VII SA/Wa 1010/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska ( spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A.J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017r, znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku z dnia 3 listopada 2016r A.J, A.H., J.M., M.F., K.F., R.K., S.B. - o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia [...] .08.2015r. nr [...] , udzielającej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] (kategoria obiektu budowlanego XXIX), w skład której wchodzi wieża typu "D." M. H=27m, urządzenie techniczne u podstawy wieży, system antenowi i zasilania WLZ, zrealizowanej na terenie działki nr [...] obręb [...] przy ul. R. w G. - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia [...] .08.2015r. nr [...] . W uzasadnieniu postanowienia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż rozpatrywany wniosek dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia [...] .08.2015r. udzielającej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej wybudowanej w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] .05.2013r, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Spółce z o.o. pozwolenia na budowę. Z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wynika, że ww. roboty budowlane zostały wykonane bez istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest, zgodnie z art.59 ust.7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, wyłącznie inwestor. Ta zasada prawa materialnego obowiązuje również w postępowaniu nadzwyczajnym. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto jednak, iż art.59 ust.7, jako przepis szczególny w relacji z art.28 Kpa (stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek), ma zastosowanie tylko w stanie prawnym i faktycznym realizacji procesu budowlanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę i zgodnie z jej warunkami. Dopiero istotne odstąpienie od warunków pozwolenia mogłoby naruszyć interesy innych osób, co implikowałoby procesową opcję zapewnienia ochrony tych interesów przez udział innych osób w postępowaniu naprawczym, które kończy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana w wyniku przeprowadzonego postępowania legalizacyjnego lub dotyczy budowy zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie ma zastosowania art.59 ust.7 ustawy -Prawo budowlane, lecz art.28 Kpa" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 201 Or. sygn. akt II OSK 146/10). Od tak postrzeganego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może swojego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, które stanowiłoby podstawę wniosku o podjęcie stosownych czynności przez organ administracji (z wyroku NSA z dnia 27 września 1999r. sygn. akt IV SA 1285/98). W sprawie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] przy ul. R. w G. decyzję o pozwoleniu na użytkowanie wydano po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli budowy w dniu 05.05.2015r., której wynik zweryfikowano pozytywnie w toku postępowania w innej sprawie. Oceniając złożony wniosek organ I instancji stwierdził, że sześć osób zamieszkałych przy ul. Z. i jedna przy ul. A.: A. J., A. H., J. M., M. F., K. F., R.K., S. B. - złożyło wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] , usytuowanej w G. przy ul. R.. Jednakże wnioskodawcy nie dysponują przymiotem strony, który uprawniałby ich do skutecznego występowania o poddanie kontroli decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Uwzględniając dyspozycję art. 59 ust.7 ustawy-Prawo budowlane, za stronę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji uznać należy jedynie inwestora. W myśl art.61a Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia Po rozpatrzeniu zażalenia A.J. i S. B. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2017r, znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy wyjaśnił pojęcie strony w świetle art. 28 kpa wskazując, że przepisy szczególne mogą jednak zawężać tak określoną stronę postępowania. W rozpatrywanej sprawie, przepisem szczególnym jest art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 poz.290 z późniejszymi zmianami). Przepis ten stanowi, że stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Wskazany przepis ma charakter przepisu legis specialis w stosunku do unormowania art. 28 k.p.a., ponieważ ogranicza krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie tylko do inwestora. W orzecznictwie