VI SAB/Wa 57/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2009 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w [...] na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie dopłaty do kosztów świadczonych usług wchodzących w skład usługi powszechnej za rok 2007 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie dopłaty do kosztów świadczonych przez T. S.A. z siedzibą w [...] usług wchodzących w skład usługi powszechnej za rok 2007 w terminie 60 dni od daty doręczenia wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącej T. S.A. z siedzibą w [...] kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia [...] lipca 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie skarga T. S.A., z siedzibą w W. (dalej: T. S.A., Spółka), na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: UKE). Skarga, oparta na art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), dotyczyła bezczynności Prezesa UKE polegającej na niewydaniu decyzji w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania T. kwoty dopłaty do kosztów świadczonych przez T. usług wchodzących w skład usługi powszechnej za rok [...] w postępowaniu o sygn. [...], wszczętym w dniu [...] czerwca 2008 r. na skutek wniosku T. Prezesowi UKE zarzucono naruszenie art. 12 § 1 K.p.a. w zw. z art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (dalej "Pt") poprzez rażące naruszenie ustawowego terminu załatwienia sprawy administracyjnej. Podnosząc powyższy zarzut wniesiono o zobowiązanie Prezesa UKE, na podstawie art. 149 p.p.s.a., do wydania, w terminie 60 dni od dnia doręczenia wyroku organowi, decyzji w sprawie przyznania lub odmowy przyznania T. dopłaty do kosztów świadczonych przez T. usług wchodzących w skład usługi powszechnej za rok [...]. Przypomniano, iż decyzją Prezesa UKE z [...] maja 2006 r., nr [...] T. została wyznaczona na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego do świadczenia usługi powszechnej. Zgodnie z treścią art. 95 ust. 1 Pt przedsiębiorcy wyznaczonemu przysługuje dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług wchodzących w skład usługi powszechnej, zwana dalej "dopłatą" w przypadku ich nierentowności. Wspomnianą dopłatę ustala Prezes UKE w wysokości kosztu netto świadczenia usługi wchodzącej w skład usługi powszechnej. Koszt netto świadczenia usługi powszechnej dotyczy tylko kosztów, których przedsiębiorca wyznaczony nie poniósłby, gdyby nie miał obowiązku świadczenia usługi powszechnej. Stosownie do art. 96 ust. 1 Pt przedsiębiorca wyznaczony może złożyć wniosek o dopłatę w terminie 6 miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego, w którym, zdaniem tego przedsiębiorcy, wystąpił koszt netto. Zgodnie z treścią art. 96 ust. 2 Pt przedsiębiorca wyznaczony do świadczenia usługi powszechnej przedstawia Prezesowi UKE wyliczoną wysokość kosztu netto, a także rachunki lub inne dokumenty zawierające dane lub informacje służące za podstawę obliczenia tego kosztu netto. We wniosku o przyznanie dopłaty skarżąca podniosła, iż przeprowadzona przez T. kalkulacja usługi powszechnej za rok [...] wskazała, iż w [...] r. wystąpił koszt netto świadczenia tej usługi. Wysokość kosztu netto usługi powszechnej za [...] r. wyniosła [...] zł netto. Powyższą kalkulację T. przeprowadziła w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie sposobu obliczania kosztu netto usługi wchodzącej w skład telekomunikacyjnej usługi powszechnej (Dz. U. Nr 255, poz. 2141), uwzględniając także treść art. 95 ust. 3 Pt, określającego wymogi w zakresie dokonywania kalkulacji kosztów netto. W ocenie T., przyznanie przedsiębiorcy wyznaczonemu prawa do dopłaty jest konsekwencją nałożenia na tegoż przedsiębiorcę ograniczeń wolności gospodarczej gwarantowanej w art. 22 Konstytucji RP. W przeciwieństwie do innych obowiązków, np. obowiązków podatkowych lub nawet szczególnych obowiązków dotyczących rynku telekomunikacyjnego, w tym m.in. obowiązków wykonywania zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, które obciążają wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, obowiązek świadczenia usługi powszechnej ciąży wyłącznie na przedsiębiorcy wyznaczonym, którym w Polsce jest T. W dniu [...] czerwca 2008 r., na podstawie art. 96 ust. 1 Pt, Spółka złożyła do Prezesa UKE wniosek o wydanie decyzji w sprawie przyznania dopłaty do kosztów świadczonych przez T. usług, wchodzących w skład usługi powszechnej, za rok [...], w wysokości [...] zł. Wyliczony przez T. koszt netto stanowi różnicę pomiędzy kosztami bezpośrednio związanymi ze świadczeniem usługi, których Spółka nie poniosłaby, a przychodami i korzyściami pośrednimi, których nie osiągnęłaby - gdyby nie miała obowiązku jej świadczenia. Przedstawiając Prezesowi UKE wyliczoną wysokość kosztu netto, T. załączyła do wniosku o dopłatę wszystkie wymagane dokumenty, zawierające dane i informacje służące za podstawę obliczenia tego kosztu netto, spełniając tym samym wymogi określone w treści art. 96 ust. 2 Pt. T. S.A. wskazała jednocześnie na gotowość dostarczenia dodatkowych informacji, o ile okażą się one niezbędne do przeprowadzenia weryfikacji kosztu netto usługi powszechnej. Zgodnie z art. 96 ust. 3 i 4 Pt Prezes UKE, w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku, weryfikuje koszt netto i w zależności od wyników tej weryfikacji przyznaje, w drodze decyzji, ustaloną kwotę dopłaty bądź odmawia jej przyznania. Spółka podniosła, że jedną z podstawowych zasad określonych w K.p.a. jest zasada szybkości postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 12 K.