VI SO/Wa 1/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. S. o wymierzenie Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: oddalić wniosek. A. S. (dalej też jako skarżący) pismem z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] skierowanym do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (konkretnie złożonym Dyrektorowi Delegatury Urzędu Komunikacji Elektronicznej w B.) wniósł o udzielenie pomocy w sprawie. Skarżący wskazał w ww. piśmie, iż w dniu 4 maja 2011 r. otrzymał listem poleconym "wezwanie do natychmiastowej zapłaty" skierowane do niego z firmy windykacyjnej F. SA z K.. Skarżący wskazał ponadto w ww. piśmie, iż w dniu 14 listopada 2008 r. zawarł z P. sp. z o.o., (zwaną także dalej "Operatorem" lub "[...]"), umowę nr [...] o świadczenie usług telekomunikacyjnych dotyczącą numeru końcowego [...] w ramach promocji "[...]" z taryfą "[...]". W dniu [...] maja 2011 r. organ wystosował w trybie art. 192 ust 1 pkt 5 Prawo telekomunikacyjne do operatora wezwanie do udzielenia wyjaśnień w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie operator oświadczył, iż wystosował do skarżącego odpowiedź w dniu 18 listopada 2010 r. W piśmie tym operator twierdził również, iż skarżący nie jest związany z P. sp. z o.o. umową z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] lecz umową z dnia [...] grudnia 2008 roku nr [...]. W dniu [.] lipca 2011 r. organ pismem nr [...] działając w trybie art. 192 ust 1 pkt 5 Pt, ponownie wystąpił do operatora o udzielenie wyjaśnień dotyczących zawarcia i realizacji umowy nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. W odpowiedzi operator poinformował, że w całości podtrzymuje swoje wyjaśnienia zawarte w z piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. dodając, iż w dniu [...] marca 2011 r. w trybie art. 509 Kodeksu Cywilnego sprzedał "zadłużenie" firmie windykacyjnej F. SA z siedzibą w K.. W dniach [...] sierpnia 2011 r. i [...] września 2011 r. organ ponownie skierował do operatora kolejne pisma w celu wyjaśnienia różnic i nieścisłości odnoście daty zawarcia umowy i jej numeru. Odpowiadając na powyższe pisma operator stwierdził, iż nie jest związany ze skarżącym umową nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. lecz umową nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. W dniu 21 października 2011 roku organ pismem nr [...] poinformował skarżącego, iż zakończenie interwencji w jego sprawie nie może przybrać formy decyzji administracyjnej, albowiem jego zdaniem podejmowanie interwencji możliwe jest w przypadkach określonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych. Organ wskazał ponadto, iż pomimo uprawnienia Prezesa UKE do podejmowania interwencji w przypadkach wskazanych w powyższym piśmie, nie jest możliwe ich rozstrzyganie w drodze wydania decyzji administracyjnych. Wydanie decyzji możliwe jest możliwe w ściśle określonych w ustawie przypadkach i nie należy do nich rozstrzyganie sporów abonentów z operatorami i dostawcami usług. W dniu 14 listopada 2011 r. skarżący wystosował do Prezesa UKE wezwanie do usunięcia prawa, w którym wskazał, iż nie zgadza się z powyższym zakończeniem sprawy. Ponadto wskazał, iż operator telekomunikacyjny nie poinformował go o nieuwzględnieniu wniesionej reklamacji. Skarżący podniósł, iż z mocy ustawy reklamacja została uwzględniona, a mimo to rzekomy dług został przekazany firmie windykacyjnej. Skarżący poprosił ponadto "o zrewidowanie postawy Urzędu zdejmującej odpowiedzialność z operatora za niezgodne z prawem działanie." W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ pismem z dnia 24 stycznia 2012 roku nr [...] wskazał, iż w dotychczasowych pismach dokładnie informował o zakresie przedmiotowym spraw, w których możliwa jest interwencja Prezesa UKE. W piśmie tym podkreślił ponadto, iż nie stwierdził w postępowaniu operatora działań dezinformacyjnych, szkodliwych jego zdaniem dla abonenta. W przypadku wystąpienia szkody zaproponował skarżącemu skierowanie sprawy na drogę sądową powołując się na przepisy kodeksu cywilnego. Nadto wskazał na możliwości polubownego zakończenia sporu oraz możliwość przeprowadzenia postępowania mediacyjnego. W dniu 27 lutego 2012 r. skarżący wniósł do organu pismo zatytułowane "Skarga na czynności materialno-techniczne kontroli przestrzegania przepisów z zakresu telekomunikacji przez P.