VI SAB/Wa 44/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie wniosku o przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju 1. zobowiązuje Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia do rozpoznania wniosku M. K. z dnia [...] listopada 2014 r. o przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz M. K. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi z [...] kwietnia 2015 r., wniesionej przez M. K. (dalej: "Strona", "Skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest zarzucona przez Stronę bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "Prezes NFZ"), w sprawie rozpatrzenia wniosku o przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju złożonego [...] listopada 2014 r. Skarga została wniesiona w związku z następującymi okolicznościami faktycznymi: W związku z wynikiem badania histopatologicznego, przeprowadzoną diagnostyką oraz odbytą konsultacją lekarską w W. w W. - Klinice [...], Skarżący dowiedział się, że stwierdzono u niego złośliwy nowotwór krtani i aby ratować życie niezbędne jest pilne wykonanie operacji usunięcia krtani. Skarżący dowiedział się, że ośrodek we Włoszech, w szpitalu w V., posiada klinikę specjalizującą się w operacjach krtani i wykonującą operacje typu laryngektomii rekonstrukcyjnej, autorską, nieznaną w Polsce techniką chirurgiczną dr G. R., nie wymagającą usuwania krtani. Z tego względu, Skarżący złożył [...] listopada 2014 r. wniosek do Prezesa NFZ o przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju, wskazując tę placówkę leczniczą oraz ten sposób leczenia. W skardze Skarżący wskazał, że wniosek został podpisany przez profesora w dziedzinie onkologii C. S. oraz że żaden z lekarzy nie wskazał innego miejsca w Polsce, w którym operacja bez usuwania krtani mogłaby być wykonana. Skarżący po złożeniu wniosku, udał się [...] listopada 2014 r., na konsultację do Włoch, gdzie po wykonanym badaniu videolaryngoskopii ze zdjęciem chorego obszaru, postawiono diagnozę potwierdzającą możliwość operacji oszczędzającej krtań, autorską techniką chirurgiczną oraz wyznaczono datę operacji na [...] listopada 2014 r. Przebywając we Włoszech, Skarżący otrzymał [...] listopada 2014 r., informację mailową z NFZ, że po ocenie merytorycznej złożonego wniosku jest wzywany do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W piśmie z [...] listopada 2014 r., organ wskazał na konieczność: 1) wypełnienia wniosku w części II i IIIb przez lekarza specjalistę właściwej dziedziny medycyny, czyli specjalistę w zakresie proponowanego leczenia zagranicznego posiadającego tytuł naukowy profesora lub doktora habilitowanego i będącego lekarzem ubezpieczenia zdrowotnego, zgodnie z wymogami § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badanie diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. Nr 249, poz. 1867 z późn. zm.); 2) jednoznacznego określenia proponowanego zakresu leczenia w części II pkt 6 i części IIIb pkt 7 wniosku, gdyż ogólnie określone leczenie uniemożliwiało zaklasyfikowanie wskazanego świadczenia do właściwego kodu ICD-9 wg Międzynarodowej Klasyfikacji Procedur, a więc uniemożliwiało zajęcie stanowiska w zakresie zakwalifikowania leczenia do koszyka świadczeń gwarantowanych, a tylko te świadczenia mogą być przedmiotem skierowania na leczenie zagraniczne; 3) uzasadnienia wyboru zagranicznej placówki w części Illb pkt 4 wniosku; 4) tłumaczenia na język polski dołączonego do wniosku wydruku publikacji z [...] kwietnia 2008 r., jako załącznika, który wg Strony był dowodem w sprawie. Uzupełnienia braków formalnych, podjęła się żona Skarżącego, która [...] grudnia 2014 r., ponownie złożyła przedmiotowy wniosek. Pismem z [...] grudnia 2014 r., Strona została ponownie wezwana do uzupełnienia braków wskazanych w piśmie z [...] listopada 2014 r., w związku z ich nieuzupełnieniem. Skarżący w piśmie z [...] grudnia 2014 r. wyjaśnił organowi, że wszystkie żądane informacje znajdują się we wniosku, jak również w załącznikach i nie rozumie jakich jeszcze informacji organ żąda oraz zwrócił się z prośbą o uwzględnienie wniosku. W piśmie z [...] stycznia 2015 r. organ poinformował Skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, z uwagi