VI SAB/Wa 58/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lutego 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na bezczynność Ministra Przedsiębiorczości i Technologii w ponownym rozpoznaniu sprawy dotyczącej zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej oddala skargę L. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Przedsiębiorczości i Technologii (wcześniej Ministra Rozwoju i Finansów) w związku z brakiem rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], w której odmówiono skarżącej zmiany zezwolenia nr [...] z dnia [...] listopada 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 12 § 1 oraz art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 127 § 3 kpa poprzez dopuszczenie się przez organ bezczynności w prowadzeniu postępowania w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2017 r., polegające na wielokrotnym przekroczeniu terminu na rozpatrzenie wniosku, wynikającego z art. 35 § 3 kpa, 2) art.36 § 1 i 2 kpa poprzez brak zawiadomienia Spółki o niezalatwieniu sprawy w terminie, na skutek czego od wielu miesięcy Spółka nie byla informowana o przyczynach zwloki, ani o nowym terminie zalatwienia sprawy, 3) art. 8 § 1 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów administracji publicznej, czego przejawem jest nieudzielanie odpowiedzi na pisma Spółki oraz odwlekanie wydania decyzji pomimo iż rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga przeprowadzenia żadnych skomplikowanych czynności, ani zebrania dodatkowych dowodów. Skarżąca wniosła: - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa - o stwierdzenie, ze organ dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakurczonej decyzją z dnia [...] marca 2017 r., - - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa - o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy, tj. wydania decyzji administracyjnej, w określonym (konkretnym i ostatecznym) terminie wyznaczonym przez Sąd, - na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa - o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, - na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa - o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 31 marca 2017 r. Spółka skierowała do Ministra Rozwoju i Finansów wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2017 r., w której odmówiono Spółce zmiany zezwolenia nr [...] z dnia [...] listopada 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie KSSE. Dnia 26 kwietnia 2017 r. Spółce doręczono pismo zawiadamiające o zebraniu całego materiału dowodowego pozwalającego na rozstrzygnięcie sprawy i informujące o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz do wypowiedzenia się w sprawie tegoż materiału przed wydaniem ostatecznej decyzji przez organ, z którego to prawa Spółka skorzystała w dniu 4 maja 2017 r. Pismem z dnia 12 maja 2017 r. Spółka poinformowała organ o wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku w sprawie o sygn. akt ll GSK 3851/16, uchylającym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt Vl SA/Wa 2773/751, powołany wcześniej przez organ na poparcie odmownego załatwienia wniosku o zmianę Zezwolenia. Ponadto, dnia 13 czerwca 2017 r. Spółka skierowała do organu pismo wraz z załączonym stanowiskiem Prezydenta Miasta [...], potwierdzającym istnienie interesu społecznego (publicznego) w przedłużeniu zezwolenia na prowadzenie przez Spółkę działalności na terenie [...]SSE. Dnia 7 listopada 2017 r. Spółka ponownie otrzymała pismo zawiadamiające o zebraniu całego materiału dowodowego pozwalającego na rozstrzygnięcie sprawy oraz informujące Spółkę o przysługującym jej prawie do zapoznania się z materiałem dowodowym i do wypowiedzenia w sprawę. Było to ostatnie pismo otrzymane w sprawie i jednocześnie ostatnia aktywność organu w przedmiotowym postępowaniu. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w piśmie z dnia 24 stycznia 2018 r., Spółka przedstawiła swoje stanowisko w sprawie dołączonych do akt postępowania wyjaśnień Dyrektora Departamentu Monitorowania Pomocy Publicznej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta, odnoszących się do zmiany terminu obowiązywania zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w Specjalnych Strefach Ekonomicznych, wydanych przed 1 stycznia 2001 r. W związku z brakiem informacji dotyczących dalszych działań podejmowanych przez organ w sprawie, pismem z dnia 12 kwietnia 2018 r. Spółka zwróciła się do organu o udzielenie informacji, na jakim etapie znajduje się postępowanie i jaki jest przewidywany termin jego zakończenia. Spółka nie otrzymała odpowiedzi na powyższe pismo, jak również nie otrzymała odpowiedzi na mailowe i telefoniczne prośby o kontakt z osobą prowadząc sprawę w celu uzyskania informacji na temat planowanego terminu wydania decyzji. W związku z powyższym, Spółka pismem z dnia 29 sierpnia 2018 r. wezwała Organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne podjęcie działań prowadzących do zakończenia postępowania i wydania decyzji w sprawie nr [...] oraz do wskazania przyczyn zaistniałej zwłoki w załatwieniu sprawy. Organ nie udzielił odpowiedzi. W przedmiotowej sprawie organ wielokrotnie przekroczył miesięczny termin, w jakim powinien wydać decyzję kończącą postępowanie. Od wielu miesięcy organ nie informuje Spółki o jakichkolwiek czynnościach podejmowanych w postępowaniu oraz nie odpowiada na pisma, telefony oraz korespondencją mailową. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy datowany jest na dzień 31 marca 2017 r., ostatnie merytorycznie pismo przesłane przez Spółkę do organu jest natomiast datowane na dzień 24 stycznia 2018 r. W opinii Spółki, brak jest podstaw, które uzasadniałyby zwłokę, w której pozostaje organ, ponieważ w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie było prowadzone przez organ żadne postępowanie dowodowe. Kwestią sporną w sprawie pozostaje jedynie wykładnia przepisów prawa materialnego, które zostały powołane we wniosku. Przedmiotowa sprawa w ocenie Spółki, nie cechuje się zatem wysokim stopniem skomplikowania, a stan faktyczny nie budzi wątpliwości organu. Potwierdził to dwukrotnie sam organ w przesyłanych pismach informujących o zakończeniu postępowania. Ponadto, mimo przedłużającego się postępowania, organ nie zawiadomił skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie i nie podał powodów takiego stanu rzeczy, co stoi w sprzeczności z art. 36 § 1 i 2 kpa, które zobowiązuje organy do podejmowania takich działań i to bez względu na to, czy zwłoka powstała z przyczyn leżących po stronie organu, czy też wynikła z przyczyn od niego niezależnych. W odpowiedzi na skargę Minister Przedsiębiorczości i Technologii wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że Przedsiębiorca L. sp. z o.o. w dniu [...] listopada 1998 r. uzyskał zezwolenie nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Zezwolenie zostało udzielone do dnia 8 sierpnia 2016 r. Pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r., doręczonym w dniu 12 sierpnia 2016 r., uzupełnionym pismami z dnia 6 i 23 września 2016 r., pełnomocnik przedsiębiorcy zwrócił się do Ministra Rozwoju z wnioskiem o zmianę zezwolenia poprzez zmianę terminu jego obowiązywania do dnia 31 grudnia 2026 r. Pismem z dnia 9 listopada 2016 r. organ zwrócił się z prośbą do Zarządzającego Strefą o przekazanie opinii w sprawie wnioskowanej zmiany. Zarządzający Strefą w dniu 28 listopada 2016 r. wydal opinię, w której pozytywnie ustosunkował się do wnioskowanej zmiany. Pismem z dnia 14 grudnia 2016 r. organ poinformował pełnomocnika przedsiębiorcy o jego prawach do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz do pisemnego wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji rozstrzygającej wniosek. Pełnomocnik przedsiębiorcy skorzystał z ww. prawa w dniu 9 stycznia 2017 r. Pismem z dnia 9 stycznia 2017 r., doręczonym w dniu 16 stycznia 2017 r., pełnomocnik przedsiębiorcy przedstawił stanowisko w sprawie zebranego materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. Minister Rozwoju i Finansów odmówił zmiany ww. zezwolenia. Pismem z dnia 31 marca 2017 r., doręczonym w dniu 6 kwietnia 2017 r., pełnomocnik przedsiębiorcy złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z dnia 21 kwietnia 2017 r. organ poinformował pełnomocnika przedsiębiorcy o jego prawach do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie wniosku o zmianę zezwolenia oraz do pisemnego wypowiedzenia się przed wydaniem przez Ministra Rozwoju i Finansów decyzji rozstrzygającej wniosek. Pełnomocnik przedsiębiorcy skorzystał z ww. prawa i w dniu 4 maja 2017 r. dokonał przeglądu akt postępowania. Pismami z dnia 12 maja 2017 r. i 13 czerwca 2017 r. pełnomocnik przedsiębiorcy dołączył uzupełnienia do złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z dnia 7 listopada 2017 r. organ poinformował pełnomocnika przedsiębiorcy o jego prawach do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie oraz do pisemnego wypowiedzenia się przed wydaniem przez Ministra Rozwoju i Finansów decyzji rozstrzygającej wniosek. Pełnomocnik przedsiębiorcy skorzystał z ww. prawa i w dniu 20 listopada 2017 r. dokonał przeglądu akt postępowania. Pismem z dnia 24 stycznia 2018 r., doręczonym w dniu 29 stycznia 2018 r., pełnomocnik przedsiębiorcy przedstawił stanowisko w sprawie zebranego materiału dowodowego. Pismem z dnia 12 kwietnia 2018 r. pełnomocnik przedsiębiorcy zwrócił się do organu z prośbą o udzielenie informacji, na jakim etapie znajduje się postępowanie. Pismem z dnia 29 sierpnia 2018 r. pełnomocnik przedsiębiorcy wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 29 października 2018 r., doręczonym w dniu 31 października 2018 r., pełnomocnik przedsiębiorcy złożył skargę na bezczynność Ministra Przedsiębiorczości i Technologii polegającą na niewydaniu decyzji w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2017 r. odmawiającej zmiany zezwolenia nr [...] z dnia [...] listopada 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Pismem z dnia 22 listopada 2018 r. organ poinformował pełnomocnika przedsiębiorcy o jego prawach do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz do pisemnego wypowiedzenia się przed wydaniem przez Ministra Przedsiębiorczości i Technologii decyzji rozstrzygającej wniosek. Pełnomocnik przedsiębiorcy skorzystał z ww. prawa i w dniu 5 grudnia 2018 r. dokonał przeglądu akt postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Minister Przedsiębiorczości i Technologii uchylił w całości decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] marca 2017 r. i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji w sprawie zmiany zezwolenia nr [...] z dnia [...] listopada 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Organ wyjaśnił, że w trakcie niniejszego postępowania pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. zwrócił się do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z prośbą o oficjalne wystąpienie do Komisji Europejskiej o opinię w sprawie wsparcia dla dużych przedsiębiorców działających na terenach specjalnych stref ekonomicznych na podstawie zezwoleń wydanych do końca 2000 r. w związku z wyrokami NSA dopuszczającymi zmianę zezwoleń skutkującą uzyskaniem przez tę grupę przedsiębiorców prawa do korzystania z pomocy strefowej do końca 2026 r. Pismem z dnia 22 maja 2018 r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwrócił się do Komisji Europejskiej z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnych strefach ekonomicznych wydanych dużym przedsiębiorcom przed dniem 1 stycznia 2001 r. w części dotyczącej terminu ich obowiązywania. Pismem z dnia 16 lipca 2018 r. Komisja Europejska wyraziła swoje stanowisko. Pismem z dnia 22 listopada 2018 r. organ poinformował pełnomocnika przedsiębiorcy o jego prawach do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz do pisemnego wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji rozstrzygającej wniosek. Pełnomocnik przedsiębiorcy skorzystał z ww. prawa i w dniu 5 grudnia 2018 r. dokonał przeglądu akt postępowania. Organ wyjaśnił, że podjął szereg działań i czynności zmierzających do załatwienia sprawy, mając przy tym na uwadze rozpatrzenie jak najszerszego materiału dowodowego adekwatnego do istoty sprawy. Wskazał, że w wyniku decyzji Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] grudnia 2018 r. o nr [...] sprawa została załatwiona. W piśmie procesowym datowanym na dzień 19 lutego 2019 r. skarżąca przedstawiła swoje stanowisko w związku z działaniami podjętymi przez organ po złożeniu skargi i zwróciła uwagę, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 11 ust. 9 ustawy o działalności gospodarczej zatem w konsekwencji przedmiotowe zezwolenie zostało zmienione zgodnie z żądaniem skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nie zasadna. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 149 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Na wstępie należy wyraźnie zauważyć, że choć skutek stwierdzenia przez sąd administracyjny obu wskazanych powyżej odmian pasywności organu administracji, tj. zarówno bezczynności, jak i przewlekłości postępowania administracyjnego, jest - na gruncie art. 149 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. - ten sam, o tyle zachodzi jednocześnie zasadnicza różnica pomiędzy pojęciem "bezczynności" organu administracji publicznej a "przewlekłości" prowadzonego przez ten organ postępowania. Decydując się na wprowadzenie do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności do treści art. 149 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a, pojęcia "przewlekłości postępowania", ustawodawca - ani w tej ustawie ani w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 37 k.p.a.) nie wprowadził definicji tego pojęcia, ani też nie dał żadnych wskazówek, co do rozróżnienia znaczenia terminu "przewlekłość" od znaczenia terminu "bezczynność". Kwestia znaczenia oraz różnic obu pojęć, po wejściu w życie ustawy zmieniającej, została wstępnie omówiona w piśmiennictwie. Jak wskazuje J. P. Tarno w Komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności nie tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a., ale także wówczas, gdy nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Z kolei, odnosząc się do pojęcia przewlekłości postępowania, J. P. Tarno wskazał, że przedmiotem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest podejmowanie przez organ w toku postępowania czynności zbędnych lub wykonywanie czynności pozornych, a także powstrzymywanie się od podejmowania czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, s. 44). Z kolei, w komentarzu pod redakcją profesorów R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyrażono pogląd, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, iż o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku - organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, autorzy komentarza stwierdzają, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzucić bezczynności. Z kolei w przypadku stanu przewlekłości postępowania czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Jak stanowi § 2 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W świetle powołanego przepisu, skarga ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że Sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu. Sąd w składzie orzekającym uznał, że Minister Przedsiębiorczości i Technologii nie pozostawał w bezczynności albowiem podejmował czynności bezpośrednio zmierzające do ustalenia wszelkich okoliczności istotnych dla prawidłowego załatwienia sprawy, o wszelkich czynnościach skarżący był informowany, miał też możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz do pisemnego wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji rozstrzygającej wniosek. Z tej możliwości skarżąca korzystała. Zgodnie z art.35 kpa § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. § 2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. § 3. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. § 4. Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3. § 5. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Jak wynika z treści art. 35 § 1 i 3 k.p.a. załatwienie sprawy powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Z powyższego wynika, iż stopień skomplikowania sprawy determinuj czas i termin jej załatwienia. Zgodnie z art. 36 k.p.a. organ obowiązany jest zawiadomić stronę o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie, podając przyczynę i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Zawiadomienie określone treścią art. 36 § 1 k.p.a. składa się z dwóch elementów. Pierwszy ma charakter informacyjny drugi wskazuje termin załatwienia sprawy. Z treści wskazanego przepisu nie wynika natomiast obowiązek organu do wskazania przyczyny niedotrzymania terminu lub też obowiązek wyjaśnienia stronie konkretnie jaki materiał dowodowy organ zamierza jeszcze zgromadzić w toku postępowania czy tez jakie czynności zamierza podjąć dla dokładnego wyjaśnienia sprawy. Jak wynika z treści powołanych przepisów nie ma również przeszkód prawnych do wielokrotnego przedłużania terminu załatwienia sprawy, jeśli jest to usprawiedliwione okolicznościami sprawy. Obowiązek niezwłocznego załatwienia sprawy nie może naruszać obowiązków spoczywających na organie z mocy innych przepisów, w szczególności wynikających z art. 7, art. 9 i art. 77 k.p.a. (vide: wyrok WSA w Warszawie z 21 kwietnia 2005 r., VII SAB/Wa 3/05, LEX nr 169400). Niezwłocznemu załatwieniu podlegają sprawy, których stan faktyczny i prawny może być od razu wiarygodnie ustalony przy wszczęciu postępowania na podstawie istniejącego materiału dowodowego. Materiał dowodowy tworzą bowiem dowody dostarczone przez stronę wraz z żądaniem wszczęcia postępowania, fakty notoryjne (notoria powszechne lub urzędowe), które stosownie do art. 77 § 4 nie wymagają dowodu (jedynie notoria urzędowe należy zakomunikować stronie) oraz dane z ewidencji, rejestrów i z innych materiałów gromadzonych z urzędu przez organ administracyjny. W niniejszej sprawie organ wyjaśnił, że pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. zwrócił się do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z prośbą o oficjalne wystąpienie do Komisji Europejskiej o opinię w sprawie wsparcia dla dużych przedsiębiorców działających na terenach specjalnych stref ekonomicznych na podstawie zezwoleń wydanych do końca 2000 r. w związku z wyrokami NSA dopuszczającymi zmianę zezwoleń skutkującą uzyskaniem przez tę grupę przedsiębiorców prawa do korzystania z pomocy strefowej do końca 2026 r. Pismem z dnia 22 maja 2018 r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwrócił się do Komisji Europejskiej z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnych strefach ekonomicznych wydanych dużym przedsiębiorcom przed dniem 1 stycznia 2001 r. w części dotyczącej terminu ich obowiązywania. Pismem z dnia 16 lipca 2018 r. Komisja Europejska wyraziła swoje stanowisko. W wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2012 r. (I OSK 942/11, LEX nr 1218905) wskazano, że "zasada szybkości postępowania określona w art. 12 k.p.a. jest współzależna z zasadą prawdy obiektywnej. Kładąc na szali te dwie zasady trzeba dojść do wniosku, że szybkość prowadzonego postępowania nie może pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona" Jak stwierdził WSA w Łodzi w wyroku z dnia 3 września 2014 r. (II SAB/Łd 98/14, LEX vnr 1520304) zasada szybkości postępowania określona w art. 12 k.p.a. ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a., nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Szybkość działania organu administracji publicznej (jako wartość procesowa) nie może prowadzić do eliminacji czy ograniczenia wymogu działania wnikliwego. Te dwa walory wymagają jednoczesnej realizacji. W ocenie Sądu, w świetle stanu faktycznego sprawy, przyjąć należy, że podejmowane przez organ w toku prowadzonego postępowania administracyjnego czynności były niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Zatem, nie można przyjąć, że organ pozostawał w bezczynności, gdyż podejmowane czynności związane były z merytorycznym rozpatrywaniem sprawy. W tej sytuacji Sąd w składzie orzekającym uznał, że organ nie pozostawał w stanie bezczynności albowiem wyjaśnianie stanu prawnego i faktycznego w przedmiotowej sprawie wymagało podjęcia czynności mających na celu ustalenie okoliczności faktycznych oraz prawnych zmierzających do merytorycznego załatwienia sprawy, a więc wydania decyzji zmieniającej zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.