VII SA/Wa 1007/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skarg H. i S. N., D. i M. S., W. D., T. G. oraz M. i R. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargi oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołań H. i S. N., D. i M. S., W. D., T. G. oraz R. i M. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], [...], [...], [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie miało następujący przebieg: W dniu 6 lutego 2007 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości dokonania przebudowy pomieszczeń piwnicznych, łazienek i kuchni na pomieszczenia kotłowni, w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, położonym w S. nr [...] i [...]. Następnie w dniu 15 lutego 2007 r. przeprowadził kontrolę prowadzonych robót budowlanych w wyniku, której ustalono, że: - w lokalu mieszkalnym nr [...], znajdującym się na I piętrze budynku położonego w S. [...], należącym do H. i S. N. przebudowana została instalacja centralnego ogrzewania. Przebudowa polegała na zainstalowaniu w pomieszczeniu łazienki o wymiarach 2,83 x 2,05 m i wysokości 2,48 m, pieca na paliwo stałe oraz bojlera na ciepłą wodę. W toku robót budowlanych dokonano odcięcia istniejącej instalacji centralnego ogrzewania od zewnętrznej sieci zasilającej. W trakcie kontroli S. N. oświadczył, iż wymienione roboty budowlane zostały wykonane w styczniu 2007 r. Inwestor nie przedłożył pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. W dniu 5 lutego 2007 r. H. N. złożyła w Starostwie Powiatowym w K. zgłoszenie zamiaru prowadzenia robót budowlanych polegających na cyt. "ogrzewaniu mieszkania piecem węglowym 0.9 m2 [...] KW". Decyzją Starosty K. z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] zgłoszono sprzeciw w sprawie zamiaru remontu i przebudowy instalacji wewnętrznej grzewczej, prowadzonych w celu odcięcia przedmiotowego lokalu mieszkalnego od centralnej kotłowni grzewczej oraz nałożono na stronę obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Wymieniona decyzja została utrzymana w mocy, decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...]; - w lokalu mieszkalnym nr [...] należącym do D. i M. S. oraz w lokalu nr [...] należącym do W. D., znajdujących się na II piętrze budynku położonego w S. [...], dokonano odłączenia istniejącej instalacji centralnego ogrzewania od zewnętrznej sieci zasilającej. Ponadto w pomieszczeniu piwnicznym o wymiarach 2,85 x 2,35 m i wysokości 2,28 m, będącym własnością Państwa S., zamontowano piec centralnego ogrzewania, od którego poprowadzono, przez klatkę schodową, przewody zasilające do lokali mieszkalnych D. i M. S. i W. D. W trakcie kontroli inwestorzy oświadczyli, że omawianej przebudowy dokonali w styczniu 2007 r. Z materiału dowodowego, zgromadzonego w aktach wynika, iż inwestorzy nie uzyskali pozwolenia na budowę ani nie dokonali zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych; - w lokalu mieszkalnym nr [...], należącym do Z. i T. G. znajdującym się na II piętrze budynku położonego w S. [...], dokonano przebudowy instalacji centralnego ogrzewania, polegającej na montażu w pomieszczeniu kuchni o wymiarach 2,50 x 3,42 m i wysokości 2,50 m pieca centralnego ogrzewania na paliwo stałe oraz podłączeniu go do instalacji grzewczej, przy jednoczesnym odcięciu zewnętrznej sieci zasilającej. W trakcie kontroli T. G. oświadczył, iż przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w styczniu 2007 r. Inwestor nie przedłożył pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. Ze zgromadzonych w sprawie akt wynika, iż decyzją Starosty K. z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] zgłoszono sprzeciw w sprawie zamiaru remontu i przebudowy instalacji wewnętrznej grzewczej, oraz nałożono na stronę obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu odwołania T. G. od powyższej decyzji, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...] umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, iż zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych strona dokonała po zrealizowaniu inwestycji; - w lokalu mieszkalnym nr [...], należącym do M. i R. K., znajdującym się na I piętrze budynku położonego w S. [...], dokonano odłączenia istniejącej instalacji centralnego ogrzewania od zewnętrznej sieci zasilającej. W pomieszczeniu piwnicznym o wymiarach 3,48 x 2,41 m i wysokości 2,20 m, należącym do Państwa K., zamontowano piec centralnego ogrzewania na paliwo stałe, od którego poprowadzono przewody zasilające do lokalu mieszkalnego Państwa K. R. K. oświadczył, że omawianej przebudowy dokonał w styczniu 2007 r. Inwestor nie przedłożył pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. Ze zgromadzonych w sprawie akt wynika, iż decyzją Starosty K. z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] zgłoszono sprzeciw w sprawie zamiaru remontu, przebudowy instalacji wewnętrznej grzewczej oraz nałożono na stronę obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu odwołania R. K. od powyższej decyzji, Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...] umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, iż zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych strona dokonała po zrealizowaniu inwestycji. Mając na uwadze przedstawione ustalenia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., postanowieniami z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...] i [...] oraz postanowieniami z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...] i [...], wstrzymał użytkowanie przebudowanych pomieszczeń oraz nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji samowoli budowlanych, polegających na zmianie sposobu użytkowania lokali, w trybie art. 71 a ustawy Prawo budowlane. Następnie organ decyzjami z dnia [...] września 2007 r., znak: [...] i [...] oraz decyzją z dnia [...] września 2007 r., znak: [...] nakazał inwestorom przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń. Natomiast w postępowaniu dotyczącym lokali D. i M. S. oraz W. D., postanowieniem z dnia [...] września 2007 r., znak: [...] nałożył opłatę legalizacyjną. Po rozpoznania odwołań od powyższych decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzjami z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...], [...] oraz [...] uchylił zaskarżone decyzje w całości i umorzył postępowania organu I instancji prowadzone w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania. W wyniku rozpoznania zażalenia od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia z dnia [...] września 2007 r., znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...] uchylił postanowienie organu I instancji w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. W uzasadnieniach powyższych rozstrzygnięć, organ wskazał, iż organ powiatowy nieprawidłowo zastosował art. 71a ustawy Prawo budowlane, kwalifikując przeprowadzone roboty budowlane jako zmianę sposobu użytkowania lokalu podczas gdy, polegały one na przebudowie zbiorczej instalacji centralnego ogrzewania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., wydał decyzje z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...] , [...], [...], [...], którymi umorzył postępowania administracyjne w sprawie przebudowy pomieszczeń piwnicznych, łazienek i kuchni na pomieszczenia kotłowni w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych położonych w S. nr [...] i [...] przez W. D., S. N., M. S., R. K. i T. G. W uzasadnieniu organ podnosi, iż w jego ocenie, przeprowadzone przez strony roboty budowlane cyt. "należy uznać za zwykłe użytkowanie rzeczy, wynikające z prawa własności". W/w decyzja stała się ostateczna. Po rozpoznaniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w C. o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2008 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., znak:, [...] stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], [...], [...], [...]. Po rozpoznaniu odwołań H. i S. N., D. i M. S., W. D., T. G. oraz R. i M. K. od wymienionej decyzji organu I instancji, zapadła zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. W jej uzasadnieniu organ opisał charakter postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, wskazał na przesłanki jego zastosowania jak również scharakteryzował pojęcie rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ opisał także instytucję umorzenia postępowania administracyjnego oraz przesłanki jej zastosowania, wskazując jednocześnie, że w doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż bezprzedmiotowość postępowania zachodzi jedynie w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w jego ocenie rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...] stwierdzające nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], [...], [...], [...] jest prawidłowe i nie ma podstaw do jego uchylenia. Zdaniem organu odwoławczego w będącej przedmiotem analizy sprawie nie zaszły przesłanki bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, bowiem w świetle art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, organem posiadającym kompetencje do prowadzenia postępowań i wydawania decyzji administracyjnych, w sprawach z zakresu nadzoru budowlanego jest w badanym postępowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Okoliczności faktyczne ujawnione w toku prowadzenia przez ten organ postępowań w sprawie ujawnionych samowoli budowlanych mieszczą się w hipotezach przepisów ustawy Prawo budowlane i podlegają reglamentacji przepisów przywołanej ustawy. W niniejszej sprawie doszło do przebudowy obiektu budowlanego, o której mowa w art. 3 pkt 7a ustawy Prawo Budowlane. Zgodnie z powołanym przepisem przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość budź liczba kondygnacji. Ocena techniczna inwestycji dokonanej przez H. i S. N., D. i M. S., W. D., T. G. oraz M. i R. K. wykazała, iż przeprowadzone roboty wykonano niezgodnie z zasadami określonymi w Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz U. z 2002 r.. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), co potwierdza okoliczność, iż w omawianej sprawie nie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 k.p.a. Podsumowując uzasadnienie swego rozstrzygnięcia, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.: znak: [...], [...], [...], [...] wydane zostały z rażącym naruszeniem art. 105 k.p.a., w związku z czym na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należało orzec o ich nieważności. Skargi na wymienioną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [.] kwietnia 2009 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyli H. i S. N., D. i M. S., W. D., T. G. oraz M. i R. K. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie art. 29 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane; - naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 11, 156, 105, 107 k.p.a.; - naruszenie art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane; - naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na w/w skargi, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o ich oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi H. i S. N., D. i M. S., W. D., T. G. oraz M. i R. K. nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Wskazać należy, iż wymieniona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji należy bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), które określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie prawa i postępowania administracyjnego jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa. W niniejszej sprawie, w postępowaniu nieważnościowym kontrolowane były zarówno przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...] , [...], [...], [...], którymi organ, działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył wszczęte z urzędu postępowania administracyjne w sprawie przebudowy pomieszczeń piwnicznych, łazienek i kuchni na pomieszczenia kotłowni w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych położonych w S. nr [...] i [...]. Wskazać należy, iż stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 k.p.a.). Decyzją "w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji" jest decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., tj. decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego (bezprzedmiotowość postępowania). W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Przez przedmiot ten należy zaś rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne. Należy zwrócić uwagę na to, iż ewentualny brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku nie czyni prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym, lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż w dniu 15 lutego 2007 r. organ przeprowadził kontrolę prowadzonych przez skarżących robót budowlanych w wyniku, której ustalono, że: - w lokalu mieszkalnym nr [...], znajdującym się na I piętrze budynku położonego w S. [...], należącym do H. i S. N. przebudowana została instalacja centralnego ogrzewania. Przebudowa polegała na zainstalowaniu w pomieszczeniu łazienki o wymiarach 2,83 x 2,05 m i wysokości 2,48 m, pieca na paliwo stałe oraz bojlera na ciepłą wodę. W toku robót budowlanych dokonano odcięcia istniejącej instalacji centralnego ogrzewania od zewnętrznej sieci zasilającej. W trakcie kontroli S. N. oświadczył, iż wymienione roboty budowlane zostały wykonane w styczniu 2007 r. Inwestor nie przedłożył pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. W dniu 5 lutego 2007 r. H. N. złożyła w Starostwie Powiatowym w K. zgłoszenie zamiaru prowadzenia robót budowlanych polegających na cyt. "ogrzewaniu mieszkania piecem węglowym 0.9 m2 [...] KW". Decyzją Starosty K. z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] zgłoszono sprzeciw w sprawie zamiaru remontu i przebudowy instalacji wewnętrznej grzewczej, prowadzonych w celu odcięcia przedmiotowego lokalu mieszkalnego od centralnej kotłowni grzewczej oraz nałożono na stronę obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Wymieniona decyzja została utrzymana w mocy, decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...]; - w lokalu mieszkalnym nr [...] należącym do D. i M. S. oraz w lokalu nr [...] należącym do W. D., znajdujących się na II piętrze budynku położonego w S. [...], dokonano odłączenia istniejącej instalacji centralnego ogrzewania od zewnętrznej sieci zasilającej. Ponadto w pomieszczeniu piwnicznym o wymiarach 2,85 x 2,35 m i wysokości 2,28 m, będącym własnością Państwa S., zamontowano piec centralnego ogrzewania, od którego poprowadzono, przez klatkę schodową, przewody zasilające do lokali mieszkalnych D. i M. S. i W. D. W trakcie kontroli inwestorzy oświadczyli, że omawianej przebudowy dokonali w styczniu 2007 r. Z materiału dowodowego, zgromadzonego w aktach wynika, iż inwestorzy nie uzyskali pozwolenia na budowę ani nie dokonali zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych; - w lokalu mieszkalnym nr [...], należącym do Z. i T. G. znajdującym się na II piętrze budynku położonego w S. [...], dokonano przebudowy instalacji centralnego ogrzewania, polegającej na montażu w pomieszczeniu kuchni o wymiarach 2,50 x 3,42 m i wysokości 2,50 m pieca centralnego ogrzewania na paliwo stałe oraz podłączeniu go do instalacji grzewczej, przy jednoczesnym odcięciu zewnętrznej sieci zasilającej. W trakcie kontroli T. G. oświadczył, iż przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w styczniu 2007 r. Inwestor nie przedłożył pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. Ze zgromadzonych w sprawie akt wynika, iż decyzją Starosty K. z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] zgłoszono sprzeciw w sprawie zamiaru remontu i przebudowy instalacji wewnętrznej grzewczej, oraz nałożono na stronę obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu odwołania T. G. od powyższej decyzji, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...] umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, iż zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych strona dokonała po zrealizowaniu inwestycji; - w lokalu mieszkalnym nr [...], należącym do M. i R. K., znajdującym się na I piętrze budynku położonego w S. [...], dokonano odłączenia istniejącej instalacji centralnego ogrzewania od zewnętrznej sieci zasilającej. W pomieszczeniu piwnicznym o wymiarach 3,48 x 2,41 m i wysokości 2,20 m, należącym do Państwa K., zamontowano piec centralnego ogrzewania na paliwo stałe, od którego poprowadzono przewody zasilające do lokalu mieszkalnego Państwa K. R. K. oświadczył, że omawianej przebudowy dokonał w styczniu 2007 r. Inwestor nie przedłożył pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. Ze zgromadzonych w sprawie akt wynika, iż decyzją Starosty K. z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] zgłoszono sprzeciw w sprawie zamiaru remontu, przebudowy instalacji wewnętrznej grzewczej oraz nałożono na stronę obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu odwołania R. K. od powyższej decyzji, Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...] umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, iż zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych strona dokonała po zrealizowaniu inwestycji. Mając na uwadze powyższe ustalenia, należy stwierdzić, iż opisane inwestycje dokonane przez H. i S. N., D. i M. S., W. D., T. G. oraz M. i R. K. stanowiły roboty budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 7 ustawy Prawo Budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 7a przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Stosownie do art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane przez pojęcie robot budowlanych należy rozumieć budowę a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu. Można więc wyrazić pogląd, że podjęte przez inwestora w sposób samowolny roboty budowlane stanowią inny przypadek robót budowlanych, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjętą dnia 20 października 1997 r. sygn. OPS 3/97 (ONSA 1998, z. 1, poz. 3), pojęcie robót budowlanych jest pojęciem szerokim, odnoszącym się zarówno do treści art. 50, jak i art. 48 ustawy Prawo budowlane. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż w art. 50 ustawy Prawo budowlane ustawodawca stanowi o prowadzeniu robót budowlanych innych niż te, o których jest mowa w art. 48 tej ustawy. Korzystając z wyjaśnień zawartych w art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, można zasadnie uznać, iż zbiorcze pojęcie prowadzenia robót budowlanych obejmuje: budowę, montaż, rozbiórkę i remonty obiektów budowlanych. Uzasadniony zatem jest pogląd, że art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane odnosi się do tego rodzaju robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, ale nie polegają na budowaniu obiektu budowlanego (zob. uchwala NSA z dnia 15 maja 2000 r., OPS 20/99, ONSA 2000/4/133). Należy podzielić zdanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż ocena techniczna spornych inwestycji wykazała jednoznacznie, że przeprowadzone roboty wykonano niezgodnie z zasadami określonymi w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Stwierdzić należy, iż w sprawie nie zaszły więc przesłanki bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, które uzasadniałyby jego umorzenie tak jak uczynił to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzjami z dnia [...] czerwca 2008 r. Wręcz przeciwnie, organ ten, w świetle art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, posiadał kompetencje i zobowiązany był do prowadzenia postępowań i wydawania decyzji merytorycznych, w sprawach z zakresu nadzoru budowlanego. Do jego zadań należało rzetelne i wnikliwe ustalenie czy wykonane roboty budowlane nie naruszyły przepisów techniczno – budowlanych i czy wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną. Zasadne jest więc stwierdzenie organów działających w trybie nadzoru, iż decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.: znak: [...], [...], [...], [...] wydane zostały z rażącym naruszeniem art. 105 k.p.a., w związku z czym na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należało orzec o ich nieważności. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...] stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...], [...], [...], [...], którymi organ umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy pomieszczeń piwnicznych, łazienek i kuchni na pomieszczenia kotłowni w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych położonych w S. nr [...] i [...] przez W. D., S. N., M. S., R. K. i T. G., nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.).