VI SAB/Wa 72/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P. D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji w sprawie dostępu do budynków w celu zapewnienia telekomunikacji 1. umarza postępowanie w sprawie; 2. stwierdza, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącego P. D. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący – P. D., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłość prowadzonego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE) postępowania w przedmiocie wydania decyzji zastępującej umowę o dostępie do budynków należących do Spółdzielni [...] w R., a znajdujących się przy al. [...] w R. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z [...] października 2012 r. skarżący wystąpił do Prezesa UKE o wydanie decyzji o dostępie do budynków Spółdzielni [...] w R., położonych przy Alei [...] w R. w celu zapewnienia telekomunikacji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że prowadzone przez niego negocjacje ze Spółdzielnią nie doprowadziły do zawarcia umowy, gdyż jedną z zasadniczych kwestii spornych była odpłatność z tytułu dostępu do ww. budynków. Wskazał ponadto, że doprowadził publiczną sieć telekomunikacyjną do nieruchomości, na której posadowione się budynki, z wykorzystaniem kanalizacji kablowej T. SA co wypełnia wymogi przewidziane w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r. nr 106, poz. 675 ze zm.). Do wniosku skarżący załączył m.in. skierowane do Spółdzielni pismo o wszczęcie negocjacji i zawarcie umowy o dostępie do budynków w celu zapewnienia telekomunikacji oraz wzór takiej umowy, odpowiedź Spółdzielni na ten wniosek wraz z repliką, umowę zawartą przez siebie z T. SA wraz z załącznikami oraz odpis KW nr [...]. Prezes UKE w dniu [...] listopada 2012 r. wszczął postępowanie na wniosek P. D., o czym poinformował także Spółdzielnię, którą wezwał do przedstawienia w terminie 7 dni: 1. stanowiska odnośnie wniosku, a także wszelkich dokumentów niezbędnych do jego rozpatrzenia; 2. operatorów posiadających sieć telekomunikacyjną w budynkach znajdujących się w jej zasobach i objętych wnioskiem; 3. kopii umów określających zasady korzystania przez owych operatorów z jej budynków. W odpowiedzi Spółdzielnia pismem z [...] grudnia 2012 r. wskazała, że w budynkach objętych wnioskiem znajdują się sieci telekomunikacyjne: O., N. SA oraz M. SA (dalej M.), ale na chwilę obecną nie posiada ona żadnych umów określających zasady korzystania przez ww. operatorów z tych budynków. Ponadto Spółdzielnia zajęła negatywne stanowisko w kwestii współpracy ze skarżącym z uwagi na jego nierzetelność i bezprawne działania na innych budynkach znajdujących się w zasobach Spółdzielni, tj. K. [...] i [...]". Jednocześnie poinformowała, że "posiada prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] z [...] września 2011 r., w sprawie o sygn. akt [...], nakazujący pozwanemu P. D. (...) usunięcie z dachu budynku, położonego w R. przy ul. [...], zamontowanych przez niego anten i innych urządzeń", a także "decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w [...] z [...] października 2011 r. (...) umarzającą postępowanie antymonopolowe, które toczyło się z uwagi na zawiadomienie przez P. D. (...) o rzekomym nadużywaniu przez Spółdzielnię pozycji dominującej na lokalnym rynku udostępniania nieruchomości, będących w jej zasobach mieszkaniowych zlokalizowanych w R., w celu świadczenia usług telekomunikacyjnych". Spółdzielnia wskazała również, że skarżący "nie uiszcza opłat za bezumowne korzystanie z dachu na budynku przy ul. [...] w R. oraz nadal świadczy swe usługi za pośrednictwem bezprawnie postawionych na tym dachu [...] masztów i zamontowanych na nich anten (ok. 13)". Z uwagi na powyższe fakty Spółdzielnia wniosła o umorzenie tego postępowania. Spółdzielnia przedstawiła także swoje warunki finansowe związane z dostępem do budynków objętych wnioskiem skarżącego. Pismem z [...] stycznia 2013 r. Prezes UKE – mając na uwadze art. 9 k.p.a., zawiadomił skarżącego i Spółdzielnię o zmianie stanu prawnego odnoszącego się do wniosku, tj. że dnia 17 grudnia 2012 r. weszła w życie nowelizacja art. 30 ustawy o wspieraniu rozwoju (ustawa z 12 października 2012 r. o zmianie Ustawy o wspieraniu rozwoju oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1256). Wobec powyższego - na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., organ wezwał skarżącego - w terminie 7 dni, do:. 