VI SAB/Wa 82/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w zakresie rozpatrzenia zażalenia skarżącego postanawia: odrzucić skargę W. D. (dalej "skarżący") pismem z dnia 2 listopada 2020 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w zakresie rozpatrzenia zażalenia skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako złożonej przez osobę nie posiadającej legitymacji procesowej zgodnie z art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do jej złożenia, bowiem zgodnie z art. 28 k.p.a osoba ta nie jest stroną toczącego się postępowania administracyjnego przed Krajowym Rzecznikiem Odpowiedzialności Zawodowej, ewentualnie o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., skierowanym drogą elektroniczną W. D. złożył wniosek (skargę) na J. S., który dokonał oceny stanu technicznego budynku mieszkalnego przy al. [...]. w B., zdaniem skarżącego niezgodnie z prawdą, gdyż stwierdzenie, iż budynek jest w stanie zadawalającym spowodowało dopuszczenie go do użytkowania. Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa na skutek przedmiotowej skargi, która zainicjowała wszczęcie postępowania z urzędu wszczął przedmiotowe postępowanie. W trakcie toczącego się postępowania, W. D. składał ponaglenie w myśl art. 37 k.p.a., na które pismem z dnia [...] października 2020 r. otrzymał odpowiedź, iż przedmiotowe postępowanie zostało zakończone decyzją o umorzeniu postępowania, a on sam nie posiada statusu strony w niniejszym postępowaniu, stąd jego ponaglenie nie może zostać rozpatrzone. Organ, powołując się na stanowisko judykatury i doktryny, wywiódł, że osoba składająca wniosek, skargę lub informację powodującą wszczęcie z urzędu postępowania wyjaśniającego w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie interesu prawnego (obowiązku prawnego) w rozstrzygnięciu o odpowiedzialności zawodowej innego podmiotu nie posiada, nie jest ona stroną w postępowaniu administracyjnym dotyczącym odpowiedzialności zawodowej. Stroną tego postępowania jest tylko członek izby samorządu zawodowego, którego dotyczy postępowanie wyjaśniające, ponieważ orzeczenie w przedmiocie ukarania w sprawie odpowiedzialności zawodowej wpływa wyłącznie na jego sferę prawną. Osoba nie będąca stroną postępowania wyjaśniającego w trybie odpowiedzialności zawodowej, do której nie została skierowana decyzja nr [...], nie ma interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności decyzji, a zatem nie jest w rozumieniu art. 28 k.p.a. stroną postępowania. Ponadto organ, wbrew twierdzeniom skarżącego, dokonał rozstrzygnięcia decyzją nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej członka samorządu. W związku z tym nie ma podstaw do twierdzenia, iż doszło do bezczynności w załatwieniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2020 r., Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej umorzył postępowanie wyjaśniające w sprawie z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie J. S. obwinionego o niedbałe pełnienie obowiązków przy wykonywaniu kontroli technicznej utrzymania budynku mieszkalnego przy al. [...]. w B.. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Decyzją nr [...] Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa umorzył postępowanie odwoławcze. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002r. poz. 2325) dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). W myśl art. 149 P.p.s.a. istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 w związku z ust. 1-4a P.p.s.a. zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego możliwe jest tylko w takim zakresie, w jakim możliwe jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów. Przepisy te określają przedmioty zaskarżenia, wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Zatem skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest bowiem określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (patrz: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, str. 27-28). Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce mimo, iż miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie. Zgodnie z art.127 § 1 kpa legitymacje do wniesienia odwołania ma wyłącznie strona postępowania. Pojęcie strony postępowania określa art.28 kpa. Zgodnie z powołanym unormowaniem, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Osoba składająca wiosek, skargę lub informację do okręgowego rzecznika powodujące wszczęcie z urzędu postępowania wyjaśniającego w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie, nie ma ani obowiązku prawnego, ani interesu prawnego rozumianego jako przyznanie przez przepis prawa konkretnych korzyści, które mogłaby realizować w postepowaniu administracyjnym w sprawie odpowiedzialności zawodowej innego podmiotu. Interes takiej osoby w ukaraniu członka izby samorządy zawodowego, którego dotyczy postępowanie wyjaśniające, przez organy samorządu zawodowego w trybie odpowiedzialności zawodowej nie wynika bowiem z żadnego przepisu prawa. Osoba składająca wniosek, skargę lub informację powodującą wszczęcie z urzędu postępowania wyjaśniającego w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie, takiego interesu prawnego (obowiązku prawnego) w rozstrzygnięciu o odpowiedzialności zawodowej innego podmiotu nie posiada, nie jest ona stroną w postępowaniu administracyjnym dotyczącym odpowiedzialności zawodowej. Stroną tego postępowania jest tylko członek izby samorządu zawodowego, którego dotyczy postępowanie wyjaśniające, ponieważ orzeczenie w przedmiocie ukarania w sprawie odpowiedzialności zawodowej wpływa wyłącznie na jego sferę prawną. Osoba nie będąca stroną postępowania wyjaśniającego w trybie odpowiedzialności zawodowej, do której nie została skierowana decyzja nr [...] Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej, nie ma interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności decyzji, a zatem nie jest w rozumieniu art. 28 k.p.a. stroną postępowania. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z przyczyn innych niż wymienione w niniejszym paragrafie. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia