VII SA/Wa 1013/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na dokument Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2011 r. znak : [...] w przedmiocie : potwierdzenia salda zadłużenia postanawia : odrzucić skargę. W dniu 27 kwietnia 2012 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. B. na "decyzję Ministra Skarbu Państwa w Warszawie z dnia [...] grudnia 2011 r. (doręczoną 3 stycznia 2012 r.) utrzymaną w mocy w dniu [...] marca 2012 r. (doręczoną w dniu 7 marca 2012 r.) nr [...]." Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie w całości, i zniesienie postępowania w zakresie dotkniętym nieważnością, uchylenie ww