VI SAB/Wa 78/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie zwrotu nadpłaty postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; 2. zwrócić skarżącej spółce P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. P. S.A. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej powoływanego jako: "Przewodniczący KRRiT") polegającą na braku zwrotu nadpłaty (wraz z oprocentowaniem) za udzieloną koncesję [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] listopada 2012 r. skarżąca spółka P. S.A. wniosła do organu o zwrot nadpłaty (wraz z oprocentowaniem) w łącznej wysokości 6.914.918,00 złotych. Według strony skarżącej, powyższa kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą uiszczoną przez skarżącą spółkę za udzielenie przedmiotowej koncesji a kwotą, jaką powinna uiścić przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt P 9/09, w którym stwierdzono niekonstytucyjność art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531 ze zm.) oraz odsetki należne wyliczone na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. skarżąca spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Następnie pismem z dnia [...] lutego 2013 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie zwrotu nadpłaty. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący KRRiT wniósł o oddalenie skargi na bezczynność z uwagi na jej bezzasadność. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła oświadczenie o cofnięciu przedmiotowej skargi na bezczynność. Z kolei w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. organ wniósł o oddalenie skargi ewentualnie o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na wydanie przez Przewodniczącego KRRiT postanowienia kończącego postępowanie w I instancji, tj. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego (postanowienie z dnia [...] marca 2013 r., nr [...]). Postanowienie zostało doręczone skarżącej spółce w dniu [...] kwietnia 2013 r. (potwierdzenie doręczenia na postanowieniu). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej w skrócie: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, w sprawie o bezczynność organu, należy rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem powołanego przepisu, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o których mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu, tj. Przewodniczącego KRRiT, polegająca na braku zwrotu przedmiotowej nadpłaty (wraz z oprocentowaniem) była dopuszczalna i została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Zgodnie z przepisem art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 tej ustawy, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W tym stanie rzeczy cofnięcie skargi przez skarżącą obligowało Sąd do rozważenia przesłanek wynikających z przepisu art. 60 p.p.s.a. W ocenie Sądu, dokonana przez skarżącą spółkę czynność procesowa w postaci cofnięcia skargi nie budzi wątpliwości oraz brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że cofnięcie skargi jest dla Sądu wiążące. Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot na rzecz skarżącej spółki uiszczonego wpisu sądowego od skargi, orzeczono na podstawie przepisu art. 232 § 1 pkt 1 cyt. ustawy.