(...)". W uzasadnieniu wskazał, że Prezes UKE "nie przeprowadził należycie kontroli wykonania umowy w myśl art. 199 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne." W dniu 7 marca 2012 r. skarżący przedłożył kolejne pismo będące uzupełnieniem powyższej skargi na czynności materialno-techniczne kontroli przestrzegania przepisów z zakresu telekomunikacji. W dniu 14 marca 2012 r. organ poinformował skarżącego, iż jego zdaniem zaistniały nowe okoliczności, których wyjaśnienie może mieć znaczący wpływ na stan sprawy. W związku z powyższym przygotował kolejne wystąpienie do operatora, w którym domagał się wyjaśnienia istotnych szczegółów. Pismem z dnia 15 marca 2012 r. skarżący cofnął skargę, podkreślając w uzasadnieniu, że powyższe pismo organu przyjmuje za uwzględnienie skargi w całości. Następnie organ pismem z dnia 19 marca 2012 r. po raz kolejny wystosował pismo do operatora. Pismem z dnia 16 kwietnia 2012 r. operator ponownie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. P. odwołała się do swoich dotychczasowych pism, w których wskazywała, iż obecnie nie jest stroną w sprawie oraz oświadczyła, iż nie widzi możliwości jakiegokolwiek polubownego rozwiązania tej sytuacji. Jednocześnie P. wskazała, iż jej zdaniem, nawet gdyby hipotetycznie uznać, iż reklamacja nie została rozpatrzona poprawnie, to w żadnym przypadku nie stanowi to samoistnej przesłanki do uznania roszczenia skarżącego. W dniu [...] czerwca 2012 r. organ wystosował pismo nr [...] informując skarżącego o stanowisku zajętym przez P. Oświadczył zarazem, iż z uwagi na zakres przedmiotowy spraw, w których materią jest interwencja Prezesa UKE, uważa sprawę ze swojej strony za zakończoną. Wyjaśnił, iż Operator nie wyraził zamiaru polubownego zakończenia sporu, będąc gotowym do dochodzenia roszczeń przed sądem powszechnym. Organ poinformował nadto skarżącego o wskazanym w poprzednich pismach trybie dochodzenia roszczeń. A. S. wniósł następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej skargę na "bezczynność rozumianą jako brak wydania decyzji, na opieszałość i przewlekłość rozumianą jako prowadzenie postępowania przez ponad rok bez skutku oraz na czynności materialno techniczne kontroli przestrzegania przepisów z zakresu reklamacji usługi telekomunikacyjnej przez P. sp. z o. o. [...] [...], W. [...] – [...] dotyczące umowy zawartej w dniu 14 listopada 2008 r." W zaistniałej sytuacji Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 57 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa przez jednoznaczne wskazanie, czy przedmiotem skargi jest: a/ bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej - w takim przypadku zobowiązano skarżącego do wskazania, jakiego aktu organ nie wydał, bądź też jakiej czynności nie podjął, pomimo ciążącego na nim obowiązku, b/ przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej - w takim przypadku zobowiązano skarżącego do wskazania postępowania, którego przewlekłe prowadzenie zarzuca organowi, c/ czynność lub czynności Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej – w takim przypadku zobowiązano skarżącego do wskazania numeru i daty zaskarżonej czynności. W odpowiedzi skarżący wskazał, iż: a/ zaskarża pismo Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2012 roku nr [...]