na nie uzupełnienie braków formalnych wniosku. Skarżący wskazał w skardze, że uzyskał podpisy aż trzech osób spełniających wymogi rozporządzenia, tj. specjalisty posiadającego tytuł naukowy profesora w dziedzinie onkologii, laryngologii oraz wojewódzkiego konsultanta w dziedzinie chirurgii onkologicznej, tym samym każdy z nich był lekarzem specjalistą właściwej dziedziny medycyny. Podniósł również, że uzasadnienie wyboru placówki znajdowało się we wniosku, poniżej właściwego pola znajdującego się w cz. IIIb pkt 4 (w pkt 5 ppkt 1 i ppkt 2) z uwagi na brak miejsca w polu pkt 4, gdzie udało się jedynie wpisać nazwę ośrodka, w którym będzie zabieg wykonywany. W pkt 5 ppkt 2 zostało zatem, wyraźnie napisane, że "zaproponowane przez dr R. leczenie daje szansę na zachowanie funkcji mowy". Skarżący też nie zgodził się z twierdzeniem, że wniosek w cz. II w pkt 6 i cz. III w pkt 7 nie zawierał jednoznacznego określenia zakresu leczenia. We wniosku bowiem wskazano, że będzie wykonywana tracheiodopessia, a jej szczegółowy opis został umieszczony w załącznikach do wniosku. Nie jest bowiem możliwe szczegółowe opisanie zabiegu w tak wąskim polu. Skarżący zarzucił, iż organ nie rozpatrzywszy wniosku Strony naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a. Skarżący zarzucił także, że organ naruszył art. 7 i art. 68 Konstytucji RP oraz art. 26 ustawy o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych, a także § 4 ust. 1 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wniosku o leczenie lub badanie diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu. Skarżący wniósł, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), o zobowiązanie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia do wydania w określonym terminie decyzji merytorycznej w sprawie udzielenia Skarżącemu zgody na leczenie poza granicami kraju oraz o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ, wniósł o odrzucenie skargi ze względów formalnych, ewentualnie o oddalenie skargi ze względu na jej niezasadność. Prezes NFZ uznał, że skarga została wniesiona po terminie. Zgodnie z art. 53 § 2 w zw. z art. 52 § 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ [...] lutego 2015 r., zatem termin 60 dni na złożenie skargi upłynął [...] kwietnia 2015 r., skarga natomiast została nadana na poczcie, zgodnie ze stemplem pocztowym [...] kwietnia 2015 r. Zdaniem organu, uchybienie formalne skargi polegało także na niewskazaniu organu, którego bezczynność Strona skarży. Skarżący skierował bowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z [...] stycznia 2015 r. do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, natomiast skarga na bezczynność dotyczyła Narodowego Funduszu Zdrowia. Zdaniem Prezesa NFZ, powstała odnośnie tego wątpliwość, który organ - w intencji Skarżącego - miał być stroną przedmiotowego postępowania i czy wezwanie skierowane do dyrektora skutkowało wyczerpaniem trybu z art. 53 P.p.s.a. W ocenie organu zaskarżona została bezczynność Prezesa NFZ, lecz organ ten nie był wezwany przez Skarżącego do usunięcia naruszenia prawa, co oznacza, że skarga z powodu niewyczerpania trybu zaskarżenia powinna zostać odrzucona jako przedwczesna. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w skardze, Prezes NFZ zauważył, że zarzuty nie odnosiły się do bezczynności organu, a do kwestii merytorycznych. Tymczasem, organ aktywnie podejmował czynności, jednak to brak działania po stronie Skarżącego skutkował zakończeniem postępowania ze względów formalnych, tj. poprzez zostawienie podania bez rozpoznania. Bezczynność polega natomiast na niepodejmowaniu czynności w ogóle albo podejmowaniu jedynie czynności pozornych, które nie zmierzają do zakończenia postępowania. W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało zakończone bez wydania merytorycznej decyzji, jednak nie jest to równoznaczne z bezczynnością organu. Nie można też utożsamiać niekorzystnego dla Strony rozstrzygnięcia z bezczynnością organu. Prezes NFZ powtórzył jakich braków formalnych nie spełniał wniosek Skarżącego, do których uzupełnienia Skarżący był wzywany dwukrotnie. Organ wskazał, że Skarżący złożył ostatecznie wniosek opatrzony pięcioma pieczęciami