1. wskazania czy w związku z nowelizacją art. 30 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju podtrzymuje swój wniosek; 2. sprecyzowania żądania wniosku poprzez podanie o jakiego rodzaju dostęp wnioskuje, tj.: • o dostęp do nieruchomości, w tym do budynku oraz miejsca w budynku, w którym zbiegają się kable lub przewody telekomunikacyjne doprowadzone do lokalu w tym budynku polegający w szczególności na: i. zapewnieniu możliwości wykorzystywania istniejącego przyłącza telekomunikacyjnego lub istniejącej instalacji telekomunikacyjnej budynku, jeżeli powielenie takiej infrastruktury byłoby ekonomicznie nieopłacalne lub technicznie niemożliwe (art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych); ii. umożliwieniu doprowadzenia przyłącza telekomunikacyjnego lub wykonania instalacji telekomunikacyjnej budynku, o ile nie jest możliwe wykorzystanie istniejącego przyłącza telekomunikacyjnego lub istniejącej instalacji telekomunikacyjnej budynku lub do budynku nie jest doprowadzone takie przyłącze lub budynek nie jest wyposażony w taką instalację (art. 30 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy); iii. umożliwieniu odtworzenia istniejącego przyłącza telekomunikacyjnego lub wykonaniu instalacji telekomunikacyjnej budynku, które uległy likwidacji, zniszczeniu, uszkodzeniu lub też wymagają przebudowy na skutek prowadzonych w pobliżu prac budowlanych (art. 30 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy ); • o dostęp do kabla telekomunikacyjnego, instalacji telekomunikacyjnej budynku lub przyłącza telekomunikacyjnego (art. 30 ust. 3 ww. ustawy o). Natomiast Spółdzielnię organ do przedstawienia w terminie 14 dni swojego stanowiska w sprawie na podstawie art. 21 ust. 3 w zw. z art. 30 ust. 5 ww. ustawy. W odpowiedzi skarżący pismem z [...] lutego 2013 r. wyjaśnił, że podtrzymuje wniosek i sprecyzował swoje stanowisko. Następnym pismem z [...] lutego 2013 r. Prezes UKE, na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., wezwał skarżącego do wyjaśnienia w terminie 14 dni : 1. czy w celu realizacji dostępu, którego żąda, jest możliwe wykorzystanie istniejącego przyłącza telekomunikacyjnego i istniejącej instalacji telekomunikacyjnej budynków objętych żądaniem; 2. czy do budynków objętych jego żądaniem doprowadzone jest przyłącze lub czy te budynki są wyposażone w instalację telekomunikacyjną. W odpowiedzi na powyższe wezwania: Spółdzielnia pismem z [...] stycznia 2013 r. podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko – tj. wyrażone w piśmie z [...] grudnia 2012 r.; Skarżący pismem z [...] lutego 2013 r. wyjaśnił, że z jego informacji wynika, że budynki są wyposażone w instalację telekomunikacyjną oraz przyłącze telekomunikacyjne należące do Spółdzielni, przy czym wskazał, że "nie może jednak zapewnić i z całą stanowczością stwierdzić, że istniejąca kanalizacja kablowa i przyłącze telekomunikacyjne pozostają w dyspozycji Spółdzielni i czy jest możliwość wykorzystania istniejącej infrastruktury". Nadto z uwagi, że Spółdzielnia odmówiła mu dostępu do dokumentacji technicznej budynków zawnioskował o zobowiązanie jej przez Prezesa UKE do ich przedłożenia do akt sprawy, w tym map, szkiców. Jednocześnie podał, że w tej sprawie domaga się: 1. wydania decyzji stwierdzającej obowiązek Spółdzielni zapewnienia mu możliwości wykorzystania istniejącego przyłącza telekomunikacyjnego lub istniejącej instalacji telekomunikacyjnej budynków, a ewentualnie, gdyby organ uznał brak przesłanek do wydania takiej decyzji - z uwagi na fakt, iż budynki nie są wyposażone w instalację telekomunikacyjną lub są nią wyposażone jedynie częściowo to 2. wydania decyzji stwierdzającej obowiązek Spółdzielni zapewnienia mu możliwości doprowadzenia własnego przyłącza telekomunikacyjnego oraz wykonania własnej instalacji telekomunikacyjnej w budynkach. Postanowieniem z [...] marca 2013 r. Prezes UKE wyznaczył termin rozpoznania wniosku skarżącego do [...] czerwca 2013 r. W dniu [...] marca 2013 r. Prezes UKE wezwał Spółdzielnię do złożenia stosownym wyjaśnień i zajęcia stanowiska wobec twierdzeń skarżącego przedstawionych w piśmie z [...] lutego 2013 r. na co od Spółdzielni otrzymał odpowiedź [...] kwietnia 2013 r. Kolejnymi pismami z [...] kwietnia 2013 r. Prezes UKE, na podstawie art. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 243 ze zm.), dalej P.t. wezwał: O., N. SA, M., V. SA z siedzibą w G. (dalej V.), T. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej T.), J. M., A. B., T. K. oraz K. L. do przekazania w terminie 7 dni oryginałów albo kopii poświadczonych za zgodność z oryginałami aktualnie obowiązujących umów przewidujących odpłatność z tytułu dostępu do budynków mieszkalnych w R. Do akt sprawy przekazane zostały umowy przewidujące odpłatność z tytułu dostępu do budynków w R., w tym m.in. przez M., V., O. i T. Dokumenty te oraz poprzedzające je wezwania Prezes UKE postanowieniem z 21 maja 2014 r. dopuścił jako dowody w sprawie. Następnie Prezes UKE kolejnymi postanowieniami przedłużał okresy rozpoznania niniejszej sprawy uzasadniając to jej skomplikowanym charakterem. I tak; - postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r., przedłużono termin załatwienia sprawy do 30 września 2013 r.; - postanowieniem z [...] października 2013 r. przedłużono termin do 31 grudnia 2013 r.; - postanowieniem z [...] lutego 2014 r. przedłużono okres rozpoznania niniejszej sprawy do 30 maja 2014 r. Dnia [...] maja 2014 r. Prezes UKE wezwał skarżącego do szczegółowego wskazania, czy w ramach tego postepowania żąda wydania decyzji w zakresie: 1. zakładania, eksploatacji, nadzoru i konserwacji urządzeń telekomunikacyjnych, jeżeli wykonanie tych czynności bez uzyskania dostępu do nieruchomości i infrastruktury telekomunikacyjnej jest niemożliwe lub niecelowe z punktu widzenia planowania przestrzennego, zdrowia publicznego, ochrony środowiska lub bezpieczeństwa i porządku publicznego - art. 139 ust. 1 pkt 1 P.t.; 2. wykorzystania istniejącego przyłącza telekomunikacyjnego lub istniejącej instalacji telekomunikacyjnej budynku, jeżeli powielenie takiej infrastruktury byłoby ekonomicznie nieopłacalne lub technicznie niemożliwe - art. 139 ust. 1 pkt 2 P.t.; 3. doprowadzenia przyłącza telekomunikacyjnego lub wykonania w budynku instalacji telekomunikacyjnej budynku, o ile nie jest możliwe wykorzystanie istniejącego przyłącza telekomunikacyjnego lub istniejącej instalacji telekomunikacyjnej budynku lub do budynku nie jest doprowadzone takie przyłącze lub budynek nie jest wyposażony w taką instalację - art. 139 ust. 1 pkt 3 Pt. Organ dodatkowo zobowiązał skarżącego do przekazania także informacji jakiego rodzaju przyłącze telekomunikacyjne w rozumieniu Prawo telekomunikacyjne oraz jakiego rodzaju instalację telekomunikacyjną budynku zamierza zrealizować w wymienionych nieruchomościach. Ponadto, na podstawie art. 64 § 2 i art. 76a § 2 k.p.a., Prezes UKE wezwał skarżącego do przedłożenia w terminie 7 dni wszystkich załączników wniosku w oryginale albo w potwierdzonych za zgodność z oryginałami kopiach przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika. Jednocześnie [...] maja 2014 r. Prezes UKE wezwał N. i M. do złożenia wyjaśnień o rodzaju infrastruktury telekomunikacyjnej zainstalowanej w ich budynkach oraz czy jest możliwe wykorzystanie posiadanej infrastruktury dla zapewnienia dostępu, którego żąda skarżący. Odpowiedzi zostały udzielone w zakreślonym terminie. Skarżący uzupełnił braki formalne swojego wniosku [...] maja 2014 r. Postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. Prezes UKE przedłużył termin na rozpoznania sprawy do [...] sierpnia 2014 r. Pismami z [...] czerwca 2014 r. Prezes UKE wezwał Spółdzielnię oraz O. do wyjaśnienia jakiego rodzaju infrastruktury telekomunikacyjnej, zainstalowanej w budynkach są właścicielami; w jakiej technologii świadczą usługi telekomunikacyjne w budynkach, czy jest możliwe wykorzystanie posiadanej przez nie infrastruktury