VII SA/Wa 101/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi B. W. i Z. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala. Burmistrz Gminy W. decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071) oraz porozumienia z dnia 18 maja 2001r. pomiędzy Starostą Powiatu [...] a Zarządem Gminy [...] (Dz. Urzędowy Województwa [...] Nr [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i W. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i częścią usługową (gabinet stomatologiczny), szamba szczelnego (tymczasowego — do momentu możliwości podłączenia do kanalizacji sanitarnej w ulicy) i studni wierconej do 30 m głębokości na granicy działek (tymczasowej - do momentu możliwości podłączenia do wodociągu w ulicy) na terenie nieruchomości położonej w Gminie W. przy ul. R. dz. ew. [...] (obręb 2-11-10). Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2007r., nr [...] działając na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku B. W. i Z. W. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] grudnia 2001 r. Organ wyjaśnił, iż w dniu 30 kwietnia 2003r. wpłynął wniosek B. W. i Z. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] grudnia 2001 r. We wniosku podniesiono, iż w Wydziale Rozwoju Regionalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. toczy się postępowanie odnośnie rozbieżności przebiegu granicy między posesjami bezpośrednio sąsiadującymi ze sobą W.- K.- W. Biorąc pod uwagę treść art. 35 ust. 1 z dnia 7 lipca 1994r. ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) badaniu organu została poddana kwestia zgodności inwestycji z decyzją nr [...] z dnia [...] września 2001 r. Burmistrza Gminy W., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i częścią usługową (gabinet stomatologiczny), przewidzianej do realizacji w Gminie W., przy ul. R, działka nr ew. [...] obręb 2-11 -10. Organ stwierdził również zgodność projektu z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U z 1999r. Nr 15, poz. 140 ze zm.). Inwestor wykazał się w myśl art. 32 ust. 4 ustawy -Prawo budowlane - prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożył kompletny projekt budowlany wraz z wymaganymi pozwoleniami, opiniami i uzgodnieniami. W ocenie organu I instancji, inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2001 r., Nr 100 poz. 1085 ze zm.), stąd też brak było podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji z uwagi na naruszenie art. 156 § 1 kpa. Odnosząc się do zarzutu skarżących odnośnie konfliktu dotyczącego rozbieżności przebiegu granicy między posesjami bezpośrednio sąsiadującymi ze sobą W. – K. – W., stwierdzono, iż do organu nie wpłynął dokument potwierdzający, iż przebieg granic działek, na podstawie której została wydana zaskarżona decyzja został wzruszony. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2007r., znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. W. i B. W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007r. Badając prawidłowość decyzji Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 kpa, organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia tą decyzją przepisów prawa materialnego, które stanowiłyby podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Badana decyzja została wydana po spełnieniu przez inwestora warunków wynikających z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a mianowicie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto przewidziana badaną decyzją inwestycja spełniała wymogi warunków technicznych odnośnie sytuowania budynków, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. Podnoszony przez skarżące zarzut rozbieżności przebiegu granicy między sąsiadującymi bezpośrednio ze sobą nieruchomościami nie mógł stanowić okoliczności dającej podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, która musi wynikać wprost z przepisów prawa materialnego, w tym przypadku z przepisów Prawa budowlanego. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa ma zaś miejsce wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r. złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. W. i Z. W. wnosząc o jej uchylenie. W ocenie skarżących decyzja udzielająca pozwolenia na budowę z dnia [...] grudnia 2001 r. spełnia przesłanki, które decydują o stwierdzeniu jej nieważności. Organy w niniejszej sprawie rażąco naruszyły art. 7 art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 kpa bowiem nie podały zastosowanej podstawy prawnej. W skardze podniesiono, iż rozbieżność przebiegu granicy pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. W przedmiotowym postępowaniu obowiązkiem organów było ustalenie czy decyzja Burmistrza Gminy W. z dnia [...] grudnia 2001 r. orzekająca o udzieleniu pozwolenia na budowę wypełniała przesłanki określone w art. 156 § 1 kpa. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta wadą kwalifikowaną wskazaną w art. 156 § 1 pkt. 1-7 kpa. Sprawa nie toczy się bowiem w trybie zwykłym, gdzie dla uchylenia decyzji wystarczy stwierdzenie naruszenia prawa mającego wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a w trybie nadzoru, kiedy zupełnie wyjątkowo, wbrew wynikającej z art. 16 kpa zasadzie trwałości decyzji ostatecznych, z enumeratywnie wyliczonych ustawowo przyczyn, można uznać decyzję ostateczną za dotkniętą tak ciężką wadą, iż zachodzi konieczność uznania jej za nieważną. Wśród przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt. 2 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2001 r. II SA 1726/2000, z dnia 26 września 2000r. V SA 2998/99, oraz z dnia 5 października 2000 r. III SA 2244/99). W ocenie Sądu, kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r. oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie Wojewody [...] są prawidłowe. Rzeczą organu administracji w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz czy jest zgodny z obowiązującym prawem budowlanym. Z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika bowiem, że pozwolenie na budowę nie może być wydane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez uprzedniego sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zwłaszcza określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (patrz uwagi 2-6 do art. 32 pr. bud.), 2) zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 4) wykonania projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane, a w przypadku, o którym mowa wart. 20 ust. 2 pr. bud., także sprawdzenia tego projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala ustalić, że inwestor przedłożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz projekt budowlany zawierający wymagane opinie i uzgodnienia wypełniając tym samym kolejny wymóg określony w przepisach Prawa budowlanego. Organy administracji stosując się do dyspozycji powołanego przepisu, prawidłowo uznały, że zamierzenie inwestycyjne mieści się w warunkach określonych decyzją nr [...] z dnia [...].09.2001r. Burmistrza Gminy W., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podkreślić trzeba, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega przede wszystkim badanie, czy dochodzi lub czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych oraz przepisów Prawa budowlanego. Artykuł 35 ust. 4 pr. bud. jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa w tym ustępie. Omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. Skoro, inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w przepisach ustawy Prawo budowlane, nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z 1998.09.02r., IV SA 2311/96, LEX Nr 43803). Jak wskazano na wstępie rozważań Sądu, ponieważ przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 kpa może być tylko rażące naruszenie prawa, konieczna jest zatem gradacja wad i odróżnienie wad powodujących wzruszalność decyzji, od takich wad, które przez swoje istnienie lub przez swoje skutki powodują nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego. Ponoszona przez stronę skarżącą rozbieżność pomiędzy granicami nieruchomości nie została stwierdzona poprzez orzeczenia właściwych organów ani sądu powszechnego, a same skarżące nie przedstawiły żadnych dokumentów na poparcie swoich twierdzeń. W opinii Sądu, decyzja Burmistrza Gminy W. z dnia [...] grudnia 2001 r. nie wypełnia przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Dlatego też rozstrzygnięcia organów administracji odmawiające w obu instancjach stwierdzenia nieważności w/w decyzji należy uznać za słuszne i zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).