lekarzy specjalistów, przy czym w części, gdzie należy wskazać: "imię i nazwisko oraz tytuł lub stopień naukowy lekarza wypełniającego część II i Illb wniosku, nie wskazano lekarza spełniającego wymogów, o których mowa w § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wniosku o leczenie lub badanie diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu. Uzyskanie dodatkowych podpisów pod wnioskiem lekarzy spełniających wymogi § 4 wskazanego rozporządzenia, nie zmienia faktu, iż nie są oni lekarzami wnioskującymi – wypełniającymi wniosek. Czym innym bowiem jest wypełnienie wniosku przez lekarza, a czym innym jego zaopiniowanie przez specjalistę. Zdaniem Prezesa NFZ, w sytuacji gdy na wniosku jest pięć pieczęci lekarzy specjalistów (różnych specjalności) powstaje pytanie, który z tych lekarzy jest lekarzem kierującym pacjenta na leczenie za granicą. Organ rozpatrujący wniosek nie może decydować o tym, który z lekarzy przystawiających swoje pieczęcie na wniosku jest lekarzem wnioskującym i z którym z nich można podjąć ewentualną korespondencję w sprawie. Zdaniem organu, jedynym brakiem formalnym, jaki Skarżący usunął było uzupełnienie wniosku o tłumaczenie na język polski dołączonego do wniosku wydruku publikacji z [...] kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Badając legalność pozostawienia przez organ bez rozpoznania wniosku Skarżącego o przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju, Sąd doszedł do wniosku, iż skarga na bezczynność organu jest zasadna, ponieważ organ błędnie uznał, iż Skarżący nie uzupełnił braków formalnych przedmiotowego wniosku i nie podejmując się rozpoznania tego wniosku, pozostał w bezczynności w związku z niezałatwieniem sprawy w ustawowym terminie. Podkreślenia wymaga, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają legalnej definicji "bezczynności" organu. Z art. 36 § 1 i § 2 K.p.a. wynika, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Zarówno w literaturze jak i w orzecznictwie wskazuje się natomiast, że bezczynność wiąże się z brakiem jakichkolwiek działań organu w toczącym się postępowaniu, bądź z niezakończeniem postępowania rozstrzygnięciem administracyjnym w terminie, pomimo podejmowanych czynności. Organ nie pozostaje w bezczynności pomimo upływu terminu na załatwienie sprawy, jeżeli podejmuje czynności procesowe zmierzające do zakończenia postępowania oraz informuje stronę o opóźnieniu, przyczynach tego opóźnienia i wskazuje nowy termin załatwienia sprawy. Z powyższego zatem wynika, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu, podniesionego przez Prezesa NFZ w odpowiedzi na skargę, o wniesieniu skargi przez Skarżącego po terminie w związku z niezachowaniem trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 53 § 2 w związku z art. 52 § 4 P.p.s.a., Sąd zauważa, że przywołane przepisy nie znajdują zastosowania w przypadku skargi na bezczynność organu. Z treści tych przepisów wynika, że mają one zastosowanie w przypadku skargi na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a P.p.s.a., oraz na inne akty. Brak jest zatem odwołania w tych przepisach do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., odnoszącego się do bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, których też nie można uznać za inne akty. Ponadto omawiane przepisy dotyczą sytuacji, w których przepisy ustaw nie przewidują środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Tymczasem, jak wynika z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W świetle powyższego skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu można wnieść w oparciu o art. 52 § 1 P.p.s.a., a więc po wyczerpaniu środka zaskarżenia uregulowanego w art. 37 § 1 K.p.a. Ustawodawca nie uregulował natomiast terminu, w którym powinna zostać wniesiona do sądu administracyjnego skarga na bezczynność organu, w związku z czym nie można zgodzić się z organem, iż skarga została wniesiona po terminie. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez Prezesa NFZ w odpowiedzi na skargę, o przedwczesnym wniesieniu skargi przez Stronę w związki z niewyczerpaniem trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 P.p.s.a., należy podkreślić, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku Strony o przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju, na podstawie art. 