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami zmierzającymi do jej załatwienia. Pomimo upływu roku (Spółka złożyła wniosek o dopłatę do kosztów netto usługi powszechnej w dniu [...] czerwca 2008 r.) Prezes UKE nie wydał decyzji w przedmiocie przyznania dopłaty. Skarżąca zwróciła nadto uwagę, iż w rozpatrywanej sprawie Prezes UKE nie podjął żadnych czynności wskazujących na to, iż zmierza do jak najszybszego, zgodnego z wyrażoną w art. 12 K.p.a. zasadą szybkości postępowania, zakończenia sprawy. Zdaniem Spółki, w przedstawionym stanie faktycznym uprawnione jest twierdzenie, iż działanie organu nosi znamiona rażącego naruszenia ustawowych terminów załatwiania spraw administracyjnych. Niezałatwienie sprawy w ustawowo wskazanym terminie skutkuje stanem bezczynności organu administracji. Spółka podkreśliła też, że przedłużające się postępowanie, będące następstwem bezczynności Prezesa UKE, naraża T. na znaczne straty finansowe (określone przez Spółkę na blisko [...] mln zł w skali miesiąca). Zgodnie z brzmieniem art. 96 ust. 2 Pt, Prezes UKE przeprowadza analizę dokumentacji przedłożonej przez przedsiębiorcę wyznaczonego do świadczenia usługi powszechnej, ubiegającego się o dopłatę do kosztów świadczonych przez niego usług wchodzących w skład usługi powszechnej w przypadku ich nierentowności, za pomocą powołanego biegłego rewidenta. Postępowanie przed Prezesem UKE, zgodnie z treścią art. 206 ust. 1 Pt, toczy się według przepisów K.p.a., ze zmianami wynikającymi z uregulowań Pt. Przepisy Pt nie przewidują trybu, jaki Prezes UKE powinien zastosować celem powołania biegłego rewidenta mającego zanalizować dokumentację dołączoną do wniosku o dopłatę, o którym mowa powyżej. W tym zakresie Pt określa jedynie, że powołanie biegłego jest obligatoryjne oraz że musi być to biegły o określonej specjalności, tj. biegły rewident w rozumieniu ustawy z dnia 13 października 1994 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie (Dz. U. z 2001 r., Nr 31, poz. 359 z późn. zm.). Pomimo takiego uregulowania Prezes UKE postanowił powołać biegłego rewidenta w trybie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 223, poz. 1655 z późn. zm.; dalej "pzp"). W tym celu w dniu [...] marca 2009 r., a zatem po upływie ponad 8 miesięcy od dnia złożenia przez T. wniosku o przyznanie dopłaty, Prezes UKE zamieścił na swojej stronie internetowej ogłoszenie o zamówieniu "Przeprowadzenia analizy dokumentacji za lata 2006, 2007 i 2008 oraz przekazania Prezesowi UKE danych liczbowych stanowiących Składowe Kosztu Netto, w tym danych liczbowych stanowiących poszczególne składniki korzyści pośrednich" nr sprawy [...]. Wybór biegłego rewidenta nastąpił w drodze przetargu nieograniczonego. W dołączonej do ogłoszenia o zamówieniu Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia Publicznego (dalej "SIWZ") na stronie 26 Prezes UKE wyraźnie wskazał, że "analiza Dokumentacji oraz dane liczbowe, o których mowa [w zamówieniu] mają umożliwić Prezesowi UKE weryfikację kosztu netto zgodnie z art. 96 ust. 3 Pt". Biegły rewident, powołany przez Prezesa UKE na podstawie art. 96 ust. 2 Pt, wybrany został przez organ w dniu [...] czerwca 2009 r. w drodze nieograniczonego przetargu. Tego dnia Prezes UKE zamieścił na swojej stronie internetowej ogłoszenie o wyborze najkorzystniejszej oferty przetargowej. Działania Prezesa UKE, wskazujące na potrzebę powołania biegłego rewidenta, mającego przeprowadzić analizę przedłożonej przez T. dokumentacji, na podstawie przepisów o zamówieniach publicznych, tj. ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 223, poz. 1655 z późn. zm.), są, w opinii Spółki, całkowicie nietrafne. Zdaniem skarżącej Spółki, przeprowadzenie analizy dokumentacji służącej za podstawę obliczenia przez T. kosztu netto usług wchodzących w skład usługi powszechnej nie jest usługą w zakresie księgowości w rozumieniu pzp. Wybór biegłego rewidenta mającego dokonać takiej analizy dokumentacji nie powinien być zatem przeprowadzany w oparciu o przepisy wspomnianej ustawy. W przeciwnym bowiem wypadku ustawodawca nie wyznaczałby Prezesowi UKE 60-dniowego terminu na dokonanie analizy i wydanie decyzji, gdyż termin ten uniemożliwiałby organowi spełnienie wymogów wynikających z przepisów dotyczących zamówień publicznych. Poza terminem niezbędnym do zawarcia umowy dotyczącej przeprowadzenia przez biegłego rewidenta analizy dokumentacji dotyczącej kosztów netto, Prezes UKE musiałby mieć bowiem także czas na uwzględnienie terminów na rozpatrzenie ewentualnych protestów, odwołań czy skarg do sądu dotyczących postępowania przeprowadzonego na podstawie pzp. Ponadto skarżąca Spółka zauważyła, że efektem usługi, jaką na zlecenie Prezesa UKE ma wykonać biegły rewident powołany na podstawie art. 96 ust. 2 Pt, tj. efektem analizy dokumentacji kosztowej, nie jest doradztwo w określonej dziedzinie, a dowód w postępowaniu o przyznanie dopłaty do kosztów netto usługi powszechnej poniesionych przez przedsiębiorcę wyznaczonego. Podniosła również, że Prezesowi UKE nie można byłoby przypisać roli "zamawiającego", zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 12 pzp. Treść art. 96 ust. 3 Pt wyraźnie bowiem wskazuje, że to Prezes UKE (a nie Urząd Komunikacji Elektronicznej) powołuje biegłego rewidenta. Według Spółki, wprawdzie przepis art. 96 ust. 2 Pt wskazuje na biegłego rewidenta, jednak