VI SAB/Wa 49/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty postanawia odrzucić skargę. T. sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty. Zarządzeniem z 28 listopada 2018 r. pełnomocnik organu został wezwany do wskazania w terminie 7 dni czy skarżąca T. sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ponaglenie, które powinno było poprzedzać złożenie do Sądu skargi na bezczynność ww. organu. Pełnomocnik organu pismem z 6 grudnia 2018 r., które wpłynęło do Sądu 10 grudnia 2018 r. poinformował, że skarżąca nie wniosła do organu stosownego ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej "p.p.s.a.") wymogi formalne, a także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W związku z informacją zawartą w piśmie organu z 6 grudnia 2018 r., które wpłynęło do Sądu 10 grudnia 2018 r., że skarżąca nie wniosła do organu stosownego ponaglenia Sąd przyjął domniemanie, że wymagane ponaglenie nie zostało przez stronę skarżącą wniesione. Również w aktach administracyjnych dołączonych do przedmiotowej sprawy brak jest stosownego dokumentu. Brak wykazania, że złożenie skargi zostało poprzedzone wniesieniem ponaglenia do właściwego organu, oznacza więc niewyczerpanie trybu z art. 37 k.p.a., a w konsekwencji – uznanie skargi za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia