VII SA/Wa 10/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi H.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO"), działając na podstawie art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 570), art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 735, dalej: "k.p.a."), oraz art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U z 2021, poz. 741, dalej: "ustawa") i § 5, § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie"), w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 2325 dalej: "p.p.s.a.") po rozpatrzeniu odwołania Z. K. i P. W., wspólników spółki cywilnej [...] S.C. z siedzibą w [...] od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2020 r., znak [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy w zakresie uchylonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2220/16, tj. w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy oraz wskaźnika szerokości elewacji frontowej dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą, na terenie działek nr ewid. [...], [...] oraz [...] obręb [...], położonych przy ul. [...] w [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ustaliło warunki zabudowy ww. działek tj. ustaliło wskaźnik minimalny powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego decyzją - 0,17, zaś maksymalny - 0,27. Udział powierzchni biologicznie czynnej - wskaźnik minimalny wynoszący 0,25. Ustaliło szerokość elewacji frontowej dla projektowanego budynku na 15 m z tolerancją do 20%. Z akt sprawy wynika, że w dniu 10 listopada 2015r., do Urzędu Miasta w [...] wpłynął wniosek K. K. oraz P. W. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą [...] s.c., o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2016r., Prezydent Miasta [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą na nieruchomościach nr ewid.: [...],[...], [...] położonych przy ul [...] w [...]. Po rozpoznaniu odwołania H. T. oraz M. S. SKO decyzją z dnia [...] marca 2016r., nr [...]uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] maja 2016r., Prezydent Miasta [...] ponownie ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania H. T. SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. znak [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Po rozpatrzeniu skargi H. T. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r. Sygn. akt IV SA/Wa 2220/16 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2016r. nr [...] w części dotyczącej parametrów inwestycji w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej projektowanej inwestycji. Sąd wskazał, że przyjęte założenia są niejednolite dla wszystkich parametrów gdyż przy ustalaniu szerokości elewacji frontowej do wyliczenia wartości średniej tej elewacji nie przyjęto budynków gospodarczych, garażowych i handlowych położonych w analizowanej strefie w przeciwieństwie do ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy, gdzie do wyliczenia średniego wskaźnika brane były również parametry zabudowy handlowej oraz garażowej odrzucone przy innych wskaźnikach. Wyrokiem z dnia 24 lipca 2019 r. Sygn. akt II OSK 2321/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną H. T. od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2017 r. Sygn. akt IV SA/Wa 2220/16,. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta [...] wydał decyzję z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2016r. Nr [...] Po rozpatrzeniu odwołania wspólników firmy [...] S.C. SKO decyzją z dnia [...] kwietnia 2020r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie w przedmiocie zmiany decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2016r. nr [...]. Następnie organ I instancji pismem z dnia 21 maja 2020 r. powiadomił wnioskodawców, że istnieje możliwość realizacji inwestycji, jednak o innych parametrach w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy niż wynikające z ich wniosku. W odpowiedzi wnioskodawcy podtrzymali swoje stanowisko, że możliwe jest ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 0,32, gdyż wynika to z przeprowadzonej w niniejszej sprawie analizy urbanistycznej. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy w zakresie uchylonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn.. akt IV SA/Wa 2220/16, Od powyższej decyzji odwołanie złożyli Z. K. i P. W.. Pismem z dnia 3 września 2020 r., SKO poinformowało odwołujących, że nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia z uwzględnieniem parametrów żądanych przez wnioskodawców co do wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w wymiarze 0,32 oraz szerokości elewacji frontowej dla planowanego przedsięwzięcia w wymiarze 17 m z tolerancją 20%. W odpowiedzi na zapytanie SKO odwołujący wyrazili zgodę na określenie wielkości powierzchni nowej zabudowy na poziomie 0,22 z tolerancją do 0,05 oraz szerokości elewacji frontowej na poziomie 15 m z tolerancją do 20%. Decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...] SKO uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] i ustaliło warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Po rozpatrzeniu skargi H. T. