VI SO/Wa 6/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. P. o wymierzenie Krajowej Radzie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: oddalić wniosek M. P. (dalej: "wnioskodawca") wniósł, drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Krajowej Radzie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: "Izba"), na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2017 r. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: "Ppsa") grzywny w maksymalnej - zgodnie z art. 154 § 6 ppsa – wysokości, w związku z nieprzekazaniem do Sądu jego skargi z dnia 17 czerwca 2019 r. na decyzję Izby z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania kwalifikacji zawodowych oraz wniosku z dnia 17 czerwca 2019 r o przywrócenie terminu do wniesienia ww. skargi, a także o "wystosowanie wystąpienia sygnalizacyjnego", na podstawie art. 155 § 1 Ppsa, do Krajowego Zjazdu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, w związku z nieprawidłowościami odnośnie działalności Izby. Nadto wnioskodawca wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wniosku o wymierzenie grzywny wnioskodawca podniósł, że do dnia złożenia niniejszego wniosku nie otrzymał żadnego pisma oraz żadnej informacji o wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego. Zdaniem wnioskodawcy, Izba nie przekazała nadesłanych przez niego ww. pism do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, czym pozbawiła go prawa do sądu. Nadto wnioskodawca podał, że jest to kolejna sprawa w której Izba nie przekazuje jego skarg do tut. Sądu. Ponadto, wnioskodawca podał, że Izba - na jego wniosek - już czterokrotnie została ukarana za nieprzekazywanie jego skarg. W ocenie wnioskodawcy niewątpliwie stanowi to celowe działanie Izby i uzasadnia wymierzenie jej grzywny w maksymalnej wysokości. Z kolei, w uzasadnieniu wniosku o "wystosowanie wystąpienia sygnalizacyjnego" do Krajowego Zjazdu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, wnioskodawca - twierdząc, że czterokrotne wymierzenie Izbie grzywny nie przyniosło żadnego skutku - zarzucił, że działanie Izby podejmowanie jest w celu gnębienia wnioskodawcy. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że ww. skarga oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia zostały zadekretowane pod sygn. VI SA/Wa 1498/19. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2019 r. VI SA/Wa 1498/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił, na podstawie art. 88 ppsa, wniosek M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ wniósł jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "Ppsa"), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 ppsa organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepis art. 55 § 1 ppsa stanowi natomiast, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ppsa, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa. W orzecznictwie podnosi się, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 ppsa, ma charakter mieszany: dyscyplinująco - restrykcyjny (por.: postanowienie NSA z 5 lipca 2006 r. II OSK 1024/06; publ. CBOiS). Jednocześnie podkreśla się, że sąd administracyjny - rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności jak m.in.: charakter, pozycję i sytuację organu administracji, przykład jaki postępowanie tego organu daje innym, wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego, potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów, a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 ppsa (postanowienie NSA z 17 stycznia 2014 r.; dostępne jw.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że z treści wniosku o wymierzenie organowi grzywny z 15 listopada 2019 r. wynika, że intencją wnioskodawcy było przymuszenie organu do przekazania do Sądu skargi, odpowiedzi na nią oraz akt sprawy. Wnioskodawca wskazał bowiem, że według jego wiedzy, organ - na dzień złożenia wniosku o ukaranie grzywną - nadal nie dopełnił tego obowiązku. Podkreślenia jednak wymaga, że powołana skarga oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w rzeczywistości nadana została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 12 lipca 2019 r. Okoliczność ta oznacza, że brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny w celu zdyscyplinowania organu do przekazania do Sądu wskazanych dokumentów. Odnośnie zaś przekroczenia trzydziestodniowego terminu do przesłania do Sądu skargi, wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, odpowiedzi na skargę i akt zważyć należy, że skarga z dnia 17 czerwca 2019 r. na decyzję Izby z dnia [...] lutego 2018 r. oraz wniosek z dnia 17 czerwca 2019 r. o przywrócenie terminu do wniesienia ww. skargi przekazane zostały do Sądu w dniu 15 lipca 2019 r. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszy wniosek - w realiach sprawy - nie jest zasadnym wymierzenie organowi grzywny, jako sankcji za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia szybkie przekazanie w dniu 15 lipca 2019 r. skargi z dnia 17 czerwca 2019 r., wniosku z dnia 17 czerwca 2019 r. o przywrócenie terminu do jej wniesienia, akt administracyjnych Zdaniem Sądu trudno zatem w sprawie niniejszej uznać, że rzekome nieprzekazanie ww. skargi oraz wniosku i akt sprawy do Sądu mogło doprowadzić do naruszenia prawa skarżącego do rozpatrzenia sprawy przez tutejszy Sąd. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 55 § 1 ppsa, należało orzec, jak w sentencji.