VI SAB/Wa 9/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : asesor WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] ul. [...] na bezczynność Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zasad praworządności i wiarygodności w dostarczaniu i rozliczaniu ciepła pomiędzy dostawcą ciepła a odbiorcami tego ciepła. postanawia odrzucić skargę W dniu 10 lutego 2005r. Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w [...], reprezentowana przez J. L. (k.15 akt, zwana w dalszej części: skarżącą) złożyła skargę na bezczynność Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zasad praworządności i wiarygodności w dostarczaniu i rozliczaniu ciepła pomiędzy dostawcą ciepła a odbiorcami tego ciepła. W obszernym piśmie procesowym skarżąca omówiła pisma i Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 1998 r., 2000 r oraz z 2004, Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 2002r.., podała przykłady wskazujące, zdaniem skarżącej, na osiąganie nieuprawnionych korzyści finansowych przez sprzedawców ciepła kosztem tysięcznych rzesz odbiorców ciepła. W konkluzji skarżąca postuluje: wprowadzenie jednoimiennego, obowiązkowego wymiaru ciepła oznaczonego symbolem "GJ", utrzymanie wymiaru cieplnego "MW" w fazie zamawiania ciepła uzależnić od stosowania metody przeliczeniowej MW na GJ, z podaniem jej do wiadomości odbiorcom ciepła. Ponadto proponuje: wprowadzenie zasady, że jednostką cieplną jest cyfra "1", do miesięcznych faktur rozliczeniowych wpisywać średnią temperaturę zewnętrzną za okres rozliczeniowy dla rejonu odbiorcy, zrewidowanie zasadności zastosowania w rozliczeniach poboru ciepła przez odbiorcę, uzupełnić umowę na dostawę ciepła zapisem instruktażowym dotyczącym przeliczenia miesięcznego kosztu odbiorcy za moc zamówioną (k.13-14 akt). W ocenie skarżącej, przedstawione fakty wskazują na merytoryczne organy państwa, które nie respektują bycia na straży zasad praworządności i ochrony nabytych praw obywateli.(k.2 akt) W odpowiedzi na skargę, organ wniósł ojej odrzucenie na podstawie art. 58 §1 pkt.l Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, dalej jako: p.p.s.a.), albowiem , w ocenie organu, skarga nie wyczerpuje żadnego z kryteriów zawartych w art.3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz nie czyni zadość wymogom zawartym w art. 57 p.p.s.a. w tym: nie wskazuje zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (k. 19-20). W dniu 21 marca 2005r., w odpowiedzi na stanowisko organu, co do zasadności skargi, skarżąca złożyła do niniejszej sprawy pismo procesowe, w którym popiera skargę. Do pisma dołączono odpis pisma z dnia 17 marca 2005r., przesłanego przez skarżącą do Ministra Gospodarki i Pracy, które zawiera stanowisko merytoryczne, co do skargi oraz 10 pytań skierowanych do w/w Ministra (k. 23-26). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sąd administracyjny określa wskazana wyżej, Ustawa - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3). Zgodnie z § 2 art. 3 p.p.s.a., kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowa-nie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie , 4) inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 5) akty pra-wa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków , inne niż określone w pkt.5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w punktach 1-4 a także orzeka w sprawach w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę , i stosują środki określone w tych przepisach. Jak z powyższego wynika kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Ich właściwość dotyczy, zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz J.P.Tarno Lexis Nexis Warszawa 2004, str. 27-28) O akcie lub czynności w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowa-ny jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a), oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Uwzględniając skargę, Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa (art.149 p.p.s.a) (v. postanowienie NSA z 16 września 2004r.. opublikowane w :ONSA i WSA 2004/2/30). Przechodząc na grunt rozważanego stanu faktycznego stwierdzić należy, że wniesiona skarga nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w cytowanym przepisie art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjne-go na podstawie przepisów szczególnych. W tym stanie rzeczy uznać należy, że skar-ga jest niedopuszczalna z powodu braku właściwości sądu administracyjnego. Należy przy tym wskazać, że skarżąca w piśmie z dnia 21 marca 2005r. w sposób nie budzący wątpliwości potwierdziła zarówno przedmiot skargi jak i poparła stanowisko w niej zaprezentowane. Stosowanie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw z § 3 tego przepisu, Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 3 art. 58 p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Sąd w sprawie niniejszej nie rozstrzygał w przedmiocie kosztów postępowania, albowiem skarga nie została opłacona z uwagi na treść art. 222 p.p.s.a., który stanowi, że nie żąda się opłat od pisma jeżeli już z niego wynika, że podlega odrzuceniu.