VI SAB/Wa 71/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie braku rozstrzygnięcia w zakresie ustawy o transporcie drogowym postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 19 kwietnia 2010 r. J. K. (nazywany dalej skarżącym) wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie rozstrzygnięć: na podstawie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy Prawo ochrony środowiska, ewentualnie na podstawie ustawy Prawo budowlane i Prawo zagospodarowania przestrzennego. Żądanie wydania rozstrzygnięć związane jest z niezgodnym z decyzją o warunkach zabudowy oraz niezgodnie z przeznaczeniem obiektów użytkowania przez sąsiada skarżącego nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej obiektami budowlanymi. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał wniosek skarżącego do Prezydenta Miasta [...], celem załatwienia według właściwości. Pismem z dnia 2 września 2010 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] zawierająca wniosek o zobowiązanie organu administracji do wydania decyzji. W uzasadnieniu skargi, skarżący powołał się na art. 35 k.p.a. oraz art. 36 k.p.a., podkreślając, że organ administracji jest zobowiązany do działania w zakresie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na bezczynność Prezydenta Miasta [...], w zakresie cofnięcia licencji P. L. na podstawie ustawy o transporcie drogowym, jako niedopuszczalnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a ustawy. W rozpatrywanej sprawie strona złożyła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...]. Z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie właściwego aktu prawnego - w przedmiotowej sprawie decyzji administracyjnej, na co wskazuje art. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. 125, poz. 874 ze zm.). Zarzut bezczynności dotyczy zarówno sytuacji, gdy decyzja nie została podjęta w pierwszej instancji, jak i w przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli w odniesieniu do danej decyzji istnieje możliwość uruchomienia toku instancyjnego. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów decyzja nie została wydana. Pozostawienie podania strony bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie. W takim przypadku osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wydania żądanego przez stronę aktu prawnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje – na zasadach ogólnych – skarga do Sądu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2008, str. 97-98). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zasadą jest, że przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność organu, strona zobowiązana jest wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 k.p.a., tzn. wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta [...], w stosunku do którego, w myśl art. 17 pkt 1 k.p.a., organem wyższego stopnia jest samorządowe kolegium odwoławcze. W rozpatrywanej sprawie skarga na bezczynność Prezydenta Miasta [...] nie została poprzedzona wymaganym zażaleniem. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 ust. 6 p.p.s.a.