telekomunikacyjnej i zasobów telekomunikacyjnych znajdujących się w budynkach dla zapewnienia dostępu, którego żąda skarżący. Pismem z [...] sierpnia 2014 r. Prezes UKE wezwał skarżącego do przedstawienia w terminie 14 dni wyjaśnień poprzez wskazanie czy przeprowadził negocjacje z O. oraz M. Postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. Prezes UKE przedłużył termin rozpoznania sprawy do [...] października 2014 r. W piśmie z 28 sierpnia 2014 r. skarżący stwierdził, że podstawą prawną dostępu regulującą relacje pomiędzy stronami postępowania jest art. 139 P.t., przy czym w czasie rozpoczęcia negocjacji zasadnym było ich rozpoczęcie na podstawie art. 30 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w ówczesnym brzmieniu, jako jedynej obowiązującej wtedy podstawy prawnej umożliwiającej uzyskanie dostępu do budynków. Ponownie wskazał na fakt niemożliwości wykorzystania przez niego istniejącej w budynkach infrastruktury O. i M., gdyż nie są one wyposażone w sieci światłowodowe i stąd za bezprzedmiotowe uznał prowadzenie z tymi operatorami jakichkolwiek negocjacji. Zadaniem skarżącego z uwagi na ową techniczną niemożliwość wykorzystania istniejącego przyłącza spełniona została przesłanka z art. 139 ust. 1 pkt 3 P.t. Postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. Prezes UKE przedłużył termin rozpoznania sprawy do [...] marca 2015 r. Następnie postanowieniem z [...] maja 2015 r. Prezes UKE przedłużył termin rozpoznania sprawy do [...] lipca 2015 r. Pismem z [...] maja 2015 r. skarżący wezwał Prezesa UKE do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpoznanie jego wniosku o wydanie decyzji o dostępie do budynków Spółdzielni w celu zapewnienia telekomunikacji. Postanowieniem z [...] lipca 2015 r. Prezes UKE przedłużył termin rozpoznania sprawy do [...] września 2015 r. Pismem z [...] lipca 2015 r. skarżący za pośrednictwem Prezesa UKE złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość niniejszego postępowania i wniósł o stwierdzenie, że przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zobowiązanie organu do wydania żądanej przez niego decyzji, w terminie 7 dni od rozpoznania skargi. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że postępowania to toczy się już od ponad dwóch i pół roku licząc od zmiany przepisów, a zgodnie z art. 27 ust. 2 P.t. Prezes UKE winien był wydać decyzję w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o oddalenie skargi. Jego zdaniem prowadził intensywne postępowanie dowodowe zarówno w zakresie ustalenia ostatecznego zakresu żądania przedstawionego we wniosku skarżącego, jak i ustalenia istniejącej w budynkach infrastruktury telekomunikacyjnej, należącej zarówno do Spółdzielni, jak i innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz w zakresie ustalenia warunków finansowych, na jakich następuje odpłatność z tytułu dostępu do budynków w R. Zdaniem organu skarżący dopiero w piśmie z 30 maja 2014 r. ostatecznie sprecyzował zakres swojego żądania wyjaśniając, iż żąda wydania decyzji administracyjnej "w zakresie umożliwienia doprowadzenia do budynków będących przedmiotem wniosku - przyłączy telekomunikacyjnych oraz wykonania w budynkach instalacji telekomunikacyjnej", tj. dostępu, o którym mowa w art. 139 ust. 1 pkt 3 P.t., przy czym we wcześniejszym okresie formułował to żądanie w sposób alternatywny. Ponadto po ustaleniu kwestii spełnienia przesłanek zawartych w art. 139 ust. 1 pkt 3 P.t. - w zakresie niemożliwości wykorzystania istniejącej w budynkach infrastruktury telekomunikacyjnej, konieczne było ustalenie finansowych warunków współpracy, w tym opłat z tytułu dostępu do budynków - kwestia odpłatności z tytułu dostępu do budynków była jedną z kluczowych kwestii spornych. Zdaniem organu w sprawie należy mieć również na uwadze to, że w jej toku miała miejsce zmiana stanu prawnego, wpływająca na zmianę podstawy prawnej żądania zawartego we wniosku z art. 30 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w ówczesnym brzmieniu, na art. 139 P.t. w obecnym brzmieniu oraz to, że strony tego postępowania, są w stanie silnego konfliktu, w związku z czym