VI SAB/Wa 59/25

Dnia 17 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2025 r. sprawy ze skargi O. D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2022 r., sygn. akt VI SAB/Wa 34/22 w przedmiocie bezczynności i przewlekłości Prezydenta m. [...] w rozpatrywaniu wniosków o stypendia sportowe postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Postanowieniem z 16 maja 2022 r., sygn. akt VI SAB/Wa 34/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę O. D. (Skarżący) i K. I. na bezczynność i przewlekłość Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrywania wniosków o stypendia sportowe. Pismem z 21 lipca 2022 r. pełnomocnik z urzędu Skarżącego wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 13 marca 2024 r. stwierdził, że postanowienie z 16 maja 2022r. jest prawomocne od 8 marca 2024 r. Pismem z 14 marca 2024 r. ustanowiony z wyboru pełnomocnik Skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 maja 2022 r., wraz ze sporządzoną skargą kasacyjną. Postanowieniem z 12 czerwca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił Skarżącemu wnioskowany termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z 13 czerwca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie tego Sądu z 13 marca 2024 r., sygn. akt VI SAB/Wa 34/22, stwierdzające prawomocność postanowienia z 16 maja 2022 r. W dniu 7 czerwca 2024 r. (data stempla pocztowego) Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 maja 2022 r., sygn. akt. VI SAB/Wa 34/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 27 września 2024 r., sygn. akt VI SAB/Wa 48/24 odrzucił skargę Skarżącego o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem WSA w Warszawie z 16 maja 2022 r., sygn. akt VI SAB/Wa 34/22. Sąd stwierdził, że skoro w dniu 13 czerwca 2024 r. zostało wydane postanowienie o uchyleniu prawomocności spornego postanowienia, z uwagi na przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, to sprzeczne z ustawą byłoby prowadzenie dwóch postępowań dotyczących tej samej sprawy, tj. postępowania zainicjowanego skargą kasacyjną i postępowania wznowieniowego. Tym samym, w ocenie WSA, jeśli w sprawie nie ma orzeczenia prawomocnego, to skarga o wznowienie postępowania sądowego jest niedopuszczalna. Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku skargi kasacyjnej Skarżącego wyrokiem z dnia 15 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 323/25 uchylił powyższe postanowienie WSA w Warszawie z 27 września 2024 r., sygn. akt VI SAB/Wa 48/24 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. NSA stwierdził, że skarga O. D. o wznowienie postępowania została wniesiona w dniu 7 czerwca 2024 r., a zatem w momencie, gdy postanowienie kończące postępowanie, którego skarga ta dotyczyła, tj. postanowienie WSA w Warszawie z 16 maja 2022 r. sygn. akt VI SAB/Wa 34/22 miało przymiot prawomocności. Nie jest bowiem sporne, że prawomocność tego orzeczenia została stwierdzona z dniem 8 marca 2024 r. i została uchylona po dniu 7 czerwca 2024 r. Skarga o wznowienie postępowania wniesiona w dniu 7 czerwca 2024 r. dotyczyła zatem postępowania zakończonego prawomocnym w chwili jej wniesienia orzeczeniem sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Skargę o wznowienie postępowania - stosownie do treści art. 277 p.p.s.a. - wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Z kolei przepis art. 280 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Oznacza to, że do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania dochodzi wówczas, kiedy została ona wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia lub nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia określonej w art. 271-274 p.p.s.a. Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. Należy mieć przy tym na uwadze, że instytucja wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego stanowi formę postępowania nadzwyczajnego, którego celem jest ponowne rozpoznanie sprawy już zakończonej prawomocnym orzeczeniem. Wyjątkowy charakter tej instytucji i jej odrębność w stosunku do postępowania zwykłego podkreśla sposób jej unormowania przez ustawodawcę. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a., obowiązkiem podmiotu domagającego się wznowienia postępowania jest w szczególności wskazanie w skardze podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. Podkreśla się, że wskazanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z okoliczności wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie w danej sprawie (vide J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis Warszawa 2010, str. 632). Sąd nie może zaś doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. W skardze o wznowienie postępowania Skarżący wskazał, jako jej podstawę art. 271 pkt. 2, w zakresie słów: "Jeżeli strona... nie była należycie reprezentowana", w związku z art. 62 pkt 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 173 § 1, art. 175 § 1 , art. 177 § 4 i § 5 oraz art. 270 p.p.s.a. w związku z szeregiem przepisów ustawy o ustroju sądów administracyjnych, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, ustawy o sporcie, regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Konstytucji RP. Z jej treści wynika przy tym ogólne niezadowolenie Skarżącego z przebiegu postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w tej sprawie, w tym sposobu, w jaki był w tej sprawie reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego w wyniku przyznania Skarżącemu prawa pomocy. W związku z takim sformułowaniem podstawy wznowieniowej wymaga podkreślenia, że skarga o wznowienie postępowania nie stanowi alternatywy dla zwykłego środka odwoławczego służącego usunięciu istniejącej wadliwości postępowania (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2022 r., sygn. akt I OSK 1560/22). W rozpoznawanej sprawie powyższa teza ma tym bardziej doniosłe znaczenie, skoro Skarżący finalnie doprowadził do kontroli kasacyjnej postanowienia WSA w Warszawie z 16 maja 2022 r. wydanego w sprawie sygn. akt VI SAB/Wa 34/22 objętej skargą o wznowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 2324/24 oddalił skargę kasacyjną Skarżącego od postanowienia WSA w Warszawie z 16 maja 2022 r., sygn. akt VI SAB/Wa 34/22. Skarga o wznowienie postępowania nie stanowi przy tym alternatywy dla kolejnej merytorycznej kontroli instancyjnej orzeczenia. Omawianego środka zaskarżenia nie można utożsamiać jako środka do kwestionowania prawomocnego orzeczenia sądu tylko z tego powodu, iż nie wpisuje się w oczekiwania strony (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt II GSK 373/22). W myśl art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania winna zawierać m. in. podstawę wznowienia i jej uzasadnienie. Oznacza to, że dopiero wypadkowa badania obu tych elementów pozwala sądowi orzekającemu ustalić, czy Skarżący zasadnie opiera skargę na konkretnej, wskazywanej przez siebie przesłance wznowieniowej (vide postanowienie NSA z 19 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 30/06). Z uzasadnienia wniesionej w tej sprawie skargi o wznowienie wyraźnie wynika, że argumenty powoływane przez Skarżącego nie wypełniają dyspozycji powołanego w jej podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. (strona nie była należycie reprezentowana). W konsekwencji należało stwierdzić, że nie zostały spełnione warunki uzasadniające wznowienie postępowania i ponowne rozpatrzenie sprawy objętej skargą o wznowienie postępowania. Badana skarga, nie opiera się bowiem na ustawowej podstawie wznowienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również Sądu Najwyższego, ugruntowany jest pogląd, który Sąd rozstrzygający tę sprawę w pełni podziela, zgodnie z którym przesłanka do odrzucenia skargi o wznowienie zachodzi zarówno w sytuacji, gdy powołana przez zainteresowanego w treści pisma podstawa wznowieniowa została sformułowana w sposób nieodpowiadający treści ustawowej regulacji, jak również w razie wskazania w skardze okoliczności wprawdzie odpowiadających dyspozycji norm prawnych traktujących o podstawach wznowienia, niemniej w istocie niezachodzących. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia wynika, iż podnoszona podstawa nie zachodzi. Sytuacja ta implikuje konieczność odrzucenia skargi jako nieopartej na ustawowej podstawie wznowienia. Nie chodzi przy tym o weryfikację merytoryczną podstawy wznowienia, tj. badanie, czy w realiach konkretnej sprawy w istocie miała miejsce dana podstawa, a o zweryfikowanie, czy powoływane przez Skarżącego twierdzenia tę podstawę rzeczywiście wypełniają (vide cyt. wyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lipca 2022 r., sygn. akt II GSK 373/22). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.