w opinii skarżącej Spółki ogólne przepisy K.p.a. dotyczące biegłego mają także zastosowanie do biegłego wskazanego ze względu na rodzaj posiadanych wiadomości specjalistycznych. Na marginesie skarżąca Spółka podniosła, iż biegły rewident wybrany w dniu [...] czerwca 2009 r. jest drugim biegłym w sprawie. Pierwszego biegłego, który miał wskazać metodologię ustalania korzyści pośrednich związanych ze świadczeniem składnika lub grupy usług wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. jako przedsiębiorcy wyznaczonego do świadczenia tej usługi na obszarze całego kraju, Prezes UKE wybrał w dniu [...] października 2008 r. także w trybie przepisów o zamówieniu publicznym (ogłoszenie o przeprowadzeniu przetargu nieograniczonego na opracowanie powyżej wspomnianej metodologii Prezes UKE zamieścił na swojej stronie internetowej w dniu [...] września 2008 r.). Niezrozumiały dla skarżącej Spółki jest fakt rozróżnienia przez Prezesa UKE czynności biegłego i przeprowadzenia w tym zakresie aż dwóch postępowań mających doprowadzić do wyboru odpowiednich biegłych. T. S.A. z naciskiem podkreśliła, że wybór pierwszego biegłego, mającego opracować wspomnianą powyżej metodologię, nie jest wymagany przepisami Pt. Tym samym wstrzymywanie się przez Prezesa UKE z powołaniem biegłego rewidenta (którego powołanie jest obligatoryjne) mającego dokonać analizy dokumentacji świadczy o celowym przedłużaniu postępowania administracyjnego. Nic przecież nie stało na przeszkodzie, by organ bezpośrednio po otrzymaniu wniosku T. o przyznanie dopłaty do kosztów świadczonych przez T. usług wchodzących w skład usługi powszechnej za rok 2007, powołał właściwego biegłego rewidenta, o którym wspomina art. 96 ust. 2 Pt. Skarżąca Spółka podniosła też fakt, że od dnia złożenia przez T. wniosku o dopłatę minęło już prawie 360 dni, ogłoszenie o zamówieniu usług biegłego rewidenta Prezes UKE zamieścił dopiero w dniu [...] marca 2009 r., a wiec po 255 dniach od dnia złożenia przez T. wniosku o dopłatę, wybór biegłego rewidenta nastąpił w dniu [...] czerwca 2009 r., a więc po 84 dniach od zamieszczenia ogłoszenia o zamówieniu i tym samym po 339 dniach od dnia przez T. wniosku o dopłatę. Niedotrzymanie przez Prezesa UKE ustawowego terminu 60 dni, wyznaczonego w art. 96 ust. 3 Pt, na dokonanie przez organ weryfikacji kosztu netto i wydanie decyzji, nie może być usprawiedliwiane przez Prezesa UKE koniecznością powołania biegłego na podstawie przepisów o zamówieniach publicznych. Sposób wyboru biegłego oraz samo przeprowadzenie tego wyboru nie może bowiem, w opinii T., naruszać terminów wyznaczonych ustawą. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o oddalenie skargi w całości z uwagi na jej bezzasadność. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Prezesa UKE, miały miejsce braki formalne skargi (brak odpowiedniej ilości odpisów dla uczestników postępowania, poświadczenie jedynie wybranych dokumentów). W ocenie pełnomocnika organu, od samego początku postępowania, tj. od dnia wpłynięcia wniosku T. do UKE, trwają czynności urzędowe zmierzające do weryfikacji wysokości wnioskowanej dopłaty, jak również obligatoryjnego powołania biegłego rewidenta do przeprowadzenia analizy dokumentacji załączonej do wniosku. Dla potwierdzenia powyższego pełnomocnik przedstawił aktualny stan faktyczny sprawy, przytaczając 29 pism i postanowień podjętych w sprawie (niektórych podjętych już po złożeniu skargi), powołując się w zakończeniu na pismo Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2009 r. (poz. 28), którym Prezes UKE poinformował strony postępowania o dołączeniu do materiału dowodowego następujących dokumentów: - Raportu o realizacji obowiązku świadczenia usługi powszechnej przez T. S.A.", Urząd Komunikacji Elektronicznej, W., [...] luty 2008 r.; - "Opracowania metodologii ustalania korzyści pośrednich związanych ze świadczeniem składnika lub grupy usług wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. S.A., jako przedsiębiorcy wyznaczonego do świadczenia tej usługi na obszarze całego kraju", konsorcjum [...] sp. z o.o. i Wspólnicy s.k. oraz [...] sp. z o.o., grudzień 2008 r.; - "Ekspertyzy i wytycznych dla kosztu netto usługi powszechnej", K. sp. z o.o., W., lipiec 2005 r.; - "Wytycznych do rozporządzenia w sprawie kalkulacji kosztu netto usługi powszechnej", K., W., 2005 r. Z kolei pismem z dnia [...] lipca 2009 r. (poz. 29) Prezes UKE wezwał T. do dokonania modyfikacji dokumentów przedstawionych wraz z wnioskiem, ze względu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie prowadzenia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego rachunkowości regulacyjnej i kalkulacji kosztów usług (Dz. U. Nr 58, poz. 480). Zdaniem pełnomocnika organu, Prezes UKE od samego początku postępowania prowadzi intensywne prace związane zarówno z wnikliwą i szybką analizą materiału dowodowego (zgodnie z art. 12 K.p.a.), jak również dąży do jego wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia (zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a.). Ilość zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie jest bardzo duża i nadal nie jest on kompletny, gdyż nie została przeprowadzona dotychczas analiza przedłożonej dokumentacji przez biegłego rewidenta. Ponadto pełnomocnik wskazał, że Prezes UKE powołuje biegłego rewidenta do przeprowadzenia trzech analiz dokumentacji za lata 2006, 2007 i 2008, co ma na celu skrócenie procedury przedmiotowej analizy, zarówno