dopuszcza się wyjątkowo wykładnię rozszerzającą art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane wprowadzając prawo do żądania weryfikacji nie tylko przez inwestora, ale również przez te podmioty, które wywodzą prawo ingerencji w decyzję o użytkowaniu ze swego interesu prawnego wyprowadzonego z przepisów Prawa budowlanego i innych ustaw. Przepis art. 59 ust. 7 w zakresie stron postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie nie dotyczy sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest skutkiem postępowania legalizacyjnego w sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, legalizacji samowoli budowlanej lub też legalizacji odstępstw od warunków pozwolenia na budowę. Takie okoliczności nie zaistniały w stosunku do decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności, gdyż jak wynika z akt sprawy weryfikowana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia [...] .08.2015 r., została wydana w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, w stosunku do inwestycji zrealizowanej na podstawie pozostającej w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] .05.2013r. o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z protokołu kontroli z dni 05.05.2015 r. ( pkt. 8.6.), przedmiotowa inwestycja została zrealizowana bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę. Tak więc w niniejszej sprawie inwestor uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę, a następnie realizował proces budowlany zgodnie z tym pozwoleniem. Wobec czego skuteczny wniosek o stwierdzenie nieważności tejże decyzji może wnieść wyłącznie inwestor, którym w rozpatrywanej sprawie jest [...] Sp. o. o. w W.. Natomiast wnioskodawcy nie będąc inwestorami w myśl przepisu art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nie posiadają legitymacji do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] .01.2017 r., wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. było prawidłowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A. J. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zrzucił naruszenie: II.1. przepisów prawa materialnego mającego istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 59 § 7 ustawy Prawo budowlane polegające na: a) dokonaniu przez organ błędnej , zawężającej wykładni wyszczególnionej w petitum zarzutu regulacji in ius, która to zawężająca egzegeza wyszczególnionej regulacji materialnoprawnej wyrażała się w: -Uznaniu przez GINB, iż w świetle wspomnianej regulacji status strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, a finalnie również legitymację skargową w przedmiotowego rodzaju postępowaniach : -Zarówno legitymacja skargowa w postępowaniu w trybie zwyczajnym jak również: -Legitymacja w postępowaniu nadzwyczajnym w materii stwierdzenia nieważności przysługiwać będzie jedynie inwestorowi która to dokonana przez GINB interpretacja skutkowała: • Przyjęciem przez GINB w zaskarżonym Postanowieniu z [...] marca 2017 r., (analogicznie jak we wcześniejszym Postanowieniu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. [...] ) w zupełności błędnego założenia, iż status stron w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie będzie tożsamy z zakresem stron wskazanym w art. 59 § 7 ustawy Prawo Budowlane, a w konsekwencji uznanie przez organ, iż: Przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności pierwotnego Postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2015 r [...] , a więc postępowania prowadzonego w trybie dekodowanym z regulacji art. 156 k.p.a przysługiwać będzie (analogicznie jak w postępowaniu prowadzonym w trybie zwyczajnym) jedynie inwestorowi tj. [...] sp. z. o.o. Skarżącemu zaś nie przysługuje interes prawny w zakresie stwierdzenia nieważności wspomnianych wyszczególnionej powyżej decyzji PINB, a w konsekwencji status strony w rzeczonym postępowaniu, podczas gdy: Zgodnie z powszechnie aprobowanym w judykaturze poglądem w sytuacji: Zaistnienia legalizacji samowoli budowlanej odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego, legitymacja skargowa strony winna zostać dokonana nie w oparciu o gramatyczną wykładnię regulacji art. 59 par. 7 ustawy Prawo budowlane, lecz w oparciu o regulację art. 28 KPA., a także: c) W sytuacji kwestionowania zgodności z prawem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej [...] sp. z o.o. które to wyszczególnione w poprzedzających akapitach aspekty determinujące szerszą wykładnię