VII SA/Wa 1011/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant ref. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) dalej k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) dalej Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowanej przez adw. E. S. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2016r., znak: [...], nakazującą C.Sp. z o.o. z siedzibą w W. całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wysokości ok. 7,6 m w postaci tablicy reklamowej (obecny nr identyfikacyjny 16103), o wymiarach ok. 3,0 m x 6,0 m, zamontowanej na słupie stalowym, połączonym z fundamentem betonowym, posadowionym na gruncie, wybudowanego przy ul. [...] w W., na działce nr ew. [...] z obr. [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał rozbiórkę ww. wolnostojącego nośnika reklamowego na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego. W ocenie organu I instancji w/w nośnik będący przedmiotem postępowania to wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, stanowiące budowlę, czyli techniczno- użytkową całość, o której mowa w art. 3 pkt 1 pkt b Prawa budowlanego. Realizacja tego rodzaju nośnika nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Instalacja może dotyczyć robót budowlanych, polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji, ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie - robót o małym stopniu technicznego skomplikowania. Dokonane przez organ nadzoru budowlanego ustalenia wskazują na obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, o które inwestor nie wystąpił we właściwym organie administracji architektoniczno - budowlanej. Jak wynika z akt sprawy, decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. wydaną z up. Prezydenta [...] zatwierdzono "projekt budowlany dwóch planszy reklamowych typu billboard, (...), oraz udzielono pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na budowie w/w obiektów budowlanych. W trakcie analizy projektu budowlanego, będącego załącznikiem w/w decyzji, stwierdzono, że planowana inwestycja przewidywała realizacje wolnostojącego nośnika reklamowego z dwoma tablicami zamontowanymi równolegle o wymiarach 4,0 x 3,0 m zamontowanych w fundamencie betonowym o wymiarach 1,2 x 2,70,95, częściowo zagłębionego w gruncie. Natomiast zrealizowany nośnik reklamowy, w chwili obecnej, posiada podświetlaną jednostronną tablicę ekspozycyjną o wymiarach ok. 6,00 x 3,00m, zamontowaną na słupie stalowym, połączonym z fundamentem betonowym, posadowionym na gruncie. Inna jest także lokalizacja nośnika reklamowego. W świetle powyższego art. 50 – 51 Prawa budowalnego nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem wydane pozwolenie na budowę dotyczyło innego nośnika reklamowego. Na marginesie można wspomnieć, że na jednej działce nr ew. [...] w obr. [...] znajduje się obecnie minimum 11 wolnostojących nośników reklamowych. Wobec powyższego należy stwierdzić, że przedmiotowy nośnik reklamowy został wybudowany w ramach samowoli budowlanej dlatego w sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 48 Prawa budowlanego. Organ pierwszej instancji stwierdził również, ż inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a lokalizacja nośnika nie spełnia wymogów określonych w przepisach planu miejscowego. W/w nośnik reklamowy został usytuowany na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]", zatwierdzonego uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...] października 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" – dalej: "Miejscowy Plan". W § 5 ust. 2 pkt 5 ustalono ograniczenie wysokości reklam wolnostojących maksymalnie do 6 m nad poziom terenu. Ponadto § 5 ust. 2 pkt 4 ustalono m.in. odległość minimalną nośników reklamowych o powierzchni reklamowej od 8 do 18m2 od innych nośników, tablic i słupów ogłoszeniowych, która powinna wynosić 50 m, przy czym odległość ta może być zmniejszona "o 50% w przypadku zorganizowanych grup w zespołach o jednakowej wielkości i formie, będących przedmiotem jednego postępowania administracyjnego w celu uzyskania pozwolenia na budowę." W dniu 27 października 2015 r. ustalono, że nośnik reklamowy, będący przedmiotem niniejszego postępowania, usytuowany jest w odległości ok. 23,6m od innego nośnika reklamowego. Z uwagi na niezgodność inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 48 ust 1 Prawa budowlanego – organ nakazał rozbiórkę obiektu budowalnego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę bez przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego przewidzianego w ust. 2 art. 48 Prawa budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania C.Sp. z o.o., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2016 r. utrzymał w mocy w/w decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...]. W ocenie organu odwoławczego wobec niezgodności inwestycji z postanowieniami Miejscowego Planu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi wyjątek określony w art. 48 ust. 2 w/w ustawy więc właściwy organ zobligowany był do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego. Ponadto organy nadzoru budowlanego nie tylko są uprawnione, ale zobowiązane do podejmowania z urzędu wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, a tym również do dokonania interpretacji przepisów planistycznych i stosowanych analiz parametrów legalizacyjnych inwestycji. Odnosząc się do zarzutów odwołania, tutejszy organ uważa, że nie zasługują one na uwzględnienie i pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ powiatowy podjął wszelkie czynności zmierzające do uzyskania pełnego materiału dowodowego, a następnie dokonał jego oceny, a ustalenia znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia 1 marca 2016 r. wniosła C.Sp. z o.o.