dla niniejszego postępowania, jak i dwóch pozostałych. W ocenie pełnomocnika, ustawowy termin 60 dni na weryfikację kosztu netto jest stanowczo zbyt krótki na wnikliwe rozpatrzenie całości zgromadzonego materiału dowodowego. T. ma 6 miesięcy na przygotowanie całości dokumentacji, która będzie podlegać analizie przez Prezesa UKE i biegłego rewidenta. Dlatego też Prezes UKE podjął działania zmierzające do zmiany "ustawowego" terminu z obecnych 60 dni na 6 miesięcy tak, aby cykl przedkładania wniosku, analizy dokumentacji i weryfikacji kosztu netto zamknął się w cyklu rocznym. Co więcej, dotychczasowa praktyka Prezesa UKE w zakresie badania wykonywanego przez biegłego rewidenta wskazuje, że potrzebuje on ok. 90 dni na wykonanie badania. W przedmiotowym postępowaniu, Prezes UKE - mając na uwadze potrzebę szybkiej weryfikacji kosztu netto - skrócił termin na analizę dokumentacji do 75 dni. Termin ten podyktowany jest doświadczeniem Prezesa UKE w zakresie przeprowadzania badania rocznych sprawozdań z prowadzonej rachunkowości regulacyjnej i wyników kalkulacji kosztów usług. Otóż, znaczna część dokumentacji ma bliźniaczy charakter względem instrukcji i opisu kalkulacji kosztów przedkładanych przez TP w ramach postępowań toczących się na podstawie np. art. 39 Pt. Ponadto, analizowane przez biegłego rewidenta w ramach niniejszego postępowania systemy informatyczne T., pokrywają się z tymi, badanymi przy audycie wyników kalkulacji kosztów (np. księgi głównej T., systemu [...] T., systemu [...] T., systemu [...] T., modelu kalkulacyjnego T., systemu informacji budżetowej, systemu sprawozdawczości wewnętrznej czy systemu nadzoru aparatów publicznych). Jak wynika z powyższego, sama analiza dokumentacji wykracza poza ustawowy termin, a skutkuje to pracami prowadzonymi przez biegłego rewidenta i czasu niezbędnego na wykonanie prac audytowych, czyli czynnikami obiektywnymi, na które Prezes UKE nie ma wpływu. Mając to na uwadze, Prezes UKE, w przedmiotowym postępowaniu, równolegle do prac związanych z powołaniem biegłego rewidenta prowadzi własne analizy materiału dowodowego i prowadzi weryfikację kosztu netto. Nadto pełnomocnik, odwołując się do poglądów piśmiennictwa i orzecznictwa sądów administracyjnych, podjął próbę wykazania, że w świetle przytoczonych orzeczeń w rozpatrywanej sprawie nie może być mowy o bezczynności organu administracji publicznej. W ocenie pełnomocnika, kwestia terminu przeprowadzenia weryfikacji kosztu netto i w zależności od wyników tej weryfikacji, przyznanie przez Prezesa UKE w drodze decyzji ustalonej kwoty bądź odmowa przyznania dopłaty do kosztu netto, została uregulowana w przepisie art. 96 ust. 3 Pt. W przepisie tym ustawodawca wskazał, iż termin ten to 60 dni liczony od dnia wpływu wniosku o dopłatę. Jednak przekroczenie tego terminu przez Prezesa UKE nie powoduje, że organ nie może wydać decyzji. Dopuszczalne jest jednak zastosowanie, w przypadku przekroczenia terminu, o którym mowa w art. 96 ust. 3 Pt, trybu określonego w art. 36 § 1 K.p.a. (w rozpatrywanej sprawie Prezes UKE wydawał w toku postępowania postanowienia, na podstawie których organ regulacyjny informował skarżącą o przedłużeniu terminu oraz zakreślał nowy termin załatwienia sprawy). Potrzeba sukcesywnego przedłużania postępowania każdorazowo była uwarunkowana trwającą procedurą wyboru biegłego rewidenta do przeprowadzenia analizy dokumentacji. Wskazane wyżej czynności, podejmowane przez organ regulacyjny w toku postępowania dowodzą, że Prezes UKE podjął wszelkie działania mające na celu wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności. Takie działanie organu pozostaje w zgodzie z jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 7 K.p.a. - zasadą prawdy obiektywnej. Zaniechanie przez organ zebrania całego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, które skutkuje wadliwością decyzji. Jednocześnie pełnomocnik organu podkreślił, że Prezes UKE, pomimo wezwań kierowanych do T. S.A., nie uzyskiwał wyczerpującego stanowiska samego wnioskodawcy, który wniósł o wydanie decyzji administracyjnej. To powodowało, że organ regulacyjny zmuszony był do podejmowania wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Odnosząc się do kwestii procedury wyboru biegłego rewidenta na podstawie przepisów pzp pełnomocnik podniósł, że Prezes UKE jest organem administracji rządowej, co jednoznacznie implikuje, iż w kwestii udzielania zamówień publicznych, podlega przepisom pzp. Co więcej, w przedmiotowej sprawie, nie zachodzi możliwość wyłączenia powołania biegłego rewidenta w trybie określonym pzp, na podstawie art. 4 pzp. Dodatkowo przywołał art. 35 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, która wskazuje expressis verbis, iż: "Jednostki sektora finansów publicznych zawierają umowy, których przedmiotem są usługi, dostawy lub roboty budowlane, na zasadach określonych w przepisach o zamówieniach publicznych". Prezes UKE, przed ogłoszeniem zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego, dokonał rynkowej, szacunkowej wyceny realizacji przedmiotu zamówienia. Wyniki uzyskanej wyceny, polegającej na uśrednieniu rynkowych cen otrzymanych od potencjalnych wykonawców, wskazywały wartość zamówienia na kwotę ok. [...] PLN, wobec czego postępowanie to nie mogło zostać wykluczone spod stosowania pzp na podstawie jej art. 4 pkt 8. Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 2 pzp, składanie ofert na przedmiotowe zamówienie nie mogło odbyć się wcześniej niż 40 dni od dnia ogłoszenia o zamówieniu publicznym. Jest to pierwszy z kilku czynników wpływających na niemożliwość wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie w ustawowym terminie. Kwestia kolejna, niezależna od Prezesa UKE, to postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego. Prezes UKE dokonał wyboru najkorzystniejszej oferty, dwoma (po jednym dla każdego z oferentów) pismami z dnia [...] czerwca 2009 r. Jednakże, zgodnie z prawem i procedurami, jeden z oferentów złożył protest do Prezesa UKE na rozstrzygnięcie przetargu, w dniu [...] czerwca 2009 r. Następnie Prezes UKE udzielił odpowiedzi na ten protest, pismem z dnia [...] czerwca 2009 r., jednakże oferent ten złożył odwołanie do Urzędu Zamówień Publicznych, w dniu [...] lipca 2009 r. Wskutek rozpoznania odwołania Krajowa Izba Odwoławcza wyrokiem z dnia [...] lipca 2009 r. nakazała zamawiającemu unieważnienie czynności wyboru oferty najkorzystniejszej i ponowne dokonanie czynności oceny ofert - co oznaczało znaczne przesunięcie terminu powołania biegłego rewidenta. Nadto pełnomocnik organu wskazał, że przedmiotowy tryb powołania biegłego rewidenta różni się od trybu powołania określonego w art. 53 ust. 6 Pt. Różnica ta zdeterminowana jest przez podmiot dokonujący zapłaty za usługę badania. W przypadku badania dokumentacji kosztu netto, to Prezes UKE ponosi koszt badania, przez co podlega procedurze określonej w pzp, natomiast w przypadku badania z art. 53 ust. 6 ustawy Pt, to przedsiębiorca telekomunikacyjny ponosi koszt badania - zgodnie z art. 53 ust. 5 Pt. Zatem zarzut skarżącej dotyczący prowadzenia przez Prezesa UKE, na podstawie przepisów pzp procedury powołania biegłego rewidenta mającego przeprowadzić analizę przedłożonej przez T. dokumentacji, jest chybiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na bezczynność Prezesa UKE w zakresie wydania decyzji w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania T. S.A. kwoty dopłaty do kosztów świadczonych przez Spółkę usług wchodzących w skład usługi powszechnej za rok [...] w postępowaniu wszczętym w dniu [...] czerwca 2008 r. na skutek wniosku T. W przedmiotowej sprawie skarżąca T. S.A. domagała się wydania decyzji w oparciu o art. 96 ust. 3 Pt. Złożony w dniu 30 czerwca 2008 r., a więc zgodnie z art. 96 ust. 1 Pt, wniosek dotyczył przyznania lub odmowy przyznania T. S.A. kwoty dopłaty do kosztów świadczonych przez Spółkę usług wchodzących w skład usługi powszechnej za rok [...]. Zgodnie z art. 96 ust. 3 Pt, wniosek podlegał załatwieniu przez Prezesa UKE w terminie 60 dni od dnia złożenia. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła organowi bezczynność w sprawie ze złożonego ww. wniosku, przekraczającą okres 1 roku. Najpierw należy stwierdzić, że skarga została złożona w przewidziany prawem sposób. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Oznacza to sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku gdy mamy do czynienia z bezczynnością organu właściwym trybem postępowania jest uprzednie złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. Wyczerpanie tego środka będzie stanowiło o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie sprawy należało do Prezesa UKE, który zgodnie z art. 190 ust. 3 Pt jest centralnym organem administracji rządowej, znajdującym się w kręgu wskazanych w art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. organów administracji publicznej, z zastrzeżeniem wynikającym z pkt 4 tego artykułu stanowiącego, że ilekroć jest mowa w przepisach K.p.a. o ministrach, rozumie się przez to również m.in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowej. Przepis art. 17 K.p.a. nie ustanawia nad ministrami, a więc również kierownikami centralnych urzędów administracji rządowej, organu wyższego stopnia, tak więc dyspozycja art. 37 § 1 K.p.a. złożenia zażalenia na niezałatwienie przez dany organ sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, w przypadku centralnego organu administracji rządowej nie ma zastosowania. Konsekwentnie do powyższych wywodów, T. S.A. była uprawniona do złożenia skargi na bezczynność Prezesa UKE bez zachowania rygorów art. 52 § 1 p.p.s.a., a także bez konieczności wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa, o której mowa w § 3 i § 4 art. 5 K.p.a., bowiem obowiązek ten odnosi się do skarg na inne akty i czynności, niż wskazane w pkt 1-3 art. 3 p.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) lub dotyczy kontrolowanych przez sąd z mocy ustaw szczególnych aktów i działań administracji publicznej oraz aktów i działań podmiotów spoza tego kręgu poddanych kontroli sądowej. Dalej, określając zakres rozpoznania skargi należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjęty jest pogląd, iż "Orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu, sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności danego organu, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności (art. 149 p.p.s.a.)",wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 812/08, LEX nr 478295. Podkreśla się przy tym, że "Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia czy w występującym w sprawie stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz wyjaśnienia jakie terminy określa ustawodawca do załatwiania spraw określonego rodzaju. Ocena tych okoliczności wymaga oczywiście identyfikacji rodzaju postępowania, do którego odnoszą się ustawowe terminy. Jeżeli sąd