regulacji art. 59 § 7 ustawy Prawo budowlane zaistniały in casu przedmiotowej sprawy albowiem: Skarżący wskazał explicite na zaistnienie zarówno samowoli budowlanej, jak też niezgodności realizowanej inwestycji z projektem budowlanym, a także warunkami zabudowy, jak też leges spéciales określających wymogi technicznej jakim winny odpowiadać obiekty, jak też ich usytuowanie, wyrażających się w: - Niezgodności określonego w pozwoleniu na użytkowanie parametru w postaci wysokości objętego pozwoleniem obiektu w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej [...] , określonej w wymiarze 27 metrów z określoną wysokością zabudowy działki przy ulicy Radarowej 1 (tj. działki stanowiącej przedmiot lokalizacji objętego pozwoleniem na użytkowanie obiektu ) określoną na 9 metrów -Niezgodności określonej w pozwoleniu na użytkowanie odległości obiektu w postaci stacji bazowej [...] sp. z. o.o. od okna przesłanianego obiektu przesłaniającego w postaci hali produkcyjno-magazynowej przy ulicy R. z dopuszczalną, wynoszącą 3 metry, z odległością obiektu od okna przesłanianego obiektu przesłaniającego jak maszt, komin lub inny, przewidzianą mocą przepisów szczególnych określonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, która wynosić winna nie mniej niż 10 metrów, a dodatkowo: Skarżący podważył także zgodność z prawem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę [...] sp. z. o.o. w związku ze: Primo: Wskazaniem, iż rzeczona decyzja wydana została w warunkach braku ustalenia kręgu stron postępowania i wydana z pominięciem osób mających interes prawny w rozumieniu art. 28 par.2 ustawy Prawo budowlane. Secundo: Wskazaniem, iż rzeczona decyzja wydana została w warunkach istnienia zakazu budowy stacji bazowych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar na którym usytuowane są nieruchomości sąsiadujące z inwestycją i znajdujące się w bezpośrednim obszarze jej oddziaływania, w tym nieruchomości Skarżącego. Tertio: Wskazaniem, iż stacja bazowa Play zgodnie z projektem usytuowana jest na ujęciu wody, co kreuje niezgodność z regulacjami prawa budowlanego Organ w następstwie dokonania literalnej i wąskiej wykładni regulacji art. 59 par. 7 ustawy Prawo budowlane uznał w konsekwencji, iż przymiot strony oraz legitymacja skargowa w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej P. w obrębie [...] przy ulicy R. przysługiwać będzie jedynie inwestorowi, w sytuacji gdy: W związku z zaistnieniem cech samowoli budowlanej rozumianej jako realizacja inwestycji w postaci stacji bazowej P.z odstępstwem od projektu budowlanego oraz naruszeniem norm prawa budowlanego oraz określających warunki techniczne obiektów, a także niezgodności pozwolenia na użytkowanie z warunkami zabudowany oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również: Zaistnieniem istotnych wad decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenie na budowę stacji bazowej P., które podniesione zostały przez Skarżących we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej [...] sp. z. o.o. (która to samowola oraz rażąca wadliwość decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenie na budowę stacji bazowej P. -oddziaływały bezpośrednio na sytuację prawną Skarżącego jako właściciela nieruchomości znajdującej się w bezpośrednim obszarze oddziaływania inwestycji, narażając na bezpośrednie oddziaływanie immisji generowanych przez inwestycję w postaci promieniowania elektromagnetycznego , a także wpływając ujemnie na możliwość realizacji przez Skarżącego zasady zagospodarowania nieruchomości adekwatnie do określonych warunków zabudowy , przy zachowaniu zasady ciągłości zabudowy w stosunku do stanowiącej własność Skarżącego nieruchomości, która to zasada zagospodarowania nieruchomości zgodnie z określonymi warunkami zabudowy oraz z zachowaniem zasady ciągłości zabudowy może ulec znaczącemu ograniczeniu wskutek bezpośredniego oddziaływania inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej w szczególności w zakresie możliwości eksploatacji nieruchomości w dopuszczalnych granicach, w związku z ograniczeniami w zakresie rozbudowy nieruchomości w sąsiedztwie obiektów szkodliwych dla zdrowia, do których bezspornie należy stacja P..) zachodziła bezsprzeczna podstawa do szerszej wykładni regulacji art. 59 par. 7 ustawy prawo budowlane, przede wszystkim: Podstawa do kumulatywnej interpretacji wskazanej regulacji in ius z regulacją art. 28 k.p.a., prowadząca do uznania