VI SAB/Wa 90/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w K. na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie skargi na działalność przedsiębiorstwa energetycznego oddala skargę w całości W.S.A. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki zarzucając mu naruszenie prawa do jakiego doszło wskutek niezałatwienia sprawy skargi skarżącej na działanie przedsiębiorstwa energetycznego T.S.A. w terminie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca w kolejnych pismach począwszy od dnia [...] marca 2014 roku informowała Prezesa URE o stwierdzonych nieprawidłowościach w działaniu T.S.A. z zakresu bezprawnej eksploatacji obiektu stacji trafo nr [...], niewłaściwego stanu technicznego urządzeń stacji trafo nr [...], nieprzestrzegania przez przedsiębiorstwo przesyłowe wymagań w zakresie reżimu konserwacyjno - naprawczego stacji transformatorowych. Z zebranego w ten sposób materiału dowodowego wynika, że: a. obiekt budowlany mieszczący aktualnie urządzenia stacji trafo nr [...] nie spełnia podstawowych norm bezpieczeństwa dla lokalizacji w nim urządzeń stacji, tj. użytkowania go jako stacji transformatorowej, a taki sposób użytkowania stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, b. stacja trafo nr [...] nie może znajdować się w dotychczasowej lokalizacji, gdyż nie jest możliwe dostosowanie obiektu budowlanego do wymogów określonych Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co wynika z braku technicznych możliwości dostosowania obiektu budowlanego do obowiązujących na chwilę obecną przepisów z uwagi na niespełnianie norm w zakresie odległości od sąsiednich budynków przeznaczonych na pobyt ludzi, c. stwierdzony w trakcie oględzin stacji w dniu [...] listopada 2014 roku wyciek oleju z transformatora, a tym samym fakt rozhermetyzowania jednego z transformatorów, co skutkować musi dostaniem się do wnętrza transformatora wilgoci, wskazuje ponad wszelką wątpliwość na nieodpowiedni stan techniczny urządzeń stacji trafo nr [...], d. T.S.A. nie podejmuje właściwych działań konserwacyjno - naprawczych, co wynika chociażby z faktu, że realizujący oględziny stwierdzają, że "poziom oleju w trafo" jest pozytywny, tzn. dostateczny, mimo że nie dokonali pomiaru poziomu oleju w rozszczelnionym transformatorze, z którego nastąpił wyciek, a w związku ze stwierdzonym wyciekiem oleju przedstawiciel T.S.A. "zalecił usunąć ślady zawilgocenia olejem na transformatorze" zamiast zgodnie ze sztuką wyłączyć z ruchu transformator i poddać go naprawie zgodnie z zaleceniami wynikającymi z obowiązujących norm, e. przedsiębiorstwo przesyłowe dopuszcza się "handlu" warunkami przyłączeniowymi, co polega na bezprawnym warunkowaniu przez T. S.A. przyłączenia użytkownika do sieci od uzyskania nienależnego przysporzenia majątkowego w postaci ustanowienia służebności, co stanowi skutek naturalnego monopolu, któremu Prezes URE w ramach swoich kompetencji jest zobowiązany przeciwdziałać. W ocenie skarżącej nie zachodzą jakiekolwiek przeszkody, aby Prezes URE wydał rozstrzygnięcie w przedmiotowym postępowaniu, nie mniej jednak z niezrozumiałych względów mimo upływu ponad roku od uzyskania pierwszych informacji w tym przedmiocie oraz wyczerpującego wyjaśnienia zarzutów wnioskodawcy, które znalazły pełne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, organ uchyla się od załatwienia skargi. W ocenie skarżącej bezczynność Prezesa URE utrwala stan niezgodności z prawem wynikający z użytkowania obiektu budowlanego jako stacji trafo nr [...], bez tytułu prawnego i wbrew woli skarżącej, a nadto pomimo okoliczności, że urządzenia stacji są niesprawne, a obiekt stacji nie spełnia warunków dla takiego sposobu użytkowania, w związku z czym taki sposób użytkowania stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego, mienia i środowiska. W tym sensie zaniechanie Prezesa URE służy wyłącznie możliwości utrzymania i kontynuowania przez przedsiębiorstwo przesyłowe niezgodnego z prawem użytkowania wadliwie zlokalizowanej stacji trafo, co zagraża życiu i zdrowiu ludzkiego z racji nieprzystosowania obiektu do użytkowania go w charakterze stacji transformatorowej oraz eksploatacji wadliwych (niesprawnych) urządzeń elektroenergetycznych kosztem dobra nadrzędnego, jakim jest bezpieczeństwo powszechne. Tymczasem w ramach swoich kompetencji, obejmujących m.in. przeciwdziałanie negatywnym skutkom naturalnych monopoli, zatwierdzanie