VI SO/Wa 2/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. M. o wymierzenie Prezesowi Narodowego Funduszu Zdrowia grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270) postanawia: wymierzyć Prezesowi Narodowego Funduszu Zdrowia grzywnę w wysokości 6799.04 złotych (słownie: sześć tysięcy siedemset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych i cztery grosze). Pismem z 12 marca 2012 r. (k. 2 akt) wnioskodawca – D. M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej jako Sąd) o wymierzenie Prezesowi Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej jako Prezes NFZ) grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270) – dalej p.p.s.a., w związku z nie przekazaniem przez Prezesa NFZ jego skargi - pisma z 6 września 2011 r., na decyzję Prezesa NFZ z [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. Prezes NFZ pomimo wezwania Sądu do ustosunkowania się wobec ww. wniosku (k. 4 akt) stanowiska nie zajął. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2 cyt. przepisu). Jak wynika z akt sprawy o sygn. VISA/Wa 1988/11 dnia 8 września 2011r. złożono do Sądu skargę, wskazując na jej wstępie decyzję z [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. Sąd badając ową skargę powziął wątpliwości co do jej zakresu przedmiotowego i zwrócił się o wyjaśnienie, czy obejmuje ona także inną decyzję, tj. z [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. W piśmie z 7 grudnia 2011 r. wskazano, że skarga dotyczy dwóch decyzji: z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] oraz z [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. Wobec powyższego skarga na decyzję z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] została wpisana do dziennika korespondencji ogólnej pod nr VI KO 337/11 i przesłana Prezesowi NFZ, celem udzielenia na nią odpowiedzi oraz odesłania do Sądu wraz ze skargę i aktami sprawy, dotyczącymi decyzji z [...] sierpnia 2011 r. nr [...], w terminie 30 dni. Zgodnie z aktami sprawy o sygn. VISA/Wa 490/12 korespondencja VI KO 337/11 została nadana na adres Prezesa NFZ dnia 20 grudnia 2011 r. (k. 17 akt). Sąd stwierdza więc, że od tego momentu rozpoczął bieg termin, określony w art. 54 § 2 p.p.s.a. Zatem trzydziestodniowy termin na przekazanie przez Prezesa NFZ skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Sądu rozpoczął się 21 grudnia 2011 r., a zakończył 19 stycznia 2012 r. Sąd stwierdziwszy, że Prezes NFZ nie wypełnił powyższego obowiązku dnia 8 lutego 2012 r. ponownie wezwał go do nadesłania skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy (k. 21 akt). Wezwanie to zostało odebrane 15 lutego 2012 r. (z.p.o. k. 23 akt). Ostatecznie skarga i odpowiedź na skargę, bez akt administracyjnych zostały nadane do Sądu 1 marca 2012 r. (k. 15 akt). W ocenie Sądu sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany - dyscyplinująco-restrykcyjny. Oznacza to, że ostateczne przekazanie przez Prezesa NFZ skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę nie eliminuje po stronie Sądu możliwości wymierzenia organowi grzywny, jeżeli przekazanie to nastąpiło z uchybieniem terminu i strona wniosła o jej wymierzenie. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego charakteru takiej grzywny nie pozwala bowiem dyspozycja przepisu 55 § 1 p.p.s.a. w zestawieniu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie "W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" - oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Wskazanie, że "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że rozstrzygając tą kwestię, Sąd powinien wziąć pod uwagę m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. – to czy wyjaśniono powody niedotrzymania terminu, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi do przekazania jej według właściwości do Sądu. Powyższy rys chronologiczny oraz data wypełnienia przez Prezesa NFZ obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. wskazuje, że organ uchybił trzydziestodniowemu terminowi przewidzianemu na przekazanie do sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Termin ten upłynął 19 stycznia 2012 r., a organ nadał skargę wraz odpowiedzią na nią na adres Sądu dnia 1 marca 2012 r., nie załączając przy tym akt administracyjnych, zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym. Podkreślenia wymaga również fakt, że Prezes NFZ nie ustosunkował się w żaden sposób do wniosku o wymierzenie grzywny i nie wyjaśnił, jakie względy legły u podstaw uchybienia terminu i obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi, iż grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2012 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2011 r., przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2011 r. wyniosło 3399,52 złotych. Sąd wymierzył Prezesowi NFZ grzywnę w wysokości dwukrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2011 r., tj. w wysokości 6799.04 złotych. W rozpoznawanej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny miał wpływ czas, jaki upłynął od 19 stycznia 2012 r. (ostatni dzień terminu na przekazanie skargi według właściwości do Sądu) do dnia wypełnienia tego obowiązku 1 marca 2012 r. – ponad miesiąc oraz to, że obowiązek ten został wypełniony dopiero po ponownym wezwaniu Sądu z 8 lutego 2012 r. tylko w części, gdyż organ nie przesłał akt administracyjnych. Zdaniem Sądu organ działał w powyższym zakresie w sposób opieszały i nie podjął próby wyjaśnienia takiego stanu rzeczy. Sąd zauważa także, że w jego ocenie orzeczona grzywna stanowi należytą sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie przepisu art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.