interesu prawnego Skarżącego w zakresie żądania stwierdzenia nieważności Decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej P. jako właściciela nieruchomości która w następstwie zaistniałej sprzeczności realizowanej inwestycji z projektem budowlanym, a także niezgodności z określonymi regulacjami prawa budowlanego, jak również rażącej wadliwości decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę zostanie bezpośrednio narażona na oddziaływanie immisji generowanej przez stację bazową w postaci promieniowania elektromagnetycznego oraz nie będzie mogła być użytkowana i rozbudowywana zgodnie ze społeczna gospodarczym przeznaczeniem oraz warunkami zabudowy. b) naruszeniu art. 59 par. 7 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 28 k.p.a, w zw. z art. 156 § 7 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. polegające na : Braku dokonania przez Organ kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji, który to brak łącznej subsumpcji i egzegezy wskazanych regulacji skutkował: Uznaniem przez Organ, iż regulacja art. 59 par. 7 ustawy Prawo budowlane stanowić będzie wyłączną regulację w oparciu o którą winien być określany katalog stron w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, w sytuacji gdy: W postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zawierającej pozwolenie użytkowanie katalog stron nie jest ograniczony jedynie zakresem hipotezy art. 59 § 7 ustawy Prawo budowlane, lecz ze względu na: -Nadzwyczajny charakter postępowań prowadzonych w trybie art. 156 k.p.a w szczególności; - ze względu na odrębność rzeczonych postępowań oraz ich niezależność od postępowań w trybie zwyczajnym -ze względu na odmienny cel rzeczonych postępowań od celu postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym katalog strony w tego rodzaju postępowaniach winien być każdorazowo badany i oceniany przez pryzmat art. 28 k.p.a i poprzedzony szczegółową analizą, czy: Skarżącemu przysługuje interes prawny w stwierdzeniu nieważności decyzji pozwoleniu na użytkowanie, przede wszystkim: czy istnieje norma materialno-prawna, która takowy interes wyznacza. Ograniczając się do wyznaczenia kręgu stron jedynie na podstawie art. 59 §7 ustawy Prawo budowlane, GINB wyłączył legitymację Skarżącego do kwestionowania w trybie nadzwyczajnym pierwotnej decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej P. w obrębie [...] przy ulicy R., w sytuacji gdy: Legitymację do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na wniosek ma nie tylko strona postępowania zakończonego wydaniem decyzji, której ma dotyczyć stwierdzenie jej nieważności, lecz także każdy podmiot, który twierdzi, że decyzja ta dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku (art. 28 KPA) albo którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji kreując sytuację naruszająca konstytucyjną zasadę równości wobec Organów administracji publicznej i samorządowej, która to legitymacja przysługuje Skarżącemu jako: Właścicielowi nieruchomości która w następstwie zaistniałej sprzeczności realizowanej inwestycji z projektem budowlanym, a także niezgodności z określonymi regulacjami prawa budowlanego, jak również rażącej wadliwości decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę zostanie bezpośrednio narażona na oddziaływanie immisji generowanej przez stację bazową w postaci promieniowania elektromagnetycznego oraz nie będzie mogła być użytkowana i rozbudowywana zgodnie ze społeczna gospodarczym przeznaczeniem oraz warunkami zabudowy, w oparciu o: Regulację art. 6 par.2 pkt.1 oraz pkt.2, w zw. z art. 61par.l, w zw. z art. 61 par.6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , w zw. z art. 67 par.3,, w zw. z art. 54, w zw. z rzeczonej ustawy, w zw. z § 3 rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. Dz.U. nr 164,poz.l588, (wydanej na podstawie wspomnianego art. 61 § 6,w szczególności § 3 rzeczonego Rozporządzenia),w zw. z § 314 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiącego, iż Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych w zw. z art. 28 k.p.a. Regulację art. 140, oraz art. 143 k.c. GINB uznał, iż kwestia oceny legitymacji Skarżącego w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie oceniona winna zostać jedynie przez pryzmat regulacji art. 59 par.7 ustawy Prawo budowlane, w sytuacji gdy: W świetle kumulatywnej wykładni regulacji art. 59 par. 7 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 156 §.1 