VII SA/Wa 1008/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Asesor WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2008 r. sprawy ze skargi T.W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VII SA/WA 1008/07 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zobowiązał T.i R.R., zam. M., S.; do wykonania przeróbek mających na celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości użytkowanego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na terenie działki o nr ewid. [...]-w miejscowości M., gm. S.: poprzez wykonanie oddzielenia przeciwpożarowego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w granicy z działką sąsiednią, po uprzedniej likwidacji okapu wystającego poza lico ściany od strony sąsiedniej. W/w roboty organ nakazał dokonać do dnia 30 kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż po przeprowadzeniu kontroli na działce nr ewid. [...] w M. stwierdzono, że na w/w działce zlokalizowany jest budynek mieszkalny o wym. 11,6 x 8,16 m. Budynek ten przylega do istniejącego budynku garażowego na działce sąsiedniej. Jest murowany, ściany zewnętrzne ocieplone styropianem oraz jest wykonana elewacja zewnętrzna, dach jednospadowy w kierunku własnej działki, pokrycie z eternitu falistego. Budynek mieszkalny nie posiada ogniomuru, a połać dachowa wystaje około 15 cm ponad lico ściany od strony sąsiada. W tylnej ścianie przedmiotowego budynku wyprowadzony jest komin ponad połać dachową około 50 cm w odległości około 15-20 cm od lica ściany. Organ stwierdził, iż właściciel nieruchomości R.R. przedłożył inwentaryzację budowlaną budynku mieszkalnego wraz z decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w P. znak: [...] z dnia [...] czerwca 1995 r. o pozwoleniu na użytkowanie w/w budynku. Inwentaryzacja ta odzwierciedla stan istniejący obiektu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego z uwagi na nie zgodność wykonania obiektu z warunkami technicznymi oraz jego użytkowania w sposób zagrażający życiu, zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia, należało orzec jak w sentencji decyzji. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego Na podstawie art.138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, iż decyzja organu szczebla powiatowego wydana została z naruszeniem przepisu art.8 Kpa i art.9 Kpa oraz art. 107 Kpa. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż w omawianej sprawie zaskarżona decyzja nie posiada uzasadnienia prawnego, ponadto w sentencji orzeczenia brak jest przywołania przez organ pierwszej instancji przepisów kompetencyjnych, co stanowi naruszenie art.107 Kpa. Organ odwoławczy podniósł też, że organ pierwszej instancji w żaden sposób nie uwzględnił faktu, iż to budynek garażowy został dobudowany do istniejącego już przedmiotowego budynku mieszkalnego. Poza tym nie zostało wyjaśnione czy dobudowa ta została dokonana legalnie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli E. i T.W. Wskazali oni, iż ich zdaniem decyzja nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. zawiera wystarczające uzasadnienie prawne. Ponadto podnieśli, iż wybudowany przez nich budynek garażowy został wybudowany z poszanowaniem wszelkich przepisów prawa dotyczących ochrony przeciwpożarowej, warunków technicznych i sanitarnych. Budynek został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę a następnie uzyskano ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Podsumowując swoje wywody, skarżący wskazali, iż mają nadzieję, "...że [...] skarga zostanie rozpatrzona pozytywnie i zostanie utrzymane w mocy postanowienie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w P." W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu [art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)]. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. Skarga jest zasadna, bowiem decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 Kpa. W niniejszej sprawie podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia organu odwoławczego stanowi art. 138 § 2 Kpa zgodnie, z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Tak więc możliwość czysto kasacyjnego załatwienia sprawy traktowana jest przez ustawodawcę jako wyjątkowa. Organ odwoławczy może wydać ją tylko w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadzone przez ten organ postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, lub brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 136 Kpa. Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, na co wskazywał wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie (np.: wyrok NSA z 14 sierpnia 1987 r., sygn. akt IV SA 385/97 niepubl.). W przedmiotowej sprawie organ drugiej instancji mając wątpliwości, co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające w trybie art. 136 Kpa. Zgodnie z treścią art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Wskazać należy, iż organ nadzoru może uznać za nieodpowiedni stan techniczny wówczas, gdy ujawniony stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów i tylko w takim przypadku organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przyjęcie odmiennej koncepcji, tj. uznanie, iż stan nieodpowiedni nie jest równoznaczny z naruszeniem określonej normy prawnej, oznaczałoby w istocie uprawnienie dla nakładania obowiązków na właściciela obiektu niewynikających wprost z przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 1103/1999, LEX nr 53388). Konstrukcja normy prawnej, zawartej w w/w art. 66 pkt 1 Prawa budowlanego, wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Co oznacza, iż jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w treści art. 66 pkt 1-3, to organ nadzoru budowlanego jest zmuszony do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyrok NSA, sygn. akt IV SA 1420/96, LEX nr 43224). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreśla, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. stwierdzając naruszenia Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), które mogłyby zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, musiał wydać decyzję nakazującą wykonanie przeróbek mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Stwierdzić należy, iż podniesiony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzutu, że organ pierwszej instancji w żaden sposób nie uwzględnił faktu, iż to budynek garażowy został dobudowany do istniejącego już przedmiotowego budynku mieszkalnego, jak również nie wyjaśnienia czy dobudowa ta została dokonana legalnie, jest bez znaczenia dla postępowania toczącego się w trybie art. 66 Prawa budowlanego, a zatem w niniejszej sprawie jest całkowicie bezzasadny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną. Dlatego też działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w punkcie I wyroku. Na podstawie art. 152 w/w ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. II wyroku.