VI SAB/Wa 42/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie nierozpoznania wniosku o dalsze pełnienie obowiązków służbowych prokuratora postanawia odrzucić skargę K. K. ("skarżąca"), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prokuratora Generalnego. Skarżąca wiąże bezczynność organu z nierozstrzygnięciem wniosku skarżącej o dalsze pełnienie obowiązków prokuratora po ukończeniu 60-go roku życia. W uzasadnieniu skargi, powołując się na załączone do niej dowody, skarżąca wskazała, że w dniu 17 stycznia 2018 r., złożyła do Prokuratora Generalnego wniosek o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora po ukończeniu 60 –go roku życia z uwagi na dobry stan zdrowia. W dniu 23 maja 2018 r., skarżąca otrzymała faksową kopię pisma Prokuratora Generalnego z dnia [...] maja 2018 r., w którym to organ zawiadamiał, iż skarżąca przeszła w stan spoczynku z dniem [...] maja 2018 r. Ponadto w dniu 29 maja 2018 r., doręczono skarżącej pismo z dnia [...] maja 2018 r., w którym poinformowano skarżącą, iż wniosek z 17 stycznia 2018 r., został złożony po terminie określonym w art.127 § 3 p.o.p. Skarżąca potraktowała oba pisma jako decyzje i pismem z dnia 21 czerwca 2018 r., wniosła od nich odwołanie do Sądu Najwyższego Izba Pracy i ubezpieczeń Społecznych żądając uchylenia zaskarżonych decyzji i ustalenia, iż nadal pozostaje w służbie jako czynny prokurator. Wyrokiem z dnia [...] stycznia 2019 r., Sąd Najwyższy odrzucił odwołanie skarżącej stwierdzając, iż zaskarżone pisma nie stanowią decyzji i nie przysługuje od nich odwołanie do Sądu Najwyższego. Pismem z dnia 25 maja 2020 r., skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie nierozpoznania wniosku o dalsze pełnienie obowiązków służbowych prokuratora. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu jest w tej sprawie niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie bezczynność organu strona skarżąca zasadniczo wiąże z niepodjęciem działań zmierzających do rozpoznania wniosku o dalsze pełnienie obowiązków służbowych prokuratora. Wskazać należy, że stan prawny dotyczący przejścia prokuratorów w stan spoczynku wynika z art. 127 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze, zgodnie z którym do prokuratorów w. ww. zakresie stosuje się odpowiednio przepisy art. 69-71, art. 73, art. 74, art. 76, art. 85 § 4, art. 94d-94g, art. 99-102 i art. 104 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Przewidziane w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych uprawnienia Krajowej Rady Sądownictwa i Ministra Sprawiedliwości przysługują w stosunku do prokuratorów Prokuratorowi Generalnemu, a uprawnienia kolegiów i prezesów właściwych sądów - właściwym prokuratorom przełożonym. Z art. 73 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych wynika, że w sprawach przeniesienia sędziego w stan spoczynku, o których mowa w art. 70 i 71, podejmuje decyzję Krajowa Rada Sądownictwa, na wniosek sędziego, kolegium właściwego sądu albo Ministra Sprawiedliwości (§ 1). Od decyzji Krajowej Rady Sądownictwa w sprawach, o których mowa w art. 70 i 71, przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego (§ 2). Odwołanie wnosi się za pośrednictwem Krajowej Rady Sądownictwa w terminie miesiąca od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Odwołanie przysługuje sędziemu, prezesowi właściwego sądu oraz Ministrowi Sprawiedliwości, a w sprawach, w których wniosek został złożony przez kolegium właściwego sądu - także temu kolegium (§ 3). Na podstawie art. 70 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, sędziego przenosi się w stan spoczynku na jego wniosek albo na wniosek właściwego kolegium sądu, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków sędziego (§ 1). Z żądaniem przeniesienia w stan spoczynku oraz zbadania niezdolności do pełnienia obowiązków przez sędziego i wydania orzeczenia, może wystąpić zainteresowany sędzia lub właściwe kolegium sądu. W przypadku sędziego pełniącego funkcję prezesa sądu okręgowego i apelacyjnego z wnioskiem może wystąpić także Minister Sprawiedliwości (§ 2). Orzeczenie w sprawie trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego, o którym mowa w § 1 i 2, lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych doręcza zainteresowanemu sędziemu oraz odpowiednio prezesowi sądu okręgowego albo apelacyjnego, a w przypadku sędziego pełniącego funkcję prezesa sądu okręgowego albo apelacyjnego orzeczenie doręcza się także Ministrowi Sprawiedliwości (§ 3). Treść art. 