k.p.a, art. 157 par,.2 k.p.a. , art. 28 k.p.a. oraz poglądów doktrynalno-jurydycznych kwestia legitymacji Skarżącego winna być oceniona przez pryzmat nie tylko regulacji art. 59 § 7 ustawy prawo budowlane, lecz łącznie przez pryzmat art. 59 par. 7 ustawy Prawo budowlane, art. 28 k.p.a. oraz regulacji art. 6 § 2 pkt. l oraz pkt. 2, w zw. z art. 61 §.l, w zw. z art. 61 § 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , w zw. z art. 67par.3,, w zw. z art. 54, w zw. z rzeczonej ustawy, w zw. z § 3 rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowo zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. Dz.U. nr 164, poz. 1588, (wydanej na podstawie wspomnianego art. 61 § 6,w szczególności § 3 rzeczonego Rozporządzenia),w zw. z § 314 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiącego, iż Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych w zw. z art. 28 k.p.a. oraz regulacji art. 140, oraz art. 143 k.c. Skarżący jako właściciel nieruchomości która w następstwie zaistniałej sprzeczności realizowanej inwestycji z projektem budowlanym, a także niezgodności z określonymi regulacjami prawa budowlanego, jak również rażącej wadliwości decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę zostanie bezpośrednio narażona na oddziaływanie immisji generowanej przez stację bazową w postaci promieniowania elektromagnetycznego oraz nie będzie mogła być użytkowana i rozbudowywana zgodnie ze społeczna gospodarczym przeznaczeniem oraz warunkami zabudowy posiada bezspornie interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności pierwotnej decyzji PINB z dnia [...] sierpnia 2015 r. 2. Naruszenie art. 157 § 2 k.p.a , w zw. z art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a., w zw. z art. 156 § 1 pkt.4 k.p.a, w zw. z art. 156 § 7 k.p.a., w zw. z art. 7 § 1 pkt.2 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 13 pkt.5 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiącego, iż Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych, polegające na : a) braku zbadania przez GINB na etapie badania istoty sprawy i wydawania objętego zaskarżeniem Postanowienia z dnia [...] marca 2017 r. mającego przymiot ostateczności, czy: Wyszczególnione przez Skarżącego w zażaleniu na Postanowienie naruszenia, którymi dotknięta była objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności Decyzja PINB w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej P. w obrębie [...] przy ulicy R., w szczególności: Wydanie przez PINB Decyzji dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] sp. z o.o. P. nr [...] na działce nr [...] obręb [...] przy ulicy R. w G. w warunkach braku ustalenia kręgu stron i przeprowadzenia postępowania przy pominięciu Skarżącego oraz innych osób będących właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania stacji bazowej P., a także narażonych na immisję generowaną przez stację bazową w postaci promieniowania elektromagnetycznego oraz zagrożonych ograniczeniem w zakresie korzystania z nieruchomości zgodnie z ich normalnym przeznaczeniem, a także rozbudowy zgodnie z obowiązującymi warunkami zabudowy, których interes prawny wynikał z regulacji art. 6 § 2 pkt. 1 oraz pkt.2, w zw. z art. 61 § 1, w zw. z art. 61 § 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 67 § 3 w zw. z art. 54 , w zw. z rzeczonej ustawy, w zw. z § 3 rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. Dz.U. nr 164, poz. 1588, (wydanej na podstawie wspomnianego art. 61 § 6,w szczególności § 3 rzeczonego Rozporządzenia), w zw. z § 314 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiącego, iż Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych w zw. z art. 28 k.p.a. oraz regulacji art. 140, oraz art. 143 k.c. Wystąpienie niezgodności określonego w pozwoleniu na użytkowanie parametru w postaci wysokości objętego pozwoleniem obiektu w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej [...] , określonej w wymiarze 27 metrów z określoną wysokością zabudowy działki przy ulicy R. (tj. działki stanowiącej przedmiot lokalizacji objętego pozwoleniem na użytkowanie obiektu ) określoną na 9 metrów Wystąpienie niezgodności określonej w pozwoleniu na użytkowanie odległości obiektu w postaci stacji bazowej [...] sp. z. o.o. od okna przesłanianego obiektu przesłaniającego w postaci hali produkcyjno-magazynowej przy ulicy R. z dopuszczalną, wynoszącą 3 metry, z odległością obiektu od okna przesłanianego obiektu przesłaniającego