VII SA/Wa 1007/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] w przedmiocie zwrotu podania postanawia: pozostawić bez rozpoznania wniosek W. N. o przyznanie prawa pomocy Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 26 lutego 2013 r. pozostawiono wniosek W. N. (dalej jako wnioskodawca, skarżący) o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wskutek nienadesłania wniosku na przesłanym urzędowym formularzu PPF w wyznaczonym terminie. W dniu 15 marca 2013 r. (data nadania w UP) wpłynął do Sądu sprzeciw skarżącego W. N. od zarządzenia z dnia 26 lutego 2013 r. Wskutek wniesienia sprzeciwu zarządzenie z dnia 26 lutego 2013 r. traci moc i dlatego sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy przesłano W. N. przy piśmie z dnia 25 stycznia 2013 r. formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, celem jego wypełnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wnioskodawca odebrał w/w pismo w dniu 28 stycznia 2013 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu W. N. nie nadesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na przesłanym urzędowym formularzu. Nadesłane przez wnioskodawcę pismo z dnia 30 stycznia 2013 r., w którym przedstawia swoją sytuację rodzinną i majątkową nie zmienia powyższego faktu, bowiem nie czyni zadość wymaganiom wynikającym z art. 252 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Przepisy ww. ustawy nie przewidują możliwości zwolnienia wnioskodawcy z ww. obowiązku. Wskazać należy, iż nie mogły być wzięte pod uwagę okoliczności podnoszone w sprzeciwie, że druki, do wypełnienia których skarżący został zobowiązany, są niezrozumiałe i skomplikowane oraz trudne do wypełnienia, gdyż skarżący kieruje napisane przez siebie pisma do Sądu i nie ma kłopotów z wyrażaniem swoich opinii, czy przedstawianiem twierdzeń. Poza tym wypełnienie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wymaga posiadania szczególnej wiedzy, w tym wiedzy prawniczej. Wnioskodawca obowiązany jest bowiem do wskazania swoich danych osobowych, aktu, czynności lub bezczynności organu, które są przedmiotem skargi, wskazania zakresu wniosku oraz opisania stanu rodzinnego, a także podania wysokości dochodów i składników majątku. Jeżeli strona skarżąca miała trudności w zrozumieniu poleceń zawartych w formularzu, to mogła zwrócić się o pomoc w jego wypełnieniu do członków rodziny, innych osób trzecich lub pracowników Wydziału Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Mając na względzie, iż W. N. nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, w zakreślonym terminie, na podstawie art. 257 w związku z art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.