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa przesądza zaś o tym, że we wszystkich postępowaniach prowadzonych przez Radę, zarówno o charakterze ogólnym, jak i indywidualnym, wyłączone jest stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Krajowa Rada Sądownictwa nie jest zatem organem administracji w rozumieniu art. 5 § 1 pkt 3 k.p.a. i nie rozstrzyga spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych (art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a). Ww. wywody odnoszące się do stanu prawnego mają znaczenie dla sądu administracyjnego, który rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji publicznej obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić czy sprawa, w której została wniesiona skarga, jest sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", gdyż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. ustawodawca dopuścił także możliwość zaskarżenia opieszałości organu w sprawach dotyczących - innych niż decyzje (określone postanowienia, czy indywidualne interpretacje przepisów prawa) - aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej podejmowanych w toku różnych postępowań uregulowanych w k.p.a., czy też w Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przedmiotowa sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej i nie należy do czynności objętych kontrolą WSA. Pisemne stanowisko Prokuratury Krajowej podpisane przez Zastępcę Dyrektora Biura Kadr Prokuratury Krajowej z dnia [...] maja 2018 r., w sprawie odmowy udzielenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora po ukończeniu 60 –go roku życia – nie stanowi decyzji ani nie zastępuje decyzji Prokuratora Generalnego. Pisma te zawierają jedynie deklaratoryjne zawiadomienie o przejściu w stan spoczynku z mocy prawa w związku z osiągnieciem wskazanego w ustawie wieku. Prokurator Generalny prowadzi postępowanie w sprawie przeniesienia prokuratora w stan spoczynku i wydaje decyzję na podstawie art. 73 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 127 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze. Na kanwie przepisów dotyczących sędziów, NSA w postanowieniu z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1881/12, podjętym w sprawie niepowołania do pełnienia urzędu sędziego, przesądził, że "wykładnia wyłączająca (...) dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej, znajduje również umocowanie w regulacji procedury obowiązującej przed Krajową Radą Sądownictwa. Zgodnie z art. 12 ust. 5 ustawy z 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 11, poz. 67 ze zm.), w postępowaniu przed Radą nie stosuje się bowiem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego". Sąd zauważa, że zacytowane orzeczenie kasacyjne zapadło wprawdzie pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o KRS, niemniej obecna regulacja, co do niestosowania przepisów kodeksowych postępowania administracyjnego, nie uległa zmianie. Przeniesienie zaś uprawnień KRS w zakresie orzekania o stanie spoczynku na Prokuratora Generalnego w odniesieniu do prokuratorów, nie może zmienić (brak bowiem ku temu podstaw) charakteru prawnego rozstrzygnięć wydawanych w takich sprawach. Skoro odrzuceniu podlegałaby skarga na działanie KRS w ww. zakresie, to tak samo należy potraktować skargę na działanie Prokuratora Generalnego w odniesieniu do prokuratorów. W konsekwencji brak jest po stronie sądu administracyjnego kompetencji do oceny sytuacji przedstawionej w skardze pod kątem bezczynności organu. Inne podejście stanowiłoby nieumotywowaną działalność prawotwórczą sądów sprzeczną z intencją ustawodawcy wynikającą z ww. przepisów. Powyższe okoliczności potwierdzają niedopuszczalność skargi w tej sprawie. Dlatego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.