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2760/20 uchylił zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...] października 2020 r., nr [...]. W uzasadnieniu Sąd odniósł się do szeregu zarzutów o charakterze procesowym i materialnoprawnym uznając je co do zasady za niezasadne. Wskazał natomiast, że organ odwoławczy bez odpowiedniego uzasadnienia uznał, że wykonał w pełni zalecenia zawarte w wyroku z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2220/16. Po uprawomocnieniu się ww. wyroku SKO wydało powołaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu odniosło się do kwestii niewyjaśnienia wykonania zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 stycznia 2017 r. Sygn. akt IV SA/Wa 2220/16. Wskazało, że parametry dla planowanej inwestycji w zakresie powierzchni zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej zostały wyznaczone w oparciu o przeprowadzoną zgodnie z zaleceniami Sądu analizę urbanistyczną. Ustalenie dopuszczalnej maksymalnej szerokości elewacji frontowej na poziomie 18 m (15 m + 20 %) oraz powierzchni zabudowy w przedziale 0,17- 0,27 (0,22 z tolerancją do 0,05) nie oznacza, że dla planowanej inwestycji inwestor uzyska z pewnością pozwolenie na budowę dla budynku o parametrach maksymalnych wynikających z wydanej decyzji o warunkach zabudowy tj. o pow. zabudowy 0,27 i szerokości elewacji frontowej 18 m. SKO podkreśliło, że takie rozważania nie mogą być przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, podobnie jak kwestie techniczne dotyczące pomieszczeń mieszkalnych, które są rozpatrywane dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Podniosło, że analogicznie kwestia "głębokości projektowanego budynku" nie jest badana w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. Dopiero na etapie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę jest oceniana możliwość realizacji konkretnych rozwiązań projektowych, technicznych i usytuowania w świetle przepisów Prawa budowlanego i wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych. SKO wskazało, że pozostałe zalecenia Sądu, o których wspomniano w wyroku WSA w Warszawie IV SA/Wa 2760/20, stanowiły uzasadnienie dla uchylenia obydwu decyzji organów administracji w części ustalającej szerokość elewacji frontowej budynku, nie zaś wytyczne dla organów administracyjnych co do sposobu ustalenia wartości tego parametru. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, SKO za nietrafny uznało zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i obiektywnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Wskazało, że po wyroku z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2220/16 niniejsze postępowanie obejmuje wyłącznie ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy oraz wskaźnika szerokości elewacji frontowej dla planowanej inwestycji. Zgromadzony materiał dowodowy w tym w szczególności analiza funkcji i jej wyniki sporządzone przez mgr. inż. M. K. K., posiadającego dyplom nr [...] w zakresie gospodarki przestrzennej, są prawidłowe a płynące z tej analizy i jej wyników wnioski są spójne i logiczne. SKO wyjaśniło jednocześnie, że analiza nie pozwalała na przyjęcie, iż ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy o wartości 0,32 (tj. wartości maksymalnej wynikającej z analizy) i tym samym odstąpienie od średniego wskaźnika służyłoby zachowaniu ładu przestrzennego. Nie podzieliło twierdzeń odwołujących, że wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2017 r., IV SA/Wa 2220/16 w sposób bezpośredni przesądza o możliwości ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 0,32. Z tego też powodu SKO za nietrafny uznało zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Za niezasadny SKO uznało również zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia wskazując, że parametry zostały ustalone odmiennie niż pierwotnie wnioskowali odwołujący, jednakże zostały one ustalone zgodnie z § 5 ust. 2 i z § 6 ust. 2 rozporządzenia. Podkreśliło, że wnioskodawcy wyrazili zgodę na określenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu na poziomie 0,22 z tolerancją do 0,05, a szerokości elewacji frontowej na poziomie 15 m z tolerancją do 20%. Powyższa decyzja SKO z dnia [...] października 2021 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez H.T., która zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a polegające na nieprzeprowadzeniu rzetelnego postępowania dowodowego i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego; b. art. 6, art. 8 k.p.a przez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa polegającego na interpretowaniu przepisów na korzyść realizacji zamierzonej inwestycji; c. art. 15 k.p.a poprzez bezrefleksyjne powielenie ustaleń organu I instancji dotyczących wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działek inwestycyjnych oraz szerokości elewacji frontowej planowanej inwestycji; d. art. 138 § 1 pkt 2 poprzez uchylenie decyzji Prezydenta z dnia [...] lipca 2020 r. i wydanie decyzji reformatoryjnej, pomimo że przeprowadzone postępowanie dowodowe przekroczyło zakres uzupełniającego postępowania dowodowego; d. art. 80 k.p.a przez dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, dokonaną w sposób sprzeczny z zasadami logiki doświadczenia zawodowego oraz prawidłowego rozumowania; f. art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 11 k.p.a poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób niespełniający wynikających z tych przepisów wymogów; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy to jest: 1. art. 60 ust 4 ustawy poprzez brak wskazania i potwierdzenia kwalifikacji i uprawnień osoby, która sporządziła projekt decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez SKO w [...]; 2. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez brak wykazania istnienia działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej pozwalającej na określenie wnioskowanych i ustalonych parametrów zabudowy i naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa; 3. § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia poprzez dowolne, a nie uzasadnione przekonującymi przesłankami odstępstwa od ustalenia wskaźnika powierzchni nowej zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła argumentację na poparcie zaprezentowanych zarzutów. Wskazała m. in., że w zakresie wskaźnika nowej zabudowy (minimalny 17 % maksymalny 27 %) odstąpiono od zasady określonej w § 5 rozporządzenia i przyjęto jego górną granicę, która nawiązuje wyłącznie do zabudowy wielorodzinnej. Podkreśliła, że przyjęcie planowanej zabudowy z tolerancją + - jest niedopuszczalne, gdyż rozporządzenie nie wskazuje na taki sposób liczenia wskaźnika. Zarzuciła, że również przy ustalaniu szerokości elewacji frontowej skorzystano z odstępstwa od zasady przewidującej ustalenie tego wskaźnika w wartości średniej zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Jak wskazała wątpliwości budzi duży aż 6 metrowy przedział wskaźnika, co w odniesieniu do małej szerokości frontu - jak na rodzaj zabudowy wielorodzinnej - jest merytorycznie nieuzasadnione. Zauważyła, że planowana inwestycja nie kontynuuje parametru szerokości elewacji frontowej nie tylko budynków funkcji mieszkaniowej ale i rodzaju zabudowy mieszkaniowej. Zarzuciła także, że w odniesieniu do obu wskaźników (tj. powierzchni nowej zabudowy i szerokości elewacji) uzasadnienie sprowadza się do powielenia poprzednio wydanej decyzji SKO z dnia [...] października 2020 r., nr [...]. Stwierdziła, że SKO nie podaje żadnych argumentów na udowodnienie, że w sytuacji tej nie zostanie naruszony ład przestrzenny i poza skąpymi wymiarami działek nie przedstawia precyzyjnych, szczegółowych, rzetelnych i przekonujących argumentów na rzecz odejścia od ustalonego średniego wskaźnika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie organu oceną prawną wyrażoną w wyroku może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w prawem przewidzianym trybie. Zgodnie zaś z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie oznacza, że podmioty w nim wymienione muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2018). W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że sprawa ustalenia warunków zabudowy dla działek nr ewid.: [...], [...], [...], położonych przy ul. [...] w [...] (oznaczonych literami A-B-C-D-E- A) obręb [...], położonych przy ul. [...] w [...] była już przedmiotem dwukrotnej oceny dokonywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2220/16 Sąd uchylił decyzję w części dotyczącej wskaźnika powierzchni zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej projektowanej inwestycji. Sąd wskazał wówczas, że przyjęte założenia są niejednolite dla wszystkich parametrów, gdyż przy ustalaniu szerokości elewacji frontowej do wyliczenia wartości średniej tej elewacji nie przyjęto budynków gospodarczych, garażowych i handlowych położonych w analizowanej strefie, w przeciwieństwie do ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy, gdzie do wyliczenia średniego wskaźnika brane były również parametry zabudowy handlowej oraz garażowej odrzucone przy innych wskaźnikach. W związku z powyższym przedmiotem postępowania prowadzonego ponownie przez Prezydenta Miasta [...] oraz SKO było wyłącznie ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w zakresie wskazanych wyżej wskaźników. Pozostałe ustalenia zostały ocenione jako prawidłowe i stały się nie tylko ostateczne ale także prawomocnie osądzone w ww. wyroku. Z kolei w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2760/20 Sąd wskazał, że organ odwoławczy bez odpowiedniego uzasadnienia uznał, że wykonał w pełni zalecenia zawarte w wyroku z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2220/16. Jednocześnie natomiast uznał szereg postawionych wówczas zarzutów jako niezasadne. W związku z powyższym podstawowe zagadnienie wymagające rozstrzygnięcia na obecnym etapie postępowania sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: czy SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dnia [...] października 2021 r. w dostateczny sposób wyjaśniło czy wykonało zalecenia wynikające z uzasadnienia wyroku z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2220/16 w zakresie ustalenia powierzchni nowej zabudowy i szerokości elewacji frontowej. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę należy udzielić pozytywnej odpowiedzi na tak postawione pytanie. Z wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzonej przez mgr. inż. M. K. K., wynika, że analizą objęto wszelkie zabudowane nieruchomości znajdujące się w obszarze analizowanym. W analizie tej, w formie tabel, dokonano zestawienia parametrów wszystkich zabudowanych nieruchomości, dotyczących wskaźnika zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej. Do ustalenia wskaźnika zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej posłużono się parametrami budynków o funkcji mieszkalnej (mieszkaniowej jednorodzinnej i mieszkaniowej wielorodzinnej), natomiast nie uwzględniano budynków garażowych oraz budynku handlowego (działki nr [...] i [...]) do wyliczenia wartości średnich. W ten sposób wyliczono średnią wartość wskaźnika powierzchni zabudowy działki na poziomie 0,22 i średnią szerokość elewacji frontowej o wartości 24 m. Jednocześnie analiza wykazała, że wartości skrajne powierzchni zabudowy budynków o funkcji mieszkalnej to: min. 0,12 i max 0,32. Przy przyjęciu wskaźnika zabudowy odpowiadającego średniemu wskaźnikowi dla obszaru analizowanego tj. 0,22 z dopuszczalną tolerancją 0,05, odpowiada wartościom 0,17-0,27 i mieści się w zakresie wskaźników zabudowy występujących na terenie podlegającym analizie. Biorąc pod uwagę powyższe należy zgodzić się z Kolegium, że wyznaczenie wskaźnika minimalnego na poziomie 0,17, a wskaźnika maksymalnego na poziomie 0,27, mogło zostać uznane za dopuszczalne i zgodne z przepisem § 5 ust. 2 rozporządzenia i stanowiące wykonanie wytycznych wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2220/16. Również wartości szerokości elewacji frontowej dla planowanej inwestycji, ustalone zostały prawidłowo, albowiem inwestor wnioskował o ustalenie tego parametru na poziomie 17 m z tolerancją 20%, zaś sporządzone wyniki analizy wykazały, że szerokość elewacji frontowych budynków o funkcji mieszkalnej w obszarze analizowanym wynosi od 8 m, do 68 m (średnia wartość 24 m). Natomiast szerokość frontu działek objętych wnioskiem, od ul. [...], wynosi ok. 26 m. Następnie inwestor zmodyfikował wniosek wnosząc o ustalenie wartości tego parametru na poziomie 15 m z tolerancją 20%, co zostało przyjęte jako zasadne, gdyż tak wskazana wielkość umożliwia posadowienie budynku mieszkalnego o szerokości elewacji frontowej do 18 m. należy je również uznać za zgodne z przepisem § 6 ust. 2 rozporządzenia i także zgodne z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2220/16, nakazującego ustalenie tego parametru dla planowanej inwestycji, wyłącznie w oparciu o parametry budynków o funkcji mieszkalnej. Zgodzić się również należy ze stanowiskiem Kolegium wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że czym innym jest uzyskiwanie określonych parametrów na etapie ustalania warunków zabudowy, a czym innym konkretne rozwiązania projektowe, które mogą zostać zatwierdzone dopiero w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na realizację inwestycji. Ustalenie dopuszczalnej maksymalnej szerokości elewacji frontowej na poziomie 18 m (15 m + 20 %) oraz powierzchni zabudowy w przedziale 0,17- 0,27 (0,22 z tolerancją do 0,05) nie oznacza, że inwestor uzyska pozwolenie na budowę dla budynku o parametrach maksymalnych tj. o pow. zabudowy 0,27 i szerokości elewacji frontowej 18 m. Również kwestie techniczne mogą być rozpatrywane dopiero na etapie ubiegania się inwestora o pozwolenie na budowę, podobnie jak obrys, czy "głębokości projektowanego budynku". Konkretne rozwiązania techniczne i dotyczące usytuowania obiektu mogą wynikać wyłącznie z projektu budowlanego będącego przedmiotem oceny organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodzić się zatem należy z Kolegium, że nie mogą być one przedmiotem rozważań w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. Warunki przyjęte w niniejszej sprawie służą wyłącznie ustalenia możliwości realizacji inwestycji na danych terenie. Wskaźniki te zostały przyjęte zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2220/16. Jednocześnie uzasadnienie Kolegium w tym zakresie należy uznać za przekonujące i odpowiadające wymogom wskazanym w wyroku z dnia 13 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2760/20. Dlatego zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Pozostałe zarzuty skarżącej, tj. naruszenia szeregu przepisów k.p.a. polegającego na niewyjaśnieniu stanu sprawy i wadliwym uzasadnieniu decyzji, jak również przepisów prawa materialnego, m. in. dotyczącego art. 60 ust 4 ustawy poprzez brak wskazania i potwierdzenia kwalifikacji i uprawnień osoby, która sporządziła projekt decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez SKO w [...] i § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia nie mogły zostać uznane za zasadne, gdyż – jak wskazano na wstępie rozważań Sądu – kwestie te były już wielokrotnie ocenione przez Sąd, który nie dopatrzył się w tym zakresie nieprawidłowości. Ponowna szczegółowa ocena tych zarzutów stanowiłaby naruszenie art. 153 i 170 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.