VII SA/Wa 1002/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013r. sprawy ze skargi P.H.U.B. i J. S. [...] sp. j. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego P.H.U.B. i J. S. [...] sp. j. w W. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VIISA/Wa 1002/13 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P.(dalej: PINB w P.) decyzją z dnia [...].06.2008 r., Nr [...], zatwierdził na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego- ustawy z dnia 7 lipca 1994r.( Dz. U. z 2006r. nr. 156, poz.1118 ze zm., dalej Prawo budowlane ) projekt budowlany zamienny. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku Państwa B. i J. S. oraz P.H.U. B. i J. S. [...] sp.j. z/s w W. reprezentowanej przez B. i J. S., decyzją z dnia [...].01.2013 r., Nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w P. z dnia [...].06.2008 r., Nr [...], zatwierdzającej na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego projekt budowlany zamienny dla przedmiotowej inwestycji oraz nakładającej obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2013 r., Nr [...], wnieśli Państwo B. i J. S. oraz P.H.U. B. i J. S. [...] sp.j. z/s w W. reprezentowana przez B. i J. S.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie (dalej także GINB lub organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] marca 2013 r. [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z tzw. decyzjami naprawczymi wydanymi na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Podkreślił, że decyzje naprawcze wydawane na podstawie art. 51 ustawy - Prawo budowlane pozostają w tzw. ciągu działań prawnych. Oznacza to, że pewna decyzja ostateczna, stanowi z kolei podstawę do wydania kolejnej decyzji. Ta pierwsza, podstawowa decyzja może zakreślać ramy rozstrzygnięcia decyzją następczą. O istnieniu związku między tymi kolejnymi decyzjami stanowi prawo materialne, w tym przypadku art. 51 Prawa budowlanego. Następnie wyjaśnił, iż decyzja PINB w P. z dnia [...].06.2008 r., Nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego jest decyzją zależną od decyzji tego organu z dnia [...].04.2008 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust.7 Prawa budowlanego, którą zobowiązano inwestora do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Podstawę prawną decyzji PINB w P. stanowi art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem: po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę organ nakłada na stronę obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zmiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych dotychczas robót budowlanych. Projekt budowlany powinien - zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 omawianej ustawy - zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu odpowiadający wymogom szczegółowo wskazanym w tym przepisie a także odpowiedni projekt architektoniczno-budowlany. Organ odwoławczy wskazał, iż PINB w P. decyzją z dnia [...].04. 2008 r., Nr [...], zobowiązał inwestora do sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w budynku socjalnym przy oddawanym do użytkowania zakładzie produkcyjno-usługowym o charakterze produkcji i sprzedaży betonu, zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] w miejscowości W., gm. Ł.; wraz z niezbędnymi opiniami i uzgodnieniami. Wskazał również, iż decyzja zatwierdzająca zamienny projekt budowlany zastępuje pozwolenie na budowę w zakresie dokonanych odstępstw. Oznacza to, że taki projekt, przed zatwierdzeniem, powinien być sprawdzony w zakresie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w przypadku braku miejscowego planu. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny spełnia wymogi wynikające z treści art. 34 ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133). Przedłożony projekt budowlany zamienny jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...].07.2005 r., Nr [...], o warunkach zabudowy dla inwestycji budowa Zakładu Produkcyjno-Usługowego o charakterze produkcji i sprzedaży betonu zlokalizowanego we wsi W. gm. Ł. na działce o nr ew. [...] oraz w decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...].10. 2005 r., Nr [...], zmieniającej ww. decyzję własną z dnia [...].07.2005 r., Nr [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, lecz kształtuje ład przestrzenny. Podkreślił, że będąca następstwem kontrolowanej decyzji PINB w P. z dnia [...].06.2008 r. decyzja PINB w P. z dnia [...].06.2008 r., Nr [...] udzielająca M. sp. z o.o. pozwolenia na użytkowanie była przedmiotem kontroli Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzją z dnia [...].12.2009 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2009 r., Nr [...], i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w P. z dnia [...].06.2008 r., Nr [...], udzielającej inwestorowi M. Sp. z o.o. - [...] Nieruchomości Spółka Komandytowa z/s w S., pozwolenia na użytkowanie zakładu produkcyjno-usługowego o charakterze produkcji i sprzedaży betonu, zlokalizowanego na terenie działki o nr ew. [...], położonej w miejscowości W. gm. Ł.. Wyrokiem z dnia 7.04.2010, sygn akt VII SA/Wa 196/10 wydanym na skutek wniesienia skargi przez PHU. B. i J. S. [...] Sp. j. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].12.2009 r., Sąd skargę oddalił. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że badana decyzja PINB w P. z dnia [...].06.2008 r. Nr [...], nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, iż ww. decyzja nie jest dotknięta wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jak również nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. Skarżący PHU. B. i J. S. [...] Sp. j. z/s w W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. [...] domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W skardze podniesiono, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nieprawidłowo uznał, iż projekt zamienny przedłożony przez "M." - [...] Nieruchomości Spółka Komandytowa z/s w S. został przez PINB w P. sprawdzony z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Twierdzeniu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przeczy sam PINB w P., który w piśmie z lipca 2012 r. Nr [...] jednoznacznie stwierdza, że "nie wymagał dla potrzeb postępowania w sprawie budowy zakładu produkcyjno-usługowego o charakterze produkcji sprzedaży betonu w m. W., gm. Ł. decyzji o warunkach zabudowy ustalonych dla w/w inwestycji". Skarżący podnieśli również, iż GINB nie miał żadnych podstaw do stwierdzenia, że przedłożony projekt budowlany zamienny jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...].07.2005 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji oraz decyzji z dnia [...].10.2005 r. zmieniającej ww. decyzję z dnia [...].07.2005 r., Nr [...]. Powołano się na pismo PINB w P. z lipca 2012 r. Nr [...]. Wskazano, że organ zatwierdził projekt zamienny, nie żądając od firmy M. decyzji o warunkach zabudowy. Podniesiono także, że w dniu [...] czerwca 2008 r. firma M. nie miała uprawnień wynikających z przywołanych przez GINB decyzji o warunkach zabudowy, ani z żadnej innej decyzji lokalizacyjnej wydanej przez Wójta Gminy Ł. dla omawianej inwestycji. Uprawnienia takie miał wyłącznie Urząd Gminy w Ł., który był jedynym adresatem przywołanych przez GINB decyzji. Zarzucono Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, że nie odniósł się do informacji pozyskanej od Wójta Gminy Ł. w 2011 r., jakoby w momencie zatwierdzania projektu zamiennego dla firmy M. w obrocie prawnym pozostawała jedynie decyzja Wójta Gminy Ł. z dnia [...].05.2008 r. Nr [...] przenosząca z dniem [...] października 2005 r. warunki zabudowy określone dla Urzędu Gminy w Ł. na rzecz [...], która to firma w dniu [...].05.2008 r. (w dacie przeniesienia) nie była już inwestorem i właścicielem działki. Wobec powyższego ani PINB, ani [...]WINB, ani GINB nie zainteresowali się kto faktycznie w chwili zatwierdzania projektu zamiennego omawianej inwestycji posiadał ważne uprawnienia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy, nie ustalili czy faktycznie uprawnienia te aż do [...].05.2008 r. posiadał wyłącznie pierwotny wnioskodawca i adresat - Urząd Gminy w Ł.. Z przebiegu sprawy wynika, że uprawnienia Urzędu Gminy "skonsumował" wcześniej inny podmiot - Firma P., która mimo nie posiadania własnej decyzji o warunkach zabudowy, uzyskała od Starosty P. w dniu [...].04.2007 r. pozwolenie na budowę (decyzja Nr [...] znak [...]). W ocenie skarżących niedopuszczalne jest wydanie pozwolenia na budowę na wniosek podmiotu, który nie dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej na rzecz wnioskodawcy. Pozwolenie na budowę wydane podmiotowi, który posłużył się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której adresatem jest inny podmiot (Urząd Gminy w Ł.) powinno być traktowane jako wydane na rzecz podmiotu nie posiadającego w ogóle decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej k.p.a), wobec rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Następnie skarżący wskazali, iż PINB w P. zalegalizował inwestycję, wydając decyzję zatwierdzającą projekt zamienny, która w istocie rzeczy zastąpiła pozwolenie na budowę. Zaznaczyli, iż [...]WINB i GINB wprost poświadczają że projekt zamienny przedłożony przez firmę M. - [...] Nieruchomości Spółka Komandytowa z/s w S. był zgodny z decyzjami o warunkach zabudowy wydanymi przez Wójta Gminy Ł. z dnia [...].07.2005 r. Nr [...] oraz z dnia [...].10.2005 r., Nr [...], mimo że decyzje te w dniu zatwierdzenia projektu zamiennego były nieważne. W dniu tym w obrocie prawnym pozostawała jedynie ostateczna decyzja Wójta Gminy Ł. z dnia [...].05.2008 r., Nr [...] dająca wstecznie uprawnienia Firmie P.. Zatem poświadczenia zgodności projektu zamiennego z nieważnymi wówczas decyzjami o warunkach zabudowy - są bezpodstawne. Zarzucono Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, że w decyzji usprawiedliwia błędy popełnione przez PINB w P.. Zdaniem skarżących PINB w P. winien już na etapie wydania postanowienia z dnia [...].03.2008 r. sprawdzić czy inwestor M.- [...] Nieruchomości" Spółka Komandytowa z/s w S. posiada warunki zabudowy. Już wówczas wyszłoby na jaw, że inwestor ten nigdy nie ubiegał się i nie posiadał uprawnień z decyzji o warunkach zabudowy. Na PINB ciążył obowiązek wnikliwego sprawdzenia zgodności dokumentacji technicznej, jak i samej inwestycji, z przepisami ustawy o planowaniu przestrzennym. Obowiązku tego organ ten nie dopełnił, co jednoznacznie potwierdził w piśmie z lipca 2012 r., Nr [...], a tym samym rażąco naruszył art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. W ocenie skarżących jest to wada kwalifikowana, która winna skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego. Decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, tym bardziej, że w przypadku omawianej inwestycji doszło do rażącego naruszenia nie tylko przepisów prawa budowlanego, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także przepisów o ochronie środowiska (inwestycja nigdy nie uzyskała wymaganych prawem uzgodnień środowiskowych). Skarżący kwestionowali także wyjaśnienia GINB odnoszące się do zarzutu dotyczącego błędnej kwalifikacji przez PINB stwierdzonej różnicy w powierzchni kontenera socjalnego (nie związanego z gruntem) 6,84 cm jako "odstępstwa istotnego", będącego podstawą wydania postanowienia z [...].03.2008 r. oraz decyzji następnych. Wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie zawierają oceny tej kwestii, a jedynie informują o przebiegu innego postępowania prowadzonego przez ten organ. Zarzucono Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego brak wnikliwości w ocenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P.. W ocenie skarżących doszło do ewidentnego naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innym uzasadnieniem niż w niej wskazano. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że -postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 k.p.a. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena kontrolowanej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji - ma zatem odrębną podstawę prawną, ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było również wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -skutki, które wywołuje decyzja. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W konsekwencji takiego stanowiska w orzecznictwie sądowo- administracyjnym utrwalił się pogląd, że dla ustalenia czy kontrolowana decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa nie wystarczy stwierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa, ale niezbędne jest wykazanie, że przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny. Dokonanie takiej oceny jest możliwe po wskazaniu jaki stan faktyczny stanowił podstawę orzekania i jakie przepisy prawa materialnego zostały zastosowane w kontrolowanej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że kontrolowana decyzja wydana w postępowaniu naprawczym zatwierdzała projekt budowlany zamienny. Charakter postępowania naprawczego, jego istota powoduje, że taka decyzja zastępuje pozwolenie na budowę. Oznacza to, że projekt zamienny powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno- budowlany. Powinien być sprawdzony pod względem jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w przypadku braku miejscowego planu, a także pod względem wymagań ochrony środowiska, posiadać wymagane opinie, uzgodnienia i inne dokumenty według treści art. 34 ust.1,ust.3 pkt. 1 i 2, art. 35 ust.1 pkt.1 i 3 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie decyzja PINB w P. z dnia [...] kwietnia 2008r. wydana w trybie art. 51 ust.1 pkt.1 i ust. 7 Prawa budowlanego, poprzedzająca wydanie kontrolowanej decyzji, zawierała zobowiązanie inwestora do złożenia stosownych dokumentów. Obowiązkiem organu orzekającego w przedmiotowej sprawie było ustalenie czy decyzja zatwierdzająca projekt zamienny rażąco nie narusza prawa koniecznego do zastosowania przy jej wydaniu. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że kontrola nie została dokonana zgodnie z wymaganiami prawnymi. Lakoniczne uzasadnienie wskazuje, że organ w ogóle nie odniósł się do kwestii ochrony środowiska, mimo zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji. Nie ustalił czy organ zatwierdzający zamienny projekt budowlany sprawdzał lub czy był zobowiązany do sprawdzenia uzgodnień środowiskowych i czy projekt im odpowiada. W odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Wójta Gminy Ł. w dniu [...] lipca 2005r. zmienionej przez wskazany organ w dniu [...] pażdziernika 2005r .organ jednym zdaniem wskazał, że w projekcie zamiennym zostały spełnione jej warunki, a okoliczność, że adresatem decyzji był inny podmiot niż inwestor nie wpływa na brak jej mocy wiążącej. Zgodzić się należy z organem, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie nosi cech indywidualnego aktu stosowania prawa. Nie jest związana z sytuacją faktyczną podmiotu. O jej treści przesądzają okoliczności faktyczne związane z planowaną inwestycją, a nie z cechami podmiotu. Celem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami prawa planistycznego obowiązującymi na danym terenie. Nie zwalnia to jednak organu orzekającego w niniejszej sprawie od wskazania na czym oparł ustalenia co do zgodności zatwierdzonego kontrolowaną decyzją zamiennego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2005r. i jej zmianą z dnia [...] pażdziernika 2005r. w okolicznościach tej sprawy. Znajdujące się w aktach administracyjnych ww. decyzje nie zawierają swoich integralnych części jakimi są wyniki analizy architektoniczno-budowlanej przeprowadzonej na wskazanym obszarze pod względem funkcji oraz cech i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr. 80, poz.717 ) – o czym stanowi wymieniony przepis art. 61 ust. 1, 6, 7 ustawy oraz § 3 ust. 1, 2 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. ( Dz. U. nr. 164, poz. 1588 ). Powyższe wskazuje, że nie doszło do należytej kontroli decyzji objętej wnioskiem skarżących o stwierdzenie jej nieważności. Organ naruszył przepisy postępowania z art. 7( zasady praworządności ),art. 11( zasady przekonywania ) art. 77( zasady prawdy obiektywnej, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ),80 (oceny materiału dowodowego ),art.107§ 3 ( uzasadnienia decyzji) k.p.a. w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ weżmie pod uwagę powyższe wskazania. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.