dochodzi do wniosku, że zachodzi obowiązek załatwienia sprawy, w szczególności w formie decyzji, nakazuje wydanie aktu lub dokonanie czynności określonych jedynie rodzajowo. Nie przesądza w swym orzeczeniu o zasadności merytorycznych żądań stron." (wyrok NSA z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II GSK 159/07, LEX nr 395369). Podobnie w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt IV SAB 6/08, LEX nr 498298, stwierdza się, że "W przypadku skarg na bezczynność organów kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ogranicza się do zbadania, czy postępowanie organu zaskarżane jako bezczynność nie narusza przepisów postępowania administracyjnego. W tym zakresie kwestia bezczynności organu administracji publicznej zdeterminowana jest określoną w art. 12 K.p.a. zasadą szybkości postępowania, a także terminami załatwiania spraw określonymi w przepisach art. 35 § 3 i § 4 K.p.a. oraz instytucją zawiadamiania stron o przypadkach niezałatwienia spraw w terminie z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy". W związku z tym uznaje się, że "Podstawową zasadą instytucji skargi na bezczynność jest ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając zatem skargę na bezczynność organu za zasadną sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie przez siebie wskazanym. Sąd może orzekać jedynie o obowiązku wydania postanowienia w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach skarżącego." (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt VI SAB 12/06, LEX nr 264405). W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż art. 96 ust. 3 Pt nakazuje Prezesowi UKE, aby w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku przez przedsiębiorcę wyznaczonego zweryfikował koszty netto i w zależności od wyników tej weryfikacji przyznał, w drodze decyzji, ustaloną kwotę dopłaty bądź odmówił jej przyznania. Powyższy przepis określa więc zarówno formę rozstrzygnięcia sprawy (wydanie decyzji), jak i termin jej załatwienia (60 dni o dnia złożenia wniosku), pozostawiając do uznania Prezesa UKE, który jest w tym zakresie związany wynikami weryfikacji przedstawionych przez przedsiębiorcę kosztów netto, sposób rozstrzygnięcia (przyznanie bądź odmowa przyznania dopłaty). Wyliczona przez przedsiębiorcę wyznaczonego wysokość kosztu netto, a także rachunki lub inne dokumenty zawierające dane lub informacje służące za podstawę obliczenia tego kosztu, podlegają analizie, do przeprowadzenia której Prezes UKE powołuje (ma obowiązek powołać) biegłego rewidenta (art. 96 ust. 2 Pt), tj. biegłego posiadającego uprawnienia zawodowe określone wówczas ustawą z dnia 13 października 1994 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie (obecnie ustawą z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, poz. 649). Jak stwierdza się w piśmiennictwie (St. Piątek, op. cit., str. 566) Prezes UKE weryfikuje zasadność wniosku o dopłatę. Analiza dokonana przez biegłego rewidenta stanowi jeden z dowodów stanowiących podstawę tej weryfikacji. Weryfikacja następuje w ramach postępowania administracyjnego, które kończy wydanie decyzji załatwiającej wniosek o dopłatę. Termin 60 dni określony w ust. 2 powołanego przepisu jest terminem instrukcyjnym i jego naruszenie nie stanowi przeszkody do wydania decyzji. Termin 60 dni obejmuje zarówno weryfikację zasadności wniosku, jak i wydanie decyzji. Przywołany wyżej "Komentarz..." nie odnosi się do tej kwestii, ale należy zgodzić się ze skarżącą i pełnomocnikiem organu, że ustawa Pt nie rozstrzyga sposobu i formy powołania biegłego rewidenta, o którym mowa w powołanych wyżej przepisach. W ocenie organu biegły taki powinien być powołany w trybie przetargu, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy pzp, natomiast według przedsiębiorstwa wyznaczonego powinny w tym przypadku mieć zastosowanie ogólne przepisy K.p.a. dotyczące biegłego. Nie rozstrzygając tej kwestii, która – jak wyżej wskazano – wykracza poza zakres kognicji Sądu w sprawie bezczynności organu – należy wskazać, że: - wniosek T. S.A. o dopłatę został złożony dnia [...] czerwca 2008 r., a dopiero w dniu [...] marca 2009 r., a zatem po upływie ponad 8 miesięcy (255 dni) od dnia złożenia przez T. wniosku o przyznanie dopłaty, Prezes UKE zamieścił na swojej stronie internetowej ogłoszenie o zamówieniu, w trybie pzp, "Przeprowadzenia analizy dokumentacji za lata 2006, 2007 i 2008 oraz przekazania Prezesowi UKE danych liczbowych stanowiących Składowe Kosztu Netto, w tym danych liczbowych stanowiących poszczególne składniki korzyści pośrednich"; wybór biegłego rewidenta nastąpił w dniu [...] czerwca 2009 r., a więc po 84 dniach od zamieszczenia ogłoszenia o zamówieniu i tym samym po 339 dniach od dnia przez T. wniosku o dopłatę; - "podstawowy" przetarg, którego przedmiotem był wybór biegłego mającego przeprowadzić analizę dokumentacji, został poprzedzony przetargiem, przeprowadzonym również w trybie pzp, w następstwie którego Prezes UKE wybrał w dniu [...] października 2008 r. (ogłoszenie o przeprowadzeniu przetargu nieograniczonego na opracowanie powyżej wspomnianej metodologii Prezes UKE zamieścił na swojej stronie internetowej w dniu [...] września 2008 r.) pierwszego biegłego, który miał wskazać metodologię ustalania korzyści pośrednich związanych ze świadczeniem składnika lub grupy usług wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. jako przedsiębiorcy wyznaczonego do świadczenia tej usługi na