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.), był Prezes NFZ. Przywołany przepis utracił wprawdzie moc 15 listopada 2014 r., jednak zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1491), postępowania w sprawie wniosków, o których mowa w art. 25 lub art. 26 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Wniosek Skarżącego został natomiast wniesiony do organu [...] listopada 2014 r., a więc jeszcze w trakcie obowiązywania art. 26 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zgodnie z tym przepisem Prezes NFZ może na wniosek wnioskodawcy, o którym mowa w art. 25, jego przedstawiciela ustawowego lub małżonka, skierować wnioskodawcę do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy. Na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu, niektóre czynności związane z rozpatrywaniem przez Prezesa NFZ, wniosków o przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju, wykonywał oddział wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy, w tym m.in. na podstawie § 6 tego rozporządzenia zwracał się do osoby składającej wniosek o usunięcie braków formalnych. W związku z powyższym, przepływ część korespondencji w postępowaniu, w którym właściwym rzeczowo był Prezes NFZ, odbywała się pomiędzy Skarżącym i dyrektorem [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia, wykonującym w miejsce Prezesa NFZ zadania określone w przywołanym rozporządzeniu. Niezależnie jednak od tego, stanowisko Prezesa NFZ, zawarte w odpowiedzi na skargę, iż skierowanie przez Skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa do dyrektora [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia, który dwukrotnie wzywał Stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku i poinformował Stronę pismem z [...] stycznia 2015 r. o pozostawieniu Jego wniosku bez rozpoznania, a nie do Prezesa NFZ, miałoby przesądzać o niewyczerpaniu trybu zaskarżenia w niniejszej sprawie i o przedwczesnym wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, nie znajduje podstaw faktycznych. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, iż Skarżący wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z [...] stycznia 2015 r. skierował właśnie do Prezesa NFZ, wniósł je natomiast za pośrednictwem dyrektora [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie, Skarżący wniósł skargę po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu przedmiotowej sprawy w terminie, zgodnie z wymogiem art. 37 § 1 K.p.a., wypełniając jednocześnie dyspozycję art. 52 § 1 P.p.s.a. wyczerpania środków zaskarżenia, co w świetle art. 52 § 2 P.p.s.a., oznacza sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jednocześnie Skarżący nie był związany żadnym terminem do wniesienia skargi na bezczynność Prezesa NFZ w niniejszej sprawie. Przechodząc do meritum sprawy, w ocenie Sądu, organ nie miał podstaw do pozostawienia wniosku Skarżącego, bez rozpoznania. Pismem z [...] listopada 2014 r. [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia, wezwał Stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, wskazując dokładnie elementy, które wymagały uzupełnienia. Analiza treści uzupełnionego wniosku złożonego przez Stronę ponownie [...] grudnia 2014 r. wskazuje, że Strona wypełniła wniosek zgodnie z wymogami organu wskazanymi w piśmie z [...] listopada 2014 r. W części II zatem w pkt 6 uzupełnione zostały informacje odnośnie proponowanego zakresu leczenia w części IIIb w pkt 7, została wskazana procedura według klasyfikacji ICD-9. Ponadto, jak wskazał Skarżący, uzasadnienie wyboru zagranicznej placówki, które powinno znajdować się w części IIIb pkt 4, było zamieszczone we wniosku już w jego pierwszej wersji jednak w części IIIb pkt 5 ze względu na brak miejsca w pkt 4. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z lit e, instrukcji wypełnienia wniosku znajdującej się na pierwszej stronie części I wniosku, jak i zgodnie z treścią § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu, część II i część IIIb wniosku, wypełnia uprawniony do tego lekarz, a nie osoba wnosząca wniosek. Dlatego też, w ocenie Sądu, wątpliwości organ co do nieprawidłowego wypełnienia wniosku w części należącej do obowiązków lekarza specjalisty, organ powinien wyjaśnić z uprawnionym lekarzem w ramach prowadzonego postępowania, którego przedmiotem jest rozpatrzenie wniosku. Sąd nie zgadza się również ze stanowiskiem organu, iż wniosek Skarżącego nie spełniał wymogów § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu, w kwestii lekarza który powinien wypełnić w odpowiednich częściach przedmiotowy wniosek. Zgodnie z przywołaną regulacją wniosek w odpowiednich częściach powinien być wypełniony przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego - specjalistę właściwej dziedziny medycyny, posiadającego tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk medycznych. Jak wskazał organ, w niniejszej sprawie, powinien to być chirurg onkolog lub chirurg laryngolog z właściwym stopniem naukowym. Tymczasem, uzupełniony wniosek, ponownie złożony [...] grudnia 2014 r., opatrzony jest pieczęciami oraz podpisami pięciu lekarzy specjalistów, w tym trzech lekarzy spełniających wymogi określone w przywołanym § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r.: prof. dr. hab. n. med. C. S. onkologa klinicznego, prof. dr. hab. n. med. D. J. specjalisty otolaryngologa i alergologa, prof. dr. hab. n. med. Z. N. - konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie chirurgii onkologicznej. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa NFZ, że wniosek Skarżącego nie spełnia wymogów § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r., ponieważ podpisy wspomnianych powyżej lekarzy nie znajdują się w rubryczce, w której należy wskazać lekarza wypełniającego wniosek, a w której w przedmiotowym wniosku wskazani są lekarze nie spełniający wymogów tego przepisu. Podpisy i pieczęcie lekarzy, którzy odpowiadają wymogom omawianego przepisu, zamieszczone na przedmiotowym wniosku dowodzą, iż powyżsi lekarze popierają ten wniosek, zgadzając się z proponowanym sposobem leczenia, miejscem tego leczenia, jak i z informacjami zawartymi we wniosku. Oznacza to, iż każdy z tych lekarzy może pełnić rolę lekarza wypełniającego wniosek, a obowiązkiem organu rozpatrującego wniosek, jest w razie podjętych wątpliwości wyjaśnienie ich bezpośrednio z lekarzami, łącznie z ustaleniem, w razie takiej potrzeby, który z lekarzy będzie pełnił rolę lekarza wypełniającego wniosek. Podkreślenia wymaga, że Skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji wadliwego wypełnienia wniosku w części, w której nie On jest obowiązany do jej wypełnienia lecz profesjonaliści w swojej dziedzinie – lekarze specjaliści. W tych okolicznościach, Sąd stoi na stanowisku, że Prezes NFZ nie miał podstaw do pozostawienia spornego wniosku Skarżącego bez rozpoznania, ponieważ Skarżący uzupełnił braki formalne, zgodnie z żądaniem organu, a dalsze wątpliwości organu wskazane m.in. w odpowiedzi na skargę wymagały, zdaniem Sądu, podjęcia dalszych czynności wyjaśniających bezpośredni z lekarzami popierającymi wniosek Skarżącego. Nie podejmując tych czynności i pozostawiając sporny wniosek bez rozpoznania, Prezes NFZ pozostał w bezczynności wynikającej z treści art. 36 i 37 K.p.a. Zgodnie natomiast z treścią art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a., obliguje ponadto Sąd do stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do wniosku, iż brak podjęcia czynności wyjaśniających wątpliwości organu oraz pozostawienie spornego wniosku bez rozpoznania, wynikało z błędnego przekonania organu o brakach formalnych wniosku nieuzupełnionych, pomimo wystosowanego do Strony przez organ wezwania o ich uzupełnienie. Powyższe nie wynikało, zdaniem Sądu, z zamierzonego przez organ nieprzestrzegania prawa, dlatego też Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie odniósł się do zarzutów Skarżącego dotyczących samego postępowania administracyjnego, ponieważ przedmiotem niniejszej postępowania sądowoadministracyjnego była bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a nie istota sprawy rozstrzygana w tym postępowaniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 200 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.