instrukcji ruchu i eksploatacji sieci przesyłowych i dystrybucyjnych, rozstrzyganie sporów w zakresie odmowy zawarcia umowy przyłączenie do sieci, monitorowanie funkcjonowania systemu gazowego i elektroenergetycznego w zakresie warunków, bezpieczeństwa dostarczania paliw gazowych i energii elektrycznej, Prezes URE winien doprowadzić do likwidacji dotychczasowego nielegalnego przyłącza i nakazać T. S.A. przyłączenie W.S.A. do sieci zgodnie ze złożonym przez Spółkę wnioskiem. Prezes URE jest bowiem zobowiązany do monitorowania kwestii bezpieczeństwa sieci i podejmowania właściwych działań w wypadku stwierdzenia naruszeń obowiązujących w tym zakresie przepisów, wobec czego jego bezczynność ma charakter rażący. Skarżąca zaznaczyła, iż w przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji. Realizacja kompetencji organu jest jego prawnym obowiązkiem, gdyż posiadając kompetencję w określonym zakresie organ ma obowiązek czynić z niej użytek, a niezrealizowanie tego obowiązku jest jednoznaczne z bezczynnością organu. W ocenie skarżącej bezczynność będąca przedmiotem skargi była rażąca i winna skutkować wymierzeniem grzywny, skoro mimo złożenia skargi przed niespełna piętnastoma miesiącami, uzupełniania skargi kolejnymi pismami skarżącej i zebrania w sprawie materiału dowodowego odpowiedniego do rozpoznania skargi, organ z niezrozumiałych względów nie rozpoznał skargi. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki do załatwienia skargi wniesionej przez skarżącą i zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi. - w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, określenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezes URE wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że skarga została złożona w trakcje trwania postępowania wyjaśniającego prowadzonego na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy-Prawo energetyczne (Dz. U. z poz. 1059, ze zm.), w związku ze złożonym przez W.S.A. z siedzibą| [...] wnioskiem "o wszczęcie postępowania mającego na ustalenie naruszenia przez T.S.A. Oddział w [...] obowiązku utrzymywania w należytym stanie technicznym urządzeń, instalacji i umożliwiającym prawidłową realizację zaopatrzenia w energię, a w wypadku potwierdzenia stanowiska mojej Mocodawczym o nakazanie T. podjęcia stosownych działań mających na celu usunięcie zagrożenia oraz o nałożenie T.S.A. Oddział w [...] kary pieniężnej". Prezes URE wskazał, że skarżąca zarzuciła przedsiębiorstwu energetycznemu dostawcy brak nadzoru nad stacją transformatorową położoną w budynku G. w [...]. Mając na uwadze, iż przedmiot postępowania dotyczy Operatora Systemu Dystrybucyjnego, a zarzuty podniesione we wniosku wskazywały na to, iż może on nie wypełniać obowiązków wynikających z przepisów ustawy - Prawo energetyczne oraz posiadanej koncesji, sprawa ta pozostawała w zainteresowaniu i kompetencji Prezesa URE, który na podstawie art. 28 ust. 1 ww. ustawy wezwał dostawcę do przedłożenia stosownych informacji i dokumentów. W tym samym czasie, z wniosku skarżącej, toczyło się postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia przez Prezesa URE sporu w zakresie odmowy zawarcia umowy o łączenie do sieci dystrybucyjnej przez dostawcę obiektu skarżącej – G. położonego przy ul. [...] ul. [...] w [...]. Postępowanie to zostało zawieszone postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., które to postanowienie skarżąca zaskarżyła do Sądu Okręgowego w [...] - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Organ wskazał, iż obecnie organy nadzoru budowlanego prowadzą dwa postępowania administracyjne w sprawach: o niewłaściwy stan techniczny obiektu istniejącej stacji transformatorowej wchodzącej w skład posesji przy ul. [...] ul. [...] zajmowanej przez H. oraz w zakresie stanu technicznego sieci Sn/Nn wraz z urządzeniami zawartymi w obiekcie stacji transformatorowej nr [...] usytuowanej na terenie nieruchomości zajmowanej przez zabudowania H. Prezes URE, w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] o przedłożenie dokumentów i wyjaśnień dotyczących stanu technicznego stacji transformatorowej nr [...], o czym skarżąca była także zawiadomiona. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi na zadane pytanie, czy przedmiotowa stacja stwarza zagrożenie i jaki jest jej stan techniczny. W dniu 3 października 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał decyzje: nr [...], znak: [...], oraz nr [...], znak: [...] od których strony złożyły odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], który decyzjami z dnia [...] grudnia 2014 r. uchylił i przekazał do ponownego rozpatrzenia w/w decyzje. Na decyzje te skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła W. Spółka Akcyjna. Organ wyjaśnił, iż organy nadzoru budowlanego nie zakończyły postępowań administracyjnych, a z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż pomiędzy skarżącą a dostawcą trwa spór odnośnie stanu technicznego przedmiotowej stacji, a także jej posadowienia na terenie nieruchomości skarżącej. Zatem, w celu bezspornego ustalenia nieutrzymywania przez dostawcę urządzeń w należytym stanie technicznym, konieczne jest wydanie merytorycznej decyzji przez właściwy organ nadzoru budowlanego, który posiada stosowne kompetencje w tym zakresie. Prezes stwierdził, że stosowne postępowania są w toku, natomiast skarżąca zgodnie z przysługującym jej prawem składa środki zaskarżenia, co jednak opóźnia uzyskanie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez organy nadzoru budowlanego, co z kolei warunkuje I możliwość załatwienia skargi w zakresie kompetencji Prezesa URE. W ocenie Prezesa URE brak ostatecznej i prawomocnej decyzji w przedmiotowym zakresie uniemożliwia sporządzenie ostatecznej odpowiedzi na złożoną skargę i ewentualne wszczęcie z urzędu innych postępowań administracyjnych, zgodnie z kompetencjami wynikającymi z ustawy - Prawo energetyczne, odnoszącymi się do dostawcy. Natomiast na podstawie obowiązujących przepisów Prezes URE nie ma uprawnień do podjęcia decyzji o wyłączeniu obiektu stacji transformatorowej nr [...] z użytkowania. Prezes wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego podejmował szereg czynności, do jakich jest uprawniony i obowiązany. Skarżąca była informowana na bieżąco, a także wielokrotnie zapoznawała się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Miały także miejsce spotkania zarówno ze Skarżącą jak i dostawcą jednak strony nie doszły do porozumienia. W dniu listopada 2014 r., odbyła się także rozprawa administracyjna. Prezes URE nie jest właściwy do nakazania wyłączenia z użytkowania stacji transformatorowej nr 1229 z powodu niespełniania podstawowych norm bezpieczeństwa, a także zmiany lokalizacji na podwórze H. Właściwy organ nadzoru budowlanego nie wydał ostatecznej i prawomocnej decyzji tej sprawie. Prezes URE podkreślił, że to organ nadzoru budowlanego posiada kompetencje do zakazania użytkowania danego obiektu, jeżeli stwierdzi on, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia oraz zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.) nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Jednocześnie, jeżeli obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu w przypadku, gdy obiekt może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie. Prezes dodał, że sprawa ma charakter skomplikowany i była analizowana dwutorowo w postępowaniu administracyjnym prowadzonym pod numerem [...] oraz w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym na podstawie 28 ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Wskazany wyżej przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), to jest przed 15 sierpnia 2015 r., z uwagi na treść art. 2 w zw. z art. 1 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powyższy wymóg został przez skarżącą zachowany. Zgodnie z art. 149 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W świetle powołanego przepisu, skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Trafnym jest stanowisko skarżącej, że dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że Sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. Tym niemniej w niniejszej sprawie Sąd w składzie orzekającym uznał, że Prezes URE nie pozostaje w bezczynności. Jak wynika z akt sprawy Prezes, na wniosek skarżącej, na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne, wszczął postępowanie wyjaśniające . Zgodnie bowiem z w/w przepisem Prezes URE ma prawo wglądu do ksiąg rachunkowych przedsiębiorstwa energetycznego oraz może żądać przedstawienia informacji dotyczących wykonywanej przez to przedsiębiorstwo działalności gospodarczej, w tym informacji o jego projektach inwestycyjnych, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych informacji prawnie chronionych. W ramach prowadzonego postępowania wezwał dostawcę do złożenia niezbędnych informacji i dokumentów oraz wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] o przedłożenie dokumentów i wyjaśnień dotyczących stanu technicznego stacji transformatorowej nr [...]