VI SAB/Wa 49/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 16 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wydania dokumentów postanawia: odrzucić skargę. K. J. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. (Z. w W.) w sprawie dotyczącej wniosku skarżącego o wydanie dokumentacji związanej z naruszaniem regulaminu parkowania, tj. opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój pojazdu na drodze publicznej. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskiem z 29 grudnia 2023 r. zwrócił się do dyrektora Z. w W. o przesłanie wszelkiej, będącej w posiadaniu Zarządu, dokumentacji potwierdzającej rzekome naruszania przez niego regulaminu parkowania. Wskazał nadto, że wniosek przesłała za pośrednictwem ePUAP, a do dnia złożenia skargi Zarząd nie udostępnił mu dokumentacji ani nie wskazał miejsca jej przechowywania i ewentualnego terminu jej udostępnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), ewentualnie – w przypadku uznania skargi za dopuszczalną – o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jak stanowi art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Jak wynika z przedstawionych akt administracyjnych skarżący pismem z [...] grudnia 2023 r. wniósł o wyjaśnienie wezwań do nr [...] oraz [...] oraz przesłanie wszelkiej dokumentacji potwierdzającej naruszenie regulaminu parkowania. Pismem z [...] stycznia 2024 r. Z. poinformował, że pismo z [...] grudnia 2023 r. zostało wysłane z uchybieniem siedmiodniowego terminu na złożenie reklamacji, zatem droga odwoławcza została zamknięta. Następnie pismem z [...] stycznia 2024 r. skarżący złożył odwołanie od nieuwzględnionej reklamacji i wniósł o anulowanie nałożonych opłat dodatkowych lub umożliwienie zapoznania się z aktami postępowania. Pismem z [...] stycznia 2024r. Z. zawiadomił, że Komisja Odwoławcza działająca w Urzędzie Miasta W. nie uwzględniła odwołania od nieuwzględnionej reklamacji dotyczącej opłaty dodatkowej. W ocenie Sądu obowiązek ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, spoczywający na korzystających z dróg publicznych, wynika z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320, dalej: "u.d.p."), przy czym za nieuiszczenie tych opłat pobiera się opłatę dodatkową zgodnie z art. 13f ust. 1 u.d.p. Wysokość oraz sposób pobierania opłaty dodatkowej określa rada gminy (miasta). Uchwałą nr XXXVI/1077/2008 Rada Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 138 poz. 4868, dalej: "uchwała nr XXXVI/1077/2008" ustalono w m.st. Warszawie strefę płatnego parkowania niestrzeżonego pojazdów samochodowych na drogach publicznych, a także stawki opłaty za postój pojazdów samochodowych w tej strefie w zależności od dnia oraz godzin parkowania (por. § 1-2 uchwały nr XXXVI/1077/2008). Załącznik nr 2 do uchwały nr XXXVI/1077/2008 stanowi Regulamin funkcjonowania strefy płatnego parkowania niestrzeżonego (SPPN), szczegółowo wskazując na podstawowe zasady związane ze strefą płatnego parkowania. W ocenie Sądu wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Bezczynność, która stanowić może przedmiot skargi do sądu administracyjnego, dotyczyć musi spraw mieszczących się w zakresie art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub spraw dotyczących innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Obowiązek uiszczania zarówno opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie tych opłat wynika bezpośrednio z przepisu prawa. Obowiązujące przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidują postępowania, w wyniku którego dokonywano by wymiaru opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, w trybie specjalnego i indywidualnego postępowania. Uznanie, że obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej wynika wprost z przepisów prawa, a w razie jej nieuiszczenia podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, prowadzi do wniosku, że wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro bowiem niewykonanie obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku, to w tym wypadku swoista konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, zaś ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 postanowień, wydanych w tym postępowaniu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 61). Tym bardziej, że obowiązek nie musi zostać zindywidualizowany w drodze decyzji, czy postanowienia, aby podlegał egzekucji. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 1 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) egzekucję administracyjną stosuje się również do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa. Kwestia zaskarżalności do wojewódzkich sądów administracyjnych pism dotyczących opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój (była już wielokrotnie rozstrzygana zarówno przez wojewódzkie sądy administracyjne (postanowienia z: 23 czerwca 2022 r. VI SA/Wa 373/22 WSA Warszawa, 28 marca 2022 r. VI SA/Wa 136/22 WSA Warszawa, 16 kwietnia 2024 r. II SA/Go 119/24 WSA Gorzów Wlkp.), jak i Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienia z: 5 czerwca 2014 r. I OSK 1196/14, z 22 października 2008 r. I OSK 1012/08). Sąd w składzie obecnym, podziela poglądy wyrażone w powyższych orzeczeniach o braku kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Bezczynność, która może stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego uregulowana została w art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a., co przy uwzględnieniu powyższych rozważań prowadzi do wniosku, że rozpoznawana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze stwierdzić także należy, że rozpoznawana sprawa dotycząca bezczynności w zakresie wezwań do uiszczenia opłaty dodatkowej z tytułu niewniesienia obowiązującej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego nie należy do żadnego z aktów lub czynności wymienionych w katalogu opisanym w art. 3 § 2 p.p.s.a., które podlegałyby kognicji sądu administracyjnego Z tych względów Sąd odrzucił skargę, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.