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie: - art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., m.in. przez: błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, brak wyjaśnienia możliwości legalizacji robót budowlanych, wadliwe wskazanie wymiarów nośnika i jego usytuowania, naruszenie obowiązku działania na podstawie przepisów prawa, niewyjaśnienie zarzutów Skarżącego, pominięcie wniosku Skarżącego złożonego w odwołaniu, oraz przez naruszenie obowiązku przeprowadzenia postępowania odwoławczego z zachowaniem zasad obowiązujących w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. - uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]"; - art. 51 ust. 7 i art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez niezastosowanie tych przepisów;  - art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego przez błędne zastosowanie tych przepisów pomimo, że inwestor robót budowlanych uzyskał pozwolenie na budowę; - art. 81 i art. 81a ust. 2 Prawa budowlanego przez przyjęcie za podstawę decyzji ustaleń nieprawidłowo sporządzonego Protokołu kontroli z dnia 12 lutego 2015 r. (Protokół Nr – [...]) - jedyną osobą uczestniczącą w tej kontroli był przedstawiciel organu nadzoru budowlanego; - art. 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i przepisów Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - przez ich niezastosowanie; - przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych - przez ich niezastosowanie; - art. 4 Prawa budowlanego przez naruszenie zasady wolności budowlanej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2016r., znak: [...], nakazującą C.Sp. z o.o. z siedzibą w W. całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego. Kontrolowane postępowanie administracyjne odbywało się w trybie i na warunkach przewidzianych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. Nr poz. 290). Nie budzi zastrzeżeń sądu okoliczność, że wykonane roboty budowlane, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlanego, należało podjąć dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Sąd podzielił stanowisko organu I i II instancji, że opisywany nośnik reklamowy to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zatem zdaniem Sądu na realizację przedmiotowej budowli jaką jest nośnik reklamowy wymagane było pozwolenie na budowę. W aktach sprawy znajduje się dokumentacja dotycząca pozwolenia na budowę, w tym decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. Z treści tej decyzji wynika, że Prezydent [...] zatwierdził inwestorowi projekt budowlany 2 plansz reklamowych typu billboard i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowanych polegających na budowie w/w obiektów budowlanych. Pozwolenie to dotyczyło nośników reklamowych o wysokości 5,4 m od poziomu gruntu i tablicy o wymiarach 4,0 x 3,0 m. Zgodzić się należy z organem, że sporny nośnik reklamowy posiada inne parametry aniżeli te określone w ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 1997 r. Zasadnie zatem uznał organ, że inwestor nie dysponuje decyzją o pozwoleniu na budowę spornego nośnika. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego (1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo (2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Przepisy art. 48-49 Prawa budowlanego przewidują możliwość legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej, przy czym konieczne jest przy tym łączne spełnienie warunków: budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - inwestor przedkłada stosowne dokumenty, o których mowa w art. 48 ust. 3, i uiszczona zostaje opłata legalizacyjna. Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków skutkuje nakazem rozbiórki samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego. Bezspornym jest, że przedmiotowy nośnik reklamowy usytuowany jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" – dalej: "Miejscowy Plan". Uchwała ta w § 2 punkt 21 i punkt 25 określa następujące definicje: "2.1 Ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o: (...) pkt 21) reklamie – należy przez to rozumieć informację wizualną o towarach, usługach, imprezach umieszczoną na nośniku reklamy; (...) pkt 25) nośnika reklamy – należy przez to rozumieć obiekt – konstrukcję, na której umieszczona jest reklama, w tym tablica, słup ogłoszeniowy, ściana;". Natomiast w § 5 ust 2 pkt 5 Miejscowego Planu jest zapis: "ustala się ograniczenie wysokości reklam wolnostojących maksymalnie do 6 m nad poziom terenu". Ze względu na definicję pojęcia "reklamy", wskazaną w § 2 punkt 21 Miejscowego Planu, wysokość do 6 m nad poziom terenu dotyczy informacji wizualnej o towarach, usługach, imprezach umieszczonej na nośniku reklamy, a nie wysokości nośnika reklamowego, który został zdefiniowany w § 2 punkt 25 Miejscowego Planu. Według ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji, wymiary reklamy (w rozumieniu § 2 punkt 21 Miejscowego Planu) to "ok. 3,0 x 6,0". W tym stanie sprawy, Sąd stwierdził, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie narusza ustaleń Miejscowego Planu, w szczególności nie narusza przepisów wskazanych w zaskarżonej decyzji. W konsekwencji oba kontrolowane rozstrzygnięcia należało uznać za wadliwe. W tych okolicznościach w ocenie sądu organ odwoławczy błędnie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji uznając, iż brak jest możliwości legalizacji przedmiotowego nośnika reklamowego i odstępując od umożliwienia inwestorowi przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.