VI SAB/Wa 53/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie doręczenia decyzji kończącej postępowanie w sprawie wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres (dot. [...]) postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (skarżąca w niniejszej sprawie), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej Przewodniczący KRRiT) polegającą na braku doręczenia decyzji o udzieleniu koncesji na kolejny okres (przedłużającej koncesję z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]). Z akt sprawy wynika, że, w dniu 3 września 2012 r. skarżąca złożyła do organu wniosek o udzielenie koncesji na kolejny okres. W dniu 16 listopada 2012 r. strona wniosła do organu o doręczenie ww. decyzji. Pismem z 21 grudnia 2012 r. skarżąca skierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wobec braku doręczenia decyzji wydanej na skutek wniosku strony z dnia 3 września 2012 r. Według skarżącej, z uwagi na brak rozstrzygnięcia przez organ sprawy, a także brak informacji o przedłużeniu terminu do jej rozpoznania, miał zastosowanie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej a zatem, zdaniem skarżącej, w dniu [...] listopada 2012 r. Przewodniczący KRRiT wydał decyzję zgodnie z wnioskiem strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na niedopuszczalność złożenia do Sądu skargi na bezczynność polegającą na braku doręczenia decyzji. Zdaniem organu, czynność doręczenia decyzji jest wyłącznie czynnością materialno-techniczną, dlatego niewykonanie tej czynności przez organ nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zapadła jeszcze żadna decyzja. W obowiązującym aktualnie stanie prawnym brak jest w ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji wyraźnego odesłania do art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i przepis ten, zdaniem organu nie znajduje zastosowania w sprawach o udzielenie/zmianę koncesji prowadzonych przez Przewodniczącego KRRiT. Przy piśmie z [...] czerwca 2013 r. organ przesłał do wiadomości swoją decyzję z [...] maja 2013 r., udzielająca skarżącej, po wygaśnięciu koncesji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], koncesji na kolejny okres na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...]". Organ wniósł, o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Pismem z dnia 20 czerwca 2013 r. skarżąca cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a), akty organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż określone w pkt 5 i akty nadzoru nad działalnością organów tych jednostek (pkt 6, 7) oraz bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (pkt 8). Skarga sporządzona, co należy podkreślić przez profesjonalnego pełnomocnika, została sformułowana jednoznacznie i z jej treści w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż przedmiotem skargi jest bezczynność organu polegająca na braku doręczenia decyzji, która zdaniem strony, ze względu na dyspozycję art. 11 ust. 8 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej miała już być wydana w dniu [...] listopada 2012 r. Rozważenia wymaga zatem kwestia dopuszczalności przedmiotowej skargi w świetle art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a. Okoliczność wydania i doręczenia stronie decyzji z dnia [...] maja 2013 r., jak i domniemanie strony, iż do wydania decyzji doszło już w dniu [...] listopada 2012 r., nie mają z punktu widzenia powołanych przepisów znaczenia prawnego i jako takie pozostają poza oceną Sądu w powyższym zakresie. Doręczenie decyzji jest jednak czynnością procesową, materialno - techniczną wywołującą skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do zaskarżenia danego aktu. Doręczenie nie przyznaje, nie stwierdza i nie uznaje uprawnień lub obowiązków. Zatem nie mieści się ono w katalogu czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie więc do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie podlega kontroli także zaniechanie doręczenia decyzji. Zgodnie z tym przepisem kontroli sądu administracyjnego podlegają także sprawy ze skarg na bezczynność organów, ale tylko w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W związku ze złożeniem przez skarżącą oświadczenia o cofnięciu skargi należy podnieść, iż badanie jego dopuszczalności (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne, a zatem w przypadku, gdy skarga jest dopuszczalna i nie ma żadnych braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Przedmiotowa skarga na bezczynność organu polegającą na braku doręczenia decyzji z powyższych względów jest jednak niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do powołanego przepisu orzekł, jak w pkt 1 postanowienia zaś w pkt 2 uwzględniając art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.