Prezes UKE szczególnie wnikliwie musiał rozważyć ich słuszne interesy oraz ustalić warunki współpracy w świetle przesłanek przewidzianych w art. 28 ust. 1 P.t. (stosowany poprzez odesłanie zawarte w art. 139 ust. 4 P.t). W ocenie Prezesa UKE analiza sprawy i podjętych w niej przez niego czynności nie wskazuje, iż w sposób rażący naruszył on prawo w jakimkolwiek zakresie, a już z całą pewnością nie w zakresie rzekomej przewlekłości. Jednocześnie odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o zobowiązanie go do wydania decyzji "w terminie 7 dni od dnia w którym nastąpiło rozpoznanie skargi", uznał je za niemożliwe do spełnienia. Zgodnie bowiem z art. 15 pkt 3a P.t. decyzje dotyczące dostępu, o których mowa w art. 139 P.t., podlegają postępowaniu konsultacyjnemu, które zgodnie z art. 16 ust. 2 P.t., trwa minimum 30 dni. W dniu [...] listopada 2015 r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik Prezesa UKE złożył odpis decyzji o dostępie wydanej [...] listopada 2015 r. i doręczonej stronie skarżącej [...] listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej p.p.s.a.) - sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie prowadzenie przez organ postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku P. D. z [...] października 2012 r. o wydanie decyzji o dostępie do budynków Spółdzielni [...] w R., położonych przy Alei [...] w R. w celu zapewnienia telekomunikacji. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U z 2011 roku, nr 6, poz. 18) wprowadził możliwość złożenia skargi na przewlekłość postępowania. Samo pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania nie zostało zdefiniowane w ustawie. W doktrynie przyjmuje się, że jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012 str. 44). W myśl art. 28 ust. 1 P.t. Prezes UKE podejmuje decyzję o dostępie telekomunikacyjnym w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 27 ust. 2 i 2b, biorąc pod uwagę następujące kryteria: 1) interes użytkowników sieci telekomunikacyjnych; 2) obowiązki nałożone na przedsiębiorców telekomunikacyjnych; 2a) rozwój nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym promowanie efektywnego inwestowania w dziedzinie infrastruktury oraz technologii innowacyjnych; 3) promocję nowoczesnych usług telekomunikacyjnych; 4) charakter zaistniałych kwestii spornych oraz praktyczną możliwość wdrożenia rozwiązań dotyczących technicznych i ekonomicznych aspektów dostępu telekomunikacyjnego, zarówno zaproponowanych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych będących stronami negocjacji, jak też mogących stanowić rozwiązania alternatywne; 5) zapewnienie: a) integralności sieci oraz interoperacyjności usług, b) niedyskryminujących warunków dostępu telekomunikacyjnego, c) rozwoju konkurencyjnego rynku usług telekomunikacyjnych; 6) pozycje rynkowe przedsiębiorców telekomunikacyjnych, których sieci są łączone; 7) interes publiczny, w tym ochronę środowiska; 8) utrzymanie ciągłości świadczenia usługi powszechnej. Przenosząc ten przepis na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że organ dokonując osiem razy przedłużenia postępowania powoływał się na szczególnie skomplikowany charakter sprawy, nie wskazując jakie konkretnie w sprawie winny być wykonane czynności, jaki jest ich zakres i związek z rozpoznawanym wnioskiem o przyznanie dostępu. Pomimo wyznaczania kolejnych terminów załatwienia sprawy żaden z nich przez organ nie został dotrzymany, co może wskazywać, że organ tak naprawdę nie wiedział jaki jest potrzebny zakres postępowania dowodowego w sprawie. Zauważyć należy, że ustanowiona w art. 36 k.p.a. możliwość przedłużania terminu załatwienia sprawy ma charakter wyjątkowy i nie powinna być przez organy nadużywana. Po drugie, zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Tymczasem z przedstawionych akt administracyjnych w niniejszej sprawie nie wynika, by organ podejmował skuteczne czynności zmierzające do merytorycznego załatwienia sprawy w ustawowym terminie. Z pewnością nie są nimi zawiadomienia informujące o przedłużeniu załatwienia sprawy. Także wielokrotne wezwania stron oraz operatorów