VI SAB/Wa 81/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie wydania zaświadczenia stwierdzającego możliwość wykonywania czynności agenta ubezpieczeniowego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne A.P. pismem z dnia [...] listopada 2014 r. (nadanym w tym samym dniu w urzędzie pocztowym) złożył skargę na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia stwierdzającego możliwość wykonywania czynności agenta ubezpieczeniowego na podstawie zezwolenia nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r. wydanego przez Państwowy Urząd Nadzoru Ubezpieczeń. W odpowiedzi na skargę dnia 17 grudnia 2014 r. pełnomocnik Komisji Nadzoru Finansowego wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) jednocześnie wskazując, ze w dniu [...] grudnia 2014 r. zostało wydane postanowienie nr [...], w którym odmówiono wydania zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Zatem nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi na bezczynność jest bowiem ostatecznie wydanie żądanego aktu, którego organ nie wydał pomimo istnienia prawnego obowiązku w tym zakresie. Z przytoczonego przepisu wynika więc, że ewentualne zobowiązanie organu do wydania decyzji nie jest możliwe, gdy organ decyzję taką wydał, choćby nawet naruszył przy tym terminy określone w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), przewidziane dla załatwiania spraw. Jak wynika z odpowiedzi na skargę z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz nadesłanego łącznie z tym pismem potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii postanowienia z dnia [...] grudnia 2014 r. ([...]) Komisja Nadzoru Finansowego rozpoznała wniosek skarżącego i odmówiła wydania zaświadczenia stwierdzającego możliwość wykonywania czynności agenta ubezpieczeniowego na podstawie zezwolenia nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r. wydanego przez Państwowy Urząd Nadzoru Ubezpieczeń. W tym stanie rzeczy rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe, albowiem o bezczynności Sąd orzeka według stanu na dzień orzekania. Bezspornym jest, że w dacie wpływu skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i następnie wydania niniejszego postanowienia ustała bezczynność organu, bowiem wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia stwierdzającego możliwość wykonywania czynności agenta ubezpieczeniowego na podstawie zezwolenia nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r. wydanego przez Państwowy Urząd Nadzoru Ubezpieczeń został rozpoznany w dniu [...] grudnia 2014 r. Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.