. b/ zaskarża bezczynność ww. organu w przedmiocie kontroli przestrzegania przepisów z zakresu reklamacji usługi telekomunikacyjnej, c/ wnosi o wymierzenie Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na nieprzekazanie do sądu skargi z dnia 27 lutego 2012 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargi A. S. na pismo Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2012 roku nr [...] (sygn. akt VI SA/Wa 96/13) oraz na bezczynność ww. organu w przedmiocie kontroli przestrzegania przepisów z zakresu reklamacji usługi telekomunikacyjnej (sygn. akt VI SAB/Wa 44/12), z uwagi na ich niedopuszczalność. Rozpoznając w ramach niniejszej sprawy wniosek o wymierzenie organowi grzywny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.) w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W ocenie Sądu sformułowanie art. 55 § 1 p.p.s.a. "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa art. 54 § 2 p.p.s.a. sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Jednakże "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej kwestii sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.; czas, jaki upłyną od wniesienia skargi i to, czy przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (por. T. Woś – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2005, LexisNexis, s. 259). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż wniosek A. S. o wymierzenie Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż w toku działań organu, po złożeniu przez skarżącego przedmiotowej skargi w dniu 27 lutego 2012 r., organ poinformował skarżącego, iż jego zdaniem zaistniały nowe okoliczności, których wyjaśnienie może mieć znaczący wpływ na stan sprawy. W związku z powyższym przygotował kolejne wystąpienie do operatora, w którym domagał się wyjaśnienia istotnych szczegółów. Konsekwencją powyższego było cofnięcie przez skarżącego skargi z uwagi na uznanie, że powyższe pismo organu przyjmuje za uwzględnienie skargi w całości. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w piśmiennictwie wskazuje się, iż w przypadku autokontroli obowiązek przekazania akt do Sądu wraz ze skargą ogranicza się do przypadku, w którym skarżący wnosi o zwrot kosztów postępowania. W pozostałych przypadkach nie ma takiej potrzeby, ponieważ uwzględnienie skargi w trybie autokontroli doprowadziło do realizacji celu jej wniesienia, co czyni dalsze procesowanie w sprawie zbędnym, tym bardziej, że doszło do wydania w sprawie nowego rozstrzygnięcia, które może być przedmiotem kontroli sądu (zgodnie z zasadą skargowości) tylko w razie zaskarżenia go przez stronę (tak J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2, LexisNexis, Warszawa 2006, s. 165). Postępowanie w niniejszej sprawie tak też w istocie się zakończyło, bowiem organ nadal kontynuował czynności wyjaśniające w zakresie sporu pomiędzy skarżącym a operatorem telekomunikacyjnym wynikłego na tle świadczenia usług i postępowanie to zakończył pismem z dnia [...] czerwca 2012 roku nr [...]. W powyższym piśmie poinformował skarżącego o stanowisku zajętym przez P. oświadczając zarazem, iż z uwagi na zakres przedmiotowy spraw, w których materią jest interwencja Prezesa UKE, uważa sprawę ze swojej strony za zakończoną. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. pismo Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2012 roku nr [...], która to skarga została przez Sąd odrzucona w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 96/13. Sąd podkreślił w uzasadnieniu, że w ramach zakreślonych ustawą – Prawo telekomunikacyjne form prawnych zakończenia sporu nie występuje możliwość wydania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej władczego rozstrzygnięcia sporu pomiędzy użytkownikiem a przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Żaden konkretny przepis ustawy – Prawo telekomunikacyjne nie daje podstawy do rozstrzygania sporu cywilnoprawnego, jakim jest spór stron dotyczący wykonania usługi telekomunikacyjnej. Zatem za akt o takim charakterze nie może być więc uznane również zaskarżone w niniejszej sprawie pismo mające jedynie charakter informacyjny. W konsekwencji okoliczność uwzględnienia skargi w toku postępowania wyjaśniającego poprzez podjęcie dalszych czynności przez organ zakończonych wydaniem aktu kończącego to postępowanie, który to akt został następnie poddany kontroli sądu administracyjnego, nie uzasadnia, zdaniem Sądu, nałożenia na organ grzywny z tytułu nieprzekazania skargi do sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. a contrario, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.