do składania wyjaśnień w sprawie nie przyczyniły się do przyśpieszenia zakończenia sprawy. Sąd zauważa, że o ile w pierwszej fazie postępowania licząc od momentu jego wszczęcia ([...] listopada 2012 r.) do chwili powiadomienia skarżącego o zmianie przepisów ([...] stycznia 2013 r.) oraz do wydania pierwszego postanowienia o przedłużeniu rozpatrzenia sprawy do 30 czerwca 2013 r. można dostrzec , że czynności były podejmowane w miarę krótkich odstępach czasu. Jednak w późniejszym okresie daje się coraz bardziej zauważyć brak konkretnych działań organu zmierzających do zakończenia sprawy. W okresie od sierpnia 2013 r. do lutego 2014 r. oprócz wydawania postanowień o przedłużaniu załatwienia sprawy trudno dostrzec aby w sprawie były podejmowane jakiekolwiek czynności merytoryczne. Dopiero [...] maja 2014 r. organ wydał postanowienie dowodowe by następnie po raz kolejny zwracać się do skarżącego , operatorów i Spółdzielni o wyjaśnienia dotyczące kwestii technicznych. Taka sytuacja miała miejsce do końca 2014 roku i w tym czasie organ dwa razy przedłużał zakończenie sprawy. Nie inaczej przedstawia się przebieg postępowania w 2015 roku, kiedy to dwukrotnie przedłużono postępowanie. Usprawiedliwiając swoje działania organ powołuje się między innymi na zmianę stanu prawnego dokonaną w toku postępowania, konflikt pomiędzy skarżącym a Spółdzielnią a także konieczność rozważenia słusznych interesów stron oraz ustalenia warunków współpracy w świetle przesłanek przewidzianych w art. 28 ust. 1 P.t. Analizując sprawę w tym aspekcie Sąd zauważa, że działania organu powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Samo mnożenie wezwań do stron o składanie kolejnych wyjaśnień i do sprecyzowanie stanowisk oraz zobowiązywanie po raz kolejny do ustosunkowywania się do stanowisk innych uczestników nie posuwało sprawy naprzód. W ocenie Sądu aby uniknąć zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania w tej sprawie Prezes UKE winien przedstawić cały tok postępowania, zakres czynności dokonywanych, a niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Samo odwoływanie się do skomplikowanego charakteru sprawy i potrzeby wykonywania wielu czynności w sprawie bez odpowiedniego udokumentowania tych okoliczności nie może stanowić podstawy do uznania, że nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania. Przystępując zatem do oceny czy przewlekłość miała charakter rażący należy stwierdzić, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan w którym wyraźnie, ewidentnie, drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Do uznania jako rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Przewlekłe prowadzenie postępowania musi charakteryzować się podejmowaniem kolejnych czynności z przekroczeniem terminów i musi być pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek P. D. ostatecznie [...] listopada 2012 r. a zatem biorąc pod uwagę ustawowy termin 90 dni powinno być zakończone w marcu 2013 r. Tymczasem decyzja została wydana we wrześniu 2015 r. i nawet mając na względzie okoliczności sprawy i wspomniany konflikt pomiędzy skarżącym a Spółdzielnią oraz trudności natury technicznej to i tak czas trwania tego postępowania wynosi prawie 3 lata. Postępowanie w sprawie było przedłużane osiem razy zaś organ nie wykazał, że było to uzasadnione okolicznościami sprawy, a ponadto nie dotrzymano żadnego z wyznaczonych terminów zakończenia sprawy. Wszystko to w ocenie Sądu pozwala uznać, że istnieje podstawa do uznania, iż przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego, że w toku postępowania sądowego, a przed wydaniem orzeczenia przez Sąd, Prezes UKE wydał i doręczył stronie skarżącej akt administracyjny, postępowanie sądowe zmierzające w rzeczy samej do zobowiązania organu stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku). Biorąc pod uwagę, że zwłoka w podjęciu ww. postanowienia miała charakter kwalifikowany, naruszenie zarówno norm prawa materialnego, jak i norm procedury administracyjnej ma charakter rażący. Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł biorąc za podstawę art. 204 i art. 205 § 1 p.p.s.a.