VI SAB/Wa 5/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r. o odrzuceniu skargi J. K. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie rozpoznania skargi na działalność Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. K. na bezczynność Prezydenta RP w zakresie rozpoznania skargi na działalność Szefa Kancelarii Prezydenta RP. Pismem z dnia 6 lipca 2009 r. oznaczonym jako "zażalenie" skarżący zakwestionował rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2009 r. Podniósł przede wszystkim, że błędne jest pouczenie co do możliwości zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, bowiem – zdaniem skarżącego – od tego rodzaju orzeczenia przysługuje zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Na wstępie należy zauważyć, iż właściwym dla zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu skargi środkiem odwoławczym jest skarga kasacyjna. Przepis art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej: P.p.s.a.) wyraźnie stanowi, że od wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie budzi wątpliwości, że postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, i to bez względu na przyczynę odrzucenia skargi. Powołanie się przez skarżącego na treść art. 220 § 4 ustawy P.p.s.a. jest nieprawidłowe. Przepis ten stanowi bowiem, w jakich wypadkach zażalenia są wolne od wpisu (nie pobiera się wpisu), a nie od jakich orzeczeń przysługuje zażalenie. Z analizy tego przepisu wynika, że stanowi on normę prawną, według której jeżeli na postanowienie sądu o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w § 3 przysługuje zażalenie, to zażalenie wolne jest od wpisu. Tak więc przepis ten nie określa, na które postanowienia o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w § 3 przysługuje zażalenie. Przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. wymienia skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania. Nie można jednak z analizy wskazanego przepisu wyprowadzić wniosku, że od postanowienia o odrzuceniu skargi przysługuje zażalenie. Art. 220 § 4 ustawy P.p.s.a. dotyczy zatem wyłącznie tych postanowień, od których służy zażalenie (postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, postanowienie o odrzuceniu zażalenia). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania pismo skarżącego z dnia 6 lipca 2009 r. należało potraktować jako "skargę kasacyjną", a nie jako "zażalenie". Sąd miał na uwadze w tym względzie dwa aspekty. Po pierwsze, skarżący nie jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a po drugie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi istnieje konieczność traktowania pisma strony zgodnie z jego treścią, a nie oznaczeniem. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem charakter pisma powinien zostać ustalony na podstawie jego treści, nie zaś po tytule. Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywołać dla strony ujemnych skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt I OZ 99/07, niepublikowane). Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, bowiem została osobiście sporządzona przez skarżącego. Stosownie do art. 175 § 1 skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Powołana ustawa wprowadza od tej zasady wyjątek, dopuszczając w art. 175 § 2 i 3 wymienionej ustawy sporządzenie skargi kasacyjnej przez inne, wymienione w tych przepisach osoby. W sprawach obowiązków podatkowych uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej jest doradca podatkowy, w sprawach własności przemysłowej – rzecznik patentowy. Przymus zastępstwa nie obowiązuje, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wobec tego, że z treści skargi kasacyjnej nie wynika, aby skarżący należał do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1 – 3 powołanej ustawy – wniesioną przez niego skargę kasacyjną należało odrzucić na podstawie art. 178 w związku z art. 175 ustawy P.p.s.a.