VI SAB/Wa 70/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie postępowania administracyjnego w sprawie ze skargi M. K. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego postanawia: oddalić wniosek Pismem z dnia 3 listopada 2010 r. M. K. (skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (złożoną w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 listopada 2010 r. – data stempla pocztowego) na bezczynność Ministra Sprawiedliwości, polegającą na pozostawieniu, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 19997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 ze zm.), bez rozpoznania wniosku skarżącej o powołaniu na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W.. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie postępowania administracyjnego w sprawach o nr: [...] oraz [...]. Uzasadniając powyższy wniosek, skarżaca podała, że organ, po uprzednim uwzględnieniu wniosków pozostałych kandydatów ubiegających się o to samo, co skarżąca stanowisko, nadał tym wnioskom dalszy bieg. Zdaniem skarżącej, powstała sytuacja będzie skutkować wydaniem decyzji administracyjnej, która wyłoni nowego komornika z pominięciem osoby skarżącej, wskutek czego skarga strony stanie się bezprzedmiotowa. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do wniosku skarżacej o wstrzymanie postępowania w sprawie o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. w W., prowadzonej z udziałem dwóch kandydatów, stanął na stanowisku, iż jest bezzasadny. Organ zauważył, że wskazany przez skarżącą nr sprawy [...] dotyczy wniosku jednego z kandydatów ubiegających się wyżej wskazane stanowisko. Druga zaś sprawa o nr [...] dotyczy postępowania o obsadę stanowiska komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., nazywanej dalej jako "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis pozwala udzielić stronie skarżącej ochrony tymczasowej (do chwili wydania wyroku) poprzez wstrzymanie ziszczenia się skutków, jakie mogą powstać w wyniku wykonania aktów lub czynności zakwestionowanych w skardze. Z literalnego brzmienia przepisu wynika, że Sąd może orzec merytorycznie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności jedynie w sprawie, w której kwestionowane jest konkretne działanie organu rozstrzygające o prawach i obowiązkach materialnych lub procesowych strony, które przybrało formę: decyzji, postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-2 p.p.s.a.) lub innych aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 3 - 7 p.p.s.a. Zatem, tylko w przypadkach zaskarżenia działania organu administracji, a nie bezczynności można mówić o istnieniu przedmiotu zaskarżenia w postaci aktu lub czynności, a w konsekwencji - o istnieniu przedmiotu rozstrzygnięcia w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, za niedopuszczalny należałoby uznać wniosek strony o wstrzymanie wykonania złożony w sprawie, w której przedmiotem skargi nie jest akt lub czynność (działanie), ale bezczynność organu polegająca na pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W takiej bowiem sprawie nie istnieje rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie należy zauważyć, że sformułowanie, zgodnie z którym Sąd ma uprawnienie do wstrzymania wykonania "aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy" oznacza, że chodzi nie tylko o akt bezpośrednio zaskarżony, ale również o akt wydany przez organ I instancji, jak też o możliwość wstrzymania wykonania rozstrzygnięć wydanych uprzednio w postępowaniu zwykłym, gdy skarga dotyczy aktów z postępowania zakończonego w trybie nadzwyczajnym. Jednakże, chodzi o akty lub czynności podjęte przez organ "w granicach tej samej sprawy". Niedopuszczalny jest zatem, w sprawie ze skargi na bezczynność organu, wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, który pozostając w pewnym związku z w/w sprawą, nie jest rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu prowadzonym w granicach danej sprawy, tj. sprawy, której podmiotem jest skarżąca. Z treści uzasadnienia wniosku skarżącej, jak również stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę wynika, że strona żąda wstrzymania postępowań administracyjnych zainicjowanych wnioskami dwóch różnych osób, których rozstrzygnięcie będzie miało wpływ na prawa strony skarżącej. Reasumując, należy stwierdzić, że Sąd może wstrzymać wykonanie jedynie aktu lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a i to tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Jednocześnie należy zauważyć, że wskutek pozostawienia przez Ministra Sprawiedliwości wniosku M. K. bez rozpoznania, na mocy art. 64 § 2 k.p.a., wobec skarżącej nie zostało wszczęte jurysdykcyjne postępowanie administracyjne. W tej sytuacji, gdy skarżąca złożyła skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości, dopiero wynik tego postępowania przesądzi o tym, czy wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne, a zatem czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie (tak: wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r, sygn. akt I GSK 485/07). Z uwagi na brak przedmiotu orzekania, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania oddalono.