VI SAB/Wa 67/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marek Maliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w związku z nieprzekazaniem odwołania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej [...] z siedzibą w W. kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z 25 czerwca 2025 r. [...] z siedzibą w W. (dalej również: "Skarżący", " Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w związku z nieprzekazaniem odwołania. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie skargi w całości. W odpowiedzi Skarżący – w piśmie z dnia 28 sierpnia 2025 r. – podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, jeżeli przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Dopuszczalność skargi na bezczynność zależy też od tego czy zostało wniesione ponaglenie przez skarżącego do organu. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z treścią § 2 tego przepisu - określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a art. 3 p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a). Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, a zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. W konsekwencji, sprawy dotyczące aktów lub czynności organów, niewymienionych w art. 3 p.p.s.a., nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. Art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Analizując przedmiotową sprawę Sąd stwierdził, że nie wyczerpuje ona żadnego z kryteriów określonych powyżej, jak również nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Przedmiotem niniejszej skargi jest bowiem bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w związku z nieprzekazaniem odwołania od jego decyzji do sądu ochrony konkurencji i konsumentów. Przekazanie przez Prezesa Urzędu Regulacji i Energetyki odwołania od jego decyzji do sądu ochrony konkurencji i konsumentów na podstawie art. 47959 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 z późn. zm. – dalej: "k.p.c.") nie jest czynnością, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., której niedokonanie daje stronie składającej odwołanie prawo do skargi do sądu administracyjnego na bezczynność określoną w art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Istotnym jest to, że już samo wniesienie odwołania definitywnie zakończy etap postępowania administracyjnego, tym samym wyłączając kognicję sądu administracyjnego. Niewątpliwie przekazanie przez Prezesa Urzędu Regulacji i Energetyki odwołania od własnej decyzji wraz z aktami sprawy do sądu powszechnego nie następuje przez wydanie decyzji bądź postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), lecz przez inną czynność. W świetle podzielanej przez tut. Sąd uchwały NSA z 23 lutego 2010 r. sygn. akt II GPS 6/09 przekazanie przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej odwołania od jego decyzji do sądu ochrony konkurencji i konsumentów na podstawie art. 47959 k.p.c. nie jest czynnością o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., której niedokonanie daje stronie składającej odwołanie prawo do skargi do sądu administracyjnego na bezczynność określoną w art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy." Tym samym, skoro przekazanie odwołania od decyzji Organu do sądu ochrony konkurencji i konsumentów nie należy do kognicji sądów administracyjnych, to kognicji sądów administracyjnych nie podlega bezczynność w przekazaniu wskazanego odwołania. W tym zakresie bezskuteczne jest powoływanie się w skardze jako jej podstawy przepisów art. 3 § 2 pkt 9 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a., gdyż przepisy te dotyczą ogólnie bezczynności. W celu ich skutecznego zastosowania strona skarżąca musiałby wykazać, że przekazanie odwołania do sądu ochrony konkurencji i konsumentów jest jedną z prawnych form działania administracji podlegających kognicji sądów administracyjnych. W tym zakresie jednak strona skarżąca nie przedstawiła skutecznej argumentacji, a Sąd z urzędu nie znalazł podstaw do takiej klasyfikacji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. W punkcie drugim sentencji o zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.