VI SAB/Wa 96/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Polskiego Związku Alpinizmu w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie licencji trenera alpinizmu 1. zobowiązuje Polski Związek Alpinizmu do wydania decyzji w sprawie z wniosku skarżącego J. J. z dnia [...] lutego 2007 r. o przyznanie licencji trenera alpinizmu w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. zasądza od Polskiego Związku Alpinizmu na rzecz skarżącego J. J. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. J., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Polskiego Związku Alpinizmu w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie licencji trenera alpinizmu. Skarżący podał, iż wnioskiem z dnia [...] lutego 2007 r. wystąpił do Polskiego Związku Alpinizmu, dalej zwanym PZA, o przyznanie mu licencji trenera alpinizmu. Wobec braku rozstrzygnięcia, złożył - za pośrednictwem PZA - zażalenie z dnia [...] marca 2008 r. do Ministra Sportu i Turystyki, który poinformował go, iż nie jest właściwym organem w sprawie przyznawania licencji trenera, pouczył o prawie złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. PZA w odpowiedzi na zażalenie, pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. poinformował Ministra Sportu i Turystyki o przyczynach nie przyznania wnioskowanej licencji. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy domagając się od Ministra Sportu i Turystyki wydania decyzji a nie pisma informującego o prawie do wniesienia skargi. Organ pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. ponownie poinformował, iż nie jest właściwym organem w sprawie przyznania licencji trenera, sprawuje tylko nadzór w odniesieniu do polskich związków sportowych i może ingerować w działalność związku sportowego tylko w wypadkach określonych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 z późn. zm.). Pismem z dnia [...] maja 2008 r. Polski Związek Alpinizmu podtrzymał swoje stanowisko w sprawie nie przyznania licencji do momentu wypełnienia zaleceń otrzymanych podczas udziału w unifikacji instruktorskiej. Skarżący w dniu [...] maja 2008 r. złożył w PZA pismo z dnia [...] maja 2008 r., określone jako odwołanie, w którym wnosił o wydanie rozstrzygnięcia w sprawie w drodze decyzji administracyjnej, a przypadku uznania, iż pismo z dnia [...] maja 2008 r. jest rozstrzygnięciem właściwym - potraktowanie pisma jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę na bezczynność Polski Związek Alpinizmu poinformował, iż nie może przyznać skarżącemu licencji trenera alpinizmu podnosząc równocześnie, iż w jego ocenie, drugą instancją do rozstrzygnięcia sprawy jest Minister Sportu i Turystyki. Wskazał, iż skarżący był informowany telefonicznie o sposobie rozstrzygnięcia, które zostało potwierdzone pismami z dnia [...] maja 2008 r. oraz z dnia [...] czerwca 2008 r. Już po wniesieniu skargi Polski Związek Alpinizmu pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. poinformował skarżącego o tym, że nie może mu przyznać licencji trenera. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Właściwość sądu administracyjnego w zakresie bezczynności organu administracji wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cyt. jako: p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego paragrafu. Zatem sąd rozpatruje skargi na bezczynność organu w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stosownie do art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący złożył skargę po wezwaniu Polskiego Związku Alpinizmu do usunięcia prawa zawartym w piśmie (odwołaniu) z dnia 26 maja 2008 r., zatem tryb wskazany w art. 55 § 4 p.p.s.a. został wyczerpany, skarga jest dopuszczalna. Uznając dopuszczalność kontroli sądowej w sprawie objętej skargą, Sąd stwierdził naruszenia prawa polegające na bezczynności organu, skarga jest więc uzasadniona. O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Stosownie do art. 30 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym 155, poz. 1298 z późn. zm.), w sprawach przyznawania i pozbawiania licencji od orzeczeń polskiego związku sportowego osobie wnioskującej o przyznanie licencji zawodnika lub pozbawionej takiej licencji przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zatem wbrew twierdzeniu Polskiego Związku Alpinizmu, Minister Sportu i Turystyki nie jest organem odwoławczym w sprawach przyznawania licencji trenera. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 i 2 ww. ustawy, nadzór nad działalnością polskich związków sportowych sprawuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu. Organ sprawujący nadzór ma prawo: 1) żądać dostarczenia przez władze polskiego związku sportowego, w wyznaczonym terminie, odpisów uchwał zebrania członków lub delegatów; 2) żądać od władz polskiego związku sportowego, w wyznaczonym terminie, niezbędnych wyjaśnień; 3) dokonywać kontroli polskiego związku sportowego. Podstawą wniesienia przez skarżącego skargi był art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ww. ustawy, licencję trenera przyznaje właściwy polski związek sportowy lub, z jego upoważnienia, związek sportowy działający w danej dyscyplinie sportu na wniosek osoby zainteresowanej, po stwierdzeniu, że osoba ta spełnia wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej. Badając merytoryczną zasadność skargi na bezczynność organu Sąd zważył, że bezczynnością jest niezałatwienie sprawy w przewidzianej prawem formie, w terminach przewidzianych w k.p.a. Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu licencji trenera alpinizmu. Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę poprzez wydanie decyzji administracyjnej, chyba że przepisy k.p.a. stanowią inaczej. Zgodnie z art. 14 k.p.a. sprawy należy załatwiać w formie pisemnej. Telefoniczne informowanie skarżącego o rozstrzygnięciu jego wniosku stanowi pogwałcenie zasady wynikającej z art. 14 k.p.a. Również pismo PZA z dnia [...] stycznia 2009 r. informujące o tym, że nie może mu przyznać licencji trenera nie może być uznane za rozstrzygnięcie w sprawie. Przepis art. 107 § 1 k.p.a. określa składniki decyzji administracyjnej. Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 149 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) i zasądził kwotę 357,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na sumę tę składa się kwota 100,00 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego oraz kwota 240,00 zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego oraz kwota 17,00 zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.