obszarze całego kraju. Sąd podziela ocenę Spółki, iż fakt rozróżnienia przez Prezesa UKE czynności biegłego i przeprowadzenia w tym zakresie aż dwóch postępowań - obu w trybie pzp - mających doprowadzić do wyboru odpowiednich biegłych, jest niezrozumiały. Zarzut Spółki jest w tym zakresie, w ocenie Sądu, całkowicie uzasadniony. Ustawa Pt została ogłoszona w dniu 3 sierpnia 2004 r. i weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia. Oznacza to m.in., że od dnia wejścia w życie Pt do dnia złożenia wniosku przez T. S.A. minęły prawie 4 lata, w ciągu których można było opracować metodologię ustalania korzyści pośrednich związanych ze świadczeniem składnika lub grupy usług wchodzących w skład usługi powszechnej. Tym bardziej, że wniosek Spółki został opracowany zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie sposobu obliczania kosztu netto usługi wchodzącej w skład telekomunikacyjnej usługi powszechnej (Dz. U. Nr 255, poz. 2141), które w § 7 określa sposób ustalania korzyści pośrednich, które uzyskuje lub może uzyskać przedsiębiorca telekomunikacyjny z tytułu pozycji przedsiębiorcy wyznaczonego. Nota bene, dziwi również wezwanie organu (pismo z dnia [...] lipca 2009 r.) [...] lipca 2009 r. do dokonania modyfikacji dokumentów przedstawionych wraz z wnioskiem, ze względu wejście w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie prowadzenia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego rachunkowości regulacyjnej i kalkulacji kosztów usług (Dz. U. Nr 58, poz. 480). Otóż § 2 powołanego rozporządzenia brzmi, jak następuje: "§ 2. 1. Do projektów instrukcji lub opisów kalkulacji kosztów, przedłożonych przez przedsiębiorcę Prezesowi UKE do uzgodnienia lub zatwierdzenia do dnia 31 grudnia 2008 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. 2. Przedsiębiorca, który przedłożył Prezesowi UKE projekt instrukcji lub opisu kalkulacji kosztów po dniu 31 grudnia 2008 r., dostosuje ten projekt do przepisów określonych w rozporządzeniu i przedłoży go Prezesowi UKE w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie rozporządzenia". Wniosek T. S.A. w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania T. kwoty dopłaty do kosztów świadczonych przez T. usług wchodzących w skład usługi powszechnej za rok [...] został złożony dnia [...] czerwca 2008 r., a zatem, zgodnie z powołanym wyżej przepisem, powinien zostać rozpatrzony na podstawie przepisów dotychczasowych. Z drugiej niejako strony, Sąd nie ma podstaw, by kwestionować twierdzenia pełnomocnika organu, iż Prezes UKE przez cały kwestionowany okres pracował nad rozwiązaniem sprawy, o czym świadczy m.in. wymiana pism i wydane postanowienia, dotyczące m.in. przedłużenia terminu załatwienia sprawy, a wyznaczony w ustawie 60-dniowy termin tegoż załatwienia jest nierealny i wymaga zmiany, zwłaszcza wobec braku harmonijnego współdziałania ze strony wnioskodawcy. Nie bez znaczenia jest wspomniane dążenie organu do działania w zgodzie z jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 7 K.p.a. - zasadą prawdy obiektywnej. Zaniechanie przez organ zebrania całego materiału dowodowego stanowiłoby bowiem uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, które skutkuje wadliwością decyzji. Jak stwierdził WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 412/07, LEX nr 487240, "Zasada szybkości postępowania nie stanowi upoważnienia (a ściślej pretekstu) dla pomijania form postępowania, naruszania uprawnień procesowych stron w imię "szybkości". Z zasady tej nie wynikają żadne wyjątki od norm K.p.a. Wskazuje na to expresis verbis ustawodawca stawiając na pierwszym miejscu wnikliwość postępowania, a następnie szybkość postępowania. Wnikliwe, a więc z poszanowaniem wszystkich reguł prawa procesowego, a zwłaszcza mających w tej mierze szczególne znaczenie zasady prawdy obiektywnej, ustalenie stanu faktycznego sprawy, a następnie subsumpcja tego stanu faktycznego do obowiązujących uregulowań prawnych jest obowiązkiem organu orzekającego". Tym niemniej, w ocenie Sądu orzekającego w tym składzie, wnikliwe prowadzenie postępowania ma pewne granice, a nierozpoznanie sprawy w ciągu 1 roku – przy ustalonym 60-ciodniowym terminie ustawowym – niewątpliwie te granice narusza. Jak wynika ze skargi, od czasu wniesienia przez Spółkę wniosku, tj. od dnia [...] czerwca 2008 r., do dnia wpływu skargi do Sądu, tj. do dnia [...] sierpnia 2009 r., żadna decyzja – ani przyznająca dopłatę, ani odmawiająca jej przyznania - w rozpatrywanej sprawie nie została przez Prezesa UKE wydana. Takie działanie organu, w ocenie Sądu, narusza prawo i uzasadnia skargę na jego bezczynność wyrażającą się tym, że w przepisanym czasie organ nie wydał nakazanego określonym przepisem aktu lub czynności, lub w inny sposób nie zakończył postępowania. W doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu oznacza sytuację niepodjęcia przez organ administracji w prawnie zakreślonym czasie, w indywidualnej sprawie administracyjnej czynności lub sytuację, w której organ prowadzi wprawdzie postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem stosownego aktu (patrz: T. Woś [w:] T. Woś [red.], H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że w sprawie zachodziła konieczność sukcesywnego weryfikowania materiału dowodowego, stopień zawiłości sprawy był znaczący, a wyjaśnienia Spółki niezadowalające. Powyższe wyjaśnienia nie mogą znaleźć uznania Sądu. Po pierwsze, nie jest rzeczą nieznaną, iż materia