jak maszt, komin lub inny, przewidzianą mocą przepisów szczególnych określonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, która wynosić winna nie mniej niż 10 metrów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmawiające wszczęcia na wniosek skarżącego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia [...] .08.2015r. udzielającej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na terenie działki nr [...] obręb [...] przy ul. R. w G.. W ocenie Sądu organ nadzorczy prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania trafnie wskazując, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia [...] .08.2015r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 718), w art. 1 pkt. 49 wprowadziła zmianę do Prawa budowlanego poprzez dodanie do art. 59 nowego ustępu (ust. 7) w następującym brzmieniu: "stroną w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor". Zmiana ta weszła w życie dnia 11.07.2003 r. Tym samym procedowanie w trybie art. 59 Prawa budowlanego ogranicza zakres podmiotowy postępowania tylko i wyłącznie do inwestorów. Dlatego też, jakkolwiek postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest nowym postępowaniem administracyjnym, to ustalenie kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu odbywa się na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie przed dniem 11 lipca 2003r były osoby, które posiadały interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. O interesie prawnym strony w dacie wydania pozwolenia na użytkowanie przed dniem 11 lipca 2003r decydowały przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji w postępowaniu zwykłym. Legitymację do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przed dniem 11 lipca 2003r wywodzić należy z art. 28 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2007r, II OSK 339/06, niepubl., wyroki WSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2005r, VII SA/Wa 361/04, niepubl, z dnia 6 października 2005r, VII SA/Wa 144/05). Przepis art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości określa podmioty, które posiadają przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie i które mogą tym samym skutecznie żądać wszczęcia postępowania, czy też kwestionować zapadłe w nim rozstrzygnięcia. Skarżący nie mógł uzyskać przymiotu strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na użytkowanie, ponieważ nie był inwestorem przedmiotowej inwestycji. Z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego dotyczy sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie wydawana jest po zakończeniu budowy zrealizowanej na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę i zgodnie z jej warunkami (por. wyrok NSA z dnia 29.10.2008 r., sygn. akt II OSK 1174/07). Natomiast jeżeli decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana w wyniku przeprowadzonego postępowania legalizacyjnego lub dotyczy budowy zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie ma zastosowania art.59 ust.7 ustawy -Prawo budowlane, lecz art.28 Kpa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2010r. sygn. akt II OSK 146/10). Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia [...] .08.2015r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie została wydana w stosunku do inwestycji zrealizowanej na podstawie funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] .05.2013r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą [...] Spółce z o.o. pozwolenia na budowę. Z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wynika, że ww. roboty budowlane zostały wykonane bez istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. Jak wynika z protokołu kontroli z dnia 05.05.2015 r. (pkt. 8.6.), przedmiotowa inwestycja została zrealizowana bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę. Tak więc w niniejszej sprawie inwestor uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę, a następnie realizował proces budowlany zgodnie z tym pozwoleniem. Organ nadzorczy prawidłowo więc zastosował art. 59 ust 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane przez przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie także w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Odmowa wszczęcia postępowania uniemożliwia rozpoznanie merytoryczne sprawy dlatego niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Prawidłowe rozstrzygnięcie organu i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.