. O złożenie dodatkowych wyjaśnień zwracał się także do stron- skarżącej oraz dostawcy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. stwierdził m.in., że prawidłowość działania stacji transformatorowej i zawartych w niej urządzeń jest przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego. Nadto w dniu [...] października 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzje od których strony złożyły odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], który decyzjami z dnia [...] grudnia 2014 uchylił i przekazał je do ponownego rozpatrzenia. Na decyzje te skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła skarżąca. Tak więc organy nadzoru budowlanego nie zakończyły postępowań administracyjnych, a z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż strony pozostają w sporze odnośnie stanu technicznego stacji, a także jej posadowienia. Sąd podziela stanowisko organu, że w celu bezspornego ustalenia nieutrzymywania przez dostawcę urządzeń w należytym stanie technicznym, konieczne jest wydanie merytorycznej decyzji przez właściwy organ nadzoru budowlanego. B rak ostatecznej i prawomocnej decyzji uniemożliwia ewentualne wszczęcie z urzędu innych postępowań administracyjnych, zgodnie z kompetencjami Prezesa URE wynikającymi z ustawy - Prawo energetyczne, odnoszącymi się do dostawcy. Natomiast na podstawie obowiązujących przepisów Prezes URE nie ma uprawnień do podjęcia decyzji o wyłączeniu stacji transformatorowej nr [...] z użytkowania z powodu niespełniania podstawowych norm bezpieczeństwa jak i zmiany jej lokalizacji. Zgodnie bowiem z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409, ze zm.) w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Odnośnie natomiast tytułu prawnego dostawcy do przebudowanej stacji transformatorowej Sąd Rejonowy w [...], Wydział [...] Cywilny wydał dnia [...] marca 2014 r. w sprawie o sygn. akt [...] postanowienie udzielające zabezpieczenia roszczenia poprzez unormowanie praw i obowiązków stron postępowania poprzez nakazanie uczestnikom (....), umożliwienie wnioskodawcy korzystania z urządzeń służących do przesyu energii elektrycznej (...) - poprzez czas trwania postępowania - w szczególności umożliwienia swobodnego dostępu T.S.A. i podmiotów działających w jego imieniu do w/w urządzeń posadowionych na nieruchomości w celu przesyłania-dystrybucji energii elektrycznej za pomocą wskazanych urządzeń. W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko Prezesa, że załatwienie skargi polega na ocenie stanu faktycznego w oparciu o ustalenia poczynione przez organy nadzoru budowlanego w zakresie możliwości eksploatacji spornego obiektu i na podstawie tych ustaleń Prezes URE może ocenić działanie dostawcy pod kątem naruszenia warunków posiadanej koncesji, ewentualnego wszczęcia postępowania z urzędu o nałożenie kary pieniężnej na dostawcę. Prezes URE nie posiada jednak kompetencji do bezpośredniej oceny stanu obiektu budowlanego jakim jest stacja transformatorowa nr [...]. W ocenie Sądu Prezes URE nie pozostawał w bezczynności albowiem podejmował czynności bezpośrednio zmierzające do ustalenia wszelkich okoliczności istotnych dla prawidłowego załatwienia sprawy, o wszelkich czynnościach skarżąca była informowana na bieżąco, miała też możliwość bezpośredniego zasięgania informacji o stanie sprawy oraz sposobie jej załatwiania, podejmowane czynności pozwoliły na dokonanie ustaleń, iż Prezes URE nie jest władny stwierdzić/nakazać usunięcia niepotwierdzonego przey kompetentny organ stanu niezgodności z prawem, o czym skarżąca była poinformowana pismami z dnia [...] kwietnia 2014 r., oraz z [...] maja 2014 r . Wbrew twierdzeniom skarżącej organ nie uchylał się od załatwienia sprawy w zakresie posiadanych kompetencji gdyż doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem przedmiotowej stacji transformatorowej pozostaje w kompetencji organów nadzoru budowlanego, Prezes URE nie jest także umocowany do uregulowania kwestii dotyczących nowej jej lokalizacji i podstawy prawnej tej lokalizacji. W tej sytuacji stwierdzić należy, w dniu orzekania przez Sąd w sprawie organ nie pozostawał w stanie bezczynności. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.