regulowana przez ustawę Prawo telekomunikacyjne jest materią skomplikowaną. Prawdopodobnie z tych względów ustawodawca odstąpił w procedurze wydawania decyzji o przyznaniu dopłat od terminów załatwiania spraw przyjętych w art. 35 K.p.a. i ustalił w art. 96 ust. 3 Pt termin 60 dni. Ponadto, organ rozstrzygający sprawę jest organem wyspecjalizowanym, któremu problematyka telekomunikacyjna oraz regulacje dotyczące tej problematyki są doskonale znane. Prezes UKE, dysponując całym wykwalifikowanym aparatem pomocniczym i mając na względzie termin, w którym powinien wydać decyzję, musi umieć ocenić na wstępie jakie kwestie w sprawie ze złożonego wniosku będą wymagały wyjaśnień i odpowiednio do tej oceny prowadzić postępowanie wyjaśniające. Nie może być tak, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, że organ po ponad 12 miesiącach prowadzenia sprawy i po kolejnym wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, zwraca się ponownie do wnioskodawcy o złożenie wyjaśnień (pismo z dnia [...] lipca 2009 r.), przedłużając tym samym czas załatwienia sprawy. Takie procedowanie może rodzić uzasadnioną obawę Spółki, że organ nie zamierza w ogóle wydać decyzji w przedstawionej mu sprawie, co uzasadnia skargę na bezczynność jako jedyny środek obrony praw podmiotu daremnie oczekującego od organu administracji rozstrzygnięcia. Należy również stwierdzić, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność organu bez znaczenia pozostają powody, dla których organ nie wydał decyzji. Nie może więc mieć znaczenia argumentacja, że sprawa była zawiła lub że sprawa nie kwalifikuje się jeszcze, według oceny organu, do wydania rozstrzygnięcia, np. zebrana w sprawie dokumentacja, mimo znaczącego upływu czasu, nie jest ciągle wystarczająca. Jak przyjął w wyroku z dnia 5 listopada 1987 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 13), z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji obojętne jest, czy organ ten nie wydał decyzji z powodu opieszałości w załatwieniu sprawy, czy wobec uznania, że występują przesłanki negatywne dla załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie trudno organowi zarzucić wprost opieszałość, jednak sposób w jaki procedował był nieprawidłowy i nie miał nic wspólnego z najszerzej i najbardziej racjonalnie pojętą zasadą szybkości i prostoty postępowania regulowaną art. 12 K.p.a. Organ jest zobowiązany do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, jednak obowiązek ten nie może służyć jako wytłumaczenie prowadzenia sprawy w sposób przewlekły (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt VI SAB 30/07, LEX nr 395289). Jak już to wyżej powiedziano, organ musi wiedzieć jakie informacje i wyjaśnienia będą mu niezbędne do wydania decyzji, a ewentualna zmiana stanu faktycznego bądź prawnego w trakcie prowadzonego postępowania może skutkować koniecznością zwrócenia się o dodatkowe wyjaśnienia, jednak organ nie może z takiej okoliczności korzystać wielokrotnie i w nieskończoność. Wiąże się to z koniecznością uniemożliwienia wystąpienia sytuacji, w której organ byłby stroną uprzywilejowaną, a strona skarżąca (Spółka) utraciłaby całkowitą zdolność ubiegania się o rozstrzygnięcie sprawy, co byłoby niezgodne z gwarantującymi taką możliwość art. 35 K.p.a. oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że ustawodawca uwzględniając niebezpieczeństwo wystąpienia w przedmiotowej sprawie zjawiska "bezkarności" Prezesa UKE, wprowadził do ustawy Prawo telekomunikacyjne art. 206 ust. 1 oraz art. 96 Zgodnie z treścią art. 206 ust. 1 Pt, postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie K.p.a. ze zmianami wynikającymi z ustawy Prawo telekomunikacyjne. Natomiast zgodnie z treścią art. 96 Pt, Prezes UKE podejmuje decyzję o dostępie telekomunikacyjnym w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 96 ust. 1 Pt, tj. wniosku o wydanie decyzji w sprawie dopłaty. Zakreślony w ww. art. 96 ust. 3 Pt termin 60 dni powoduje, że terminy ustanowione w art. 35 K.p.a. tracą swój stricte procesowy charakter, a organ który w przedmiotowej sprawie nie podejmie rozstrzygnięcia we wskazanym terminie 60 dni, pozostaje w bezczynności, co uprawnia stronę zainteresowaną do skutecznego wniesienia skargi na wspomnianą bezczynność organu. Należy zatem podkreślić, że takie uregulowanie kwestii terminów działania w przedmiotowej sprawie Prezesa UKE jasno wskazuje, że organ nie może wielokrotnie, czy też w nieskończoność stosować art. 36 w związku z art. 35 K.p.a. W omawianej sytuacji czasowe ramy działania organu są zamknięte w przedziale czasowym 60 dni. Zatem skarga na bezczynność Prezesa UKE jest w tym przypadku środkiem zapewnienia terminowości załatwienia sprawy uregulowanej w odrębnej ustawie, którą jest Prawo telekomunikacyjne. Ponadto, organ wobec niedotrzymania ustawowego terminu załatwienia sprawy, był zobowiązany zastosować przepis art. 36 K.p.a., dotrzymując jego warunków. W przedmiotowej sprawie Prezes UKE kilkakrotnie przedłużał termin załatwienia sprawy. Wyłącznie na marginesie należy zauważyć, że wydanie nawet pozytywnej decyzji w rozpatrywanej sprawie dopłat jest dopiero początkiem dalszego postępowania, które ma doprowadzić do ich otrzymania przez przedsiębiorcę wyznaczonego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, wyznaczając organowi 60-dniowy termin do wydania rozstrzygnięcia w sprawie ze złożonego przez skarżącą wniosku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.