VII SA/Wa 1002/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. NR [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].02.2004 r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego G. S. kwotę 760 zł. (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzja z dnia [...] maja 2004r. po rozpatrzeniu odwołania G. S. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2004r., zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej Spółdzielni Mieszkaniowo-Własnościowej [...] na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnymi na terenie działki przy ul. [...] ( działka nr ewid. [...] obręb [...]) w [...], działając w parciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano, iż wniosek inwestora dotyczy inwestycji, która mieści się w \ramach postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] lipca 2001r. Zgodnie z treścią § 330 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 lipca 2001r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. W odwołaniu od powyższej decyzji G. S.zarzucał organowi naruszenie art. 5 ust., 1 pkt 9, art. 34 ust. 3 pkt 1 oraz art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz naruszenie § 13 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. a nadto podniósł brak doręczenia zaskarżonej decyzji jego pełnomocnikowi. W ocenie organu odwoławczego argumenty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie. Kwestie, które przepisy prawa winny mieć w sprawie zastosowanie były, bowiem przedmiotem przeprowadzonych rozpraw administracyjnych, a nadto inwestor uzyskała z Ministerstwa Infrastruktury oraz Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wyjaśnienia, z których wynika, iż wniosek powinien być rozpoznany na podstawie ważnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz że zastosowanie mają w sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.). W tej sytuacji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, co do interpretacji § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w zakresie stosowania w sprawie niniejszych poprzednio obowiązujących przepisów wykonawczych do ustawy Prawa budowlane. Zdaniem organu drugiej instancji brak podstaw dla uwzględnienia zarzutu, iż dokumentacja techniczna została opracowana z naruszeniem przepisów art. 35 ustawy Prawo budowlane, a projekt został wykonany niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska. Wymóg dostosowania inwestycji do obiektów znajdujących się w sąsiedztwie został zachowany poprzez obniżenie projektowanego budynku od strony działki G. S. i od strony zachodniej, przy czym na sąsiedniej działce istnieje 11-kondygnacyjny budynek mieszkalny, wielorodzinny. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu nie spełnienia wymogów w zakresie oświetlenia i nasłonecznienia budynku przy ul. [...] wyjaśnił, iż organy zasadnie oparły się na opracowaniu sporządzonym na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r., a co za tym idzie ekspertyza nasłonecznienia wykonana na zlecenie skarżącego, oparta na przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. nie może być brana w sprawie pod uwagę. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] wniósł G. S. domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2004r. Skarżący wskazuje, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 40 § 2 kpa, bowiem nie została doręczona jego pełnomocnikowi, a w kwestii tej organ nie dokonał stosownych wyjaśnień w sprzeczności z art. 7, 8, 77 kpa ani nie zajął stanowiska wbrew wymogowi art. 107 kpa. Zdaniem skarżącego organ nie wskazał także, – do czego był zobligowany – w oparciu, o co dokonał istotnych ustaleń, które przepisy winny znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Uchybienia w tym zakresie stanowią naruszenie prawa materialnego:art. 28, 34 i 35 ustawy Prawo budowlane. Skarga zarzuca także powierzchowność stanowiska organu odwoławczego, co do zarzutu braku dostosowania charakteru planowanej inwestycji do obiektów sąsiednich zwłaszcza, iż budynki po tej stronie ul. [...] mają charakter niskiej zabudowy – domy jedno lub kilkorodzinne, których wysokość jest niższa niż przedmiotowego obiektu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie całkowicie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Stanowisko wobec zarzutów skargi zajął także inwestor Spółdzielnia Mieszkaniowo-Własnościowa [...] w [...] domagając się jej oddalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kwestia udzielenia pozwolenia na budowę budynku przy ul. [...] w [...] na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] , była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 10 marca 2003r. (sygn. akt. IV SA 1341/02) uchylającej decyzje organów obu instancji, Sad zwrócił uwagę organów na konieczność szczegółowego zapoznania się z przeciwstawnymi stanowiskami dotyczącymi prawdziwości dokumentacji technicznej w zakresie § 60 ust. 2 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a więc w kwestii dotyczącej nasłonecznienia sąsiedniego budynku. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy przed organem pierwszej instancji, i inwestor przedłożył do zatwierdzenia "projekt architektoniczno-budowlany – zamienny" z dnia [...] września 2003r., który wg oświadczenia inwestora złożonego na rozprawie administracyjnej w dniu [...] grudnia 2003r. "różni się od projektu załączonego do wniosku z dnia [...] lipca 2001r. w części objętej projektem, architektoniczno-budowlanym, natomiast nie różni się w projekcie zagospodarowania działki". Złożony projekt zamienny opracowany został z uwzględnieniem wymogów § 13 oraz § 57,60 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nawet przy przyjęciu, iż projekt ten stanowi kontynuację procesu inwestycyjnego rozpoczętego wnioskiem inwestora z dnia [...] lipca 2001r. o udzielenie pozwolenia na budowę, to przedłożenie go organowi stanowi jednoczesny wniosek inwestora o jego zatwierdzenie przez tenże organ. Jak zostało to już wykazane wniosek ten złożony został we wrześniu 2003r. i projekt winien był być przez organ sprawdzony pod względem zgodności z wymogami obowiązującego w tym czasie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tej sytuacji zastosowanie przez organy przepisów z 14 grudnia 1994r. nastąpiło z naruszeniem § 330 cytowanego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., a tym samym art. 34 i 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. W tym miejscu należy podnieść, iż jak to podkreśla skarga – obowiązek prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych i zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego jest podstawowym obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę, który nie może przerzucać go na inne, nawet naczelne organy administracji państwowej. Bez wątpienia uzasadnionym jest zarzut nieustosunkowania się organu odwoławczego, z naruszeniem art. 107 kpa, do zarzutu braku doręczenia decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnikowi skarżącego, mimo iż w przypadku jego potwierdzenia, mogłaby zaistnieć przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art., 145 § 1 pkt 4 kpa. Organy obu instancji, pozostając w sprzeczności z art. 7, 77 kpa nie dokonały także wnikliwej oceny zarzutu braku harmonii pomiędzy istniejącą niską zabudowę po przedmiotowej stronie ul. [...], a zamierzona inwestycja, zwłaszcza, jeśli przywołamy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji 11-to kondygnacyjny budynek na działce sąsiedniej z inwestycją, nie znajduje się w tej samej linii zabudowy. Nie przesądzając oczywiście wyniku postępowania stwierdzić należy, że ponownie rozpoznając sprawę organy orzekające winne w w/w/ zakresie poczynić stosowne rozważania w oparciu o właściwe przepisy prawa materialnego. Wobec ujawnionych wad naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 34, 35 ustawy Prawo budowlane w związku z § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. o warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisów proceduralnych tj. art. 7, 77 kpa, art. 40 § 2 oraz art. 107 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 ust 1 pkt a i c z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozstrzygnięcie w pkt II i III wyroku znajduje swoje oparcie odpowiednio w art. 152 i 200 cytowanej ustawy.