VI SAB/Wa 79/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T.W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia postanawia: odrzucić skargę Pismem z 21 marca 2015 r. T. W., nazywana też "skarżącą", wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. W skardze tej postawiła również zarzut przewlekłego prowadzenie postępowania przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie o wydanie ww. decyzji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że została powiadomiona o przedłużeniu terminu załatwienia przedmiotowej sprawy do dnia 31 marca 2014 r. Nie zgadzając się na to, pismem z dnia 9 maja wniosła o niezwłoczne załatwienie sprawy. Podkreśliła przy tym, że nie otrzymała odpowiedzi na wystosowane pismo.. W wykonaniu zarządzeń z 24 i 26 sierpnia 2015 r. Sąd rozdzielił skargę T.W. do oddzielnego rozpoznania, jako skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia oraz skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na niezałatwienie sprawy w terminie, lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej "k.p.a.") Jak stanowi art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca pismem z dnia 9 maja 2013 r. wniosła " o niezwłoczne załatwienie przedmiotowej sprawy w ustawowym, miesięcznym terminie, wynikającym z przepisów k.p.a. Z treści ww. pisma wynika, że skarżąca nie traktowała go jako zażalenia, gdyż wskazała, że w przypadku jego (wniosku) niewykonania zastrzega sobie możliwość skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 37 k.p.a.", czyli możliwości złożenia zażalenia na bezczynność organu. Zażalenie to nie zostało jednak wniesione przez skarżącą do Prezesa NFZ. Dlatego też Sąd uznał, że pismo skarżącej z dnia 9 maja 2013 r. stanowiło odpowiedź na skierowane do niej przez organ zawiadomienie o wydłużeniu termin załatwienia sprawy. Należało zatem uznać, że skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna z uwagi na niezachowanie przez skarżącą trybu wniesienia skargi i z mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. – postanowił jak w sentencji postanowienia.