VI SAB/Wa 46/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo z dnia 21 lutego 2008 r. postanawia: odrzucić skargę W skierowanym do Komisji Nadzoru Finansowego piśmie z dnia 21 lutego 2008 r. zatytułowanym, "Zawiadomienie o przestępstwie", L. B., zwany dalej skarżącym, zawarł żądanie wszczęcia postępowania przeciwko pracownikom S. SA Oddział w Polsce oraz I. za naruszenie art. 270 § 1, art. 271 § 1, art. 273, art. 286 § 1, art. 287 § 1, art. 303 § Kodeksu karnego, art. 731 Kodeksu cywilnego oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. nr 72, poz. 665 z późn. zm.). W treści pisma skarżący wskazał, iż w 2001 r. zawarł umowę z I. Oddział w [...] o udzielenie odnawialnego kredytu konsumpcyjnego. Umowę rozwiązał w roku 2002 po spłaceniu kredytu wraz z odsetkami. W roku 2005 pracownicy I. przekazali jego dokumentację bankową do S. SA w [...]. Windykator tego banku wystawił bankowy tytuł egzekucyjny, sąd rejonowy nadał mu klauzulę wykonalności, a komornik przeprowadził egzekucję kwoty 1080 zł ze świadczenia rentowego skarżącego. Skarżący nadmienił, iż postępowanie karne przeciwko pracownikom ww. banku winnych w jego ocenie sfałszowaniu dokumentacji bankowej zakończyło się odmową przez prokuratora wszczęcia postępowania. W związku z brakiem odpowiedzi na powyższe pismo skarżący L. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na przedmiotowe pismo. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej w skrócie jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta - stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. -obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 -4 i 4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (patrz: Andrzej Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 30). Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy bezczynności Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie rozpoznania pisma skarżącego z dnia 21 lutego 2008 r. zawierającego żądanie wszczęcia postępowania przeciwko pracownikom S. SA Oddział w Polsce oraz I. w związku z domniemanym sfałszowaniem jego dokumentacji bankowej. W myśl. art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119 z późn. zm.) Komisja Nadzoru Finansowego jest organem właściwym w sprawach nadzoru nad rynkiem finansowym. Zgodnie z art. 2 tej ustawy, celem nadzoru nad rynkiem finansowym jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania tego rynku, jego stabilności, bezpieczeństwa oraz przejrzystości, zaufania do rynku finansowego, a także zapewnienia ochrony interesów uczestników tego rynku przez realizację celów określonych m. in. w ustawie – Prawo bankowe. Organ ten nie jest władny do wszczynania postępowania karnego wobec pracowników sektora bankowego. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie ewentualna odpowiedź organu miałaby jedynie charakter informacyjny, nie rozstrzygający o prawach i obowiązkach skarżącego, albowiem przepisy ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują w omawianej sytuacji wydania przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji, postanowienia oraz aktu i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w 3 § 1 pkt 1-4 i 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Reasumując stwierdzić należy, iż pismo skarżącego z dnia 21 lutego 2008r. nie rodziło po stronie organu obowiązku wydania aktu, o którym mowa w 3 § 1 pkt 1-4 i 4a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym nie można uznać, iż organ pozostawał w bezczynności w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.