VII SA/Wa 1004/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka po rozpoznaniu w dniu 22 września 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. i J. K.. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę Skarżący T. i J. K. zostali wezwani przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jednego egzemplarza odpisu skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie Sądu doręczono skarżącym w dniu 16 sierpnia 2005 r. ( zwrotne potwierdzenie odbioru k-22, 23). Termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął w dniu 23 sierpnia 2005 r. Ponadto należy zauważyć, że pismem z dnia 24 sierpnia 2005 r. Sąd wezwał skarżących do sprecyzowania w terminie 7 dni- czy pismo skarżących z dnia 18 sierpnia 2005 r. należy traktować jako oświadczenie o cofnięciu skargi ( ( k-21). Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu skarżący T. i J. K. nie uzupełnili braków formalnych poprzez nadesłanie jednego egzemplarza skargi oraz nie uiścili wpisu od wniesionej skargi, nie ustosunkowali się również do pisma Sądu z dnia 24 sierpnia2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 powołanej wyżej ustawy, skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skoro skarżący pomimo wezwania nie uzupełnili braków formalnych poprzez nadesłanie jednego egzemplarza skargi oraz nie uiścili wpisu od wniesionej skargi, z uwagi na dyspozycję art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji postanowienia