VI SAB/Wa 53/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie zatwierdzenia zmian w statucie S. postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 1 lutego 2010 r. S. (nazywany dalej skarżącym, S ) wystąpił do Ministra Sportu i Turystyki z wnioskiem o zatwierdzenie zmian w statucie S. uchalonych przez Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Delegatów S. w dniu 31 stycznia 2010 r. (wniosek złożono osobiście w kancelarii Ministra Sportu i Turystyki). Pismem z dnia 3 lutego 2010 r. Minister Sportu i Turystyki wezwał skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni, zlozonego wniosku przez doręczenie: tekstu obowiązującego tzn. zatwierdzonego w Krajowym Rejestrze Sądowym statutu S oraz trzech egzemplarzy tekstu jednolitego statutu S uwzględniającego zmiany uchwalone w dniu 31 stycznia 2010 r. (wezwanie doręczono stronie w dniu 12 lutego 2010 r.). Pismem z dnia 29 lipca 2010 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki (skarga została złożona osobiście w biurze podawczym Ministerstwa), podając, że organ administracji w przewidzianym w prawie administracyjnym terminie nie wydał decyzji administracyjnej w przedmiocie zatwierdzenia zmian w statucie S. dokonanych przez Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Delegatów S. w dniu 31 stycznia 2010 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a ustawy. W rozpatrywanej sprawie strona złożyła skargę na bezczynność organu. Z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie właściwego aktu prawnego - w przedmiotowej sprawie decyzji administracyjnej, na co wskazywał art. 9 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. z 2005 r. 155, poz. 1298 ze zm.). Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja nie została podjęta w pierwszej instancji, jak i w przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli w odniesieniu do danej decyzji istnieje możliwość uruchomienia toku instancyjnego. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów decyzja nie została wydana. Pozostawienie podania strony bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie. W takim przypadku osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje – na zasadach ogólnych – skarga do Sądu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2008, str. 97-98). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zasadą jest, że przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność organu, strona zobowiązana jest wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 k.p.a., tzn. wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Jednakże w przypadku bezczynności ministra – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – art. 37 § 1 k.p.a. nie ma zastosowania, bowiem w stosunku do takiego organu nie ma organu wyższego stopnia. W tej sytuacji, stosując zasadę autokontroli działania organu oraz pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, przed wniesieniem skargi do Sądu strona powinna wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 1999 r. sygn. akt I SAB 118/98, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2008, str. 100). W rozpatrywanej sprawie skarga S. na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki nie została poprzedzona podanym powyżej wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 ust. 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.