VII SA/Wa 1007/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. Ż. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie ze skargi J. Ż. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia inwentaryzacji wraz z oceną techniczną postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 6 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r. odrzucił skargę J. Ż. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia inwentaryzacji wraz z oceną techniczną, z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi. J. Ż. w dniu [...] czerwca 2017 r. wraz z zażaleniem na ww. postanowienie z dnia 29 maja 2017 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie umorzył postępowanie w sprawie przyznania J. Ż. prawa pomocy, gdyż z uwagi na zakończenie postępowania w sprawie, rozpoznanie wniosku stało się zbędne, dodatkowo zażalenie z uwagi na treść art. 220 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) jest wolne od wpisu. J. Ż., z zachowaniem terminu, wniósł sprzeciw od ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem sprzeciwu jest postanowienie referendarza sądowego umarzające postępowanie wywołane wnioskiem J. Ż. o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Analiza akt sprawy w kontekście ww. przepisu ustawy, prowadzi do konkluzji, że zgodzić należy się ze stanowiskiem referendarza, iż rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego przez J. Ż. stało się bezprzedmiotowe, skoro postanowieniem z dnia 28 września 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J. Ż., a także J. Ż wniesione na postanowienie z dnia 29 maja 2017 r. Należy również podkreślić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony wraz z zażaleniem na postanowienie z dnia 29 maja 2017 r., które to zażalenie z uwagi na treść art. 220 § 4 p.p.s.a. jest wolne od wpisu. Zatem rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest zbędne, a tym samym zaistniała podstawa z art. 249a p.p.s.a., co oznacza, że postanowienie referendarza sądowego odpowiada prawu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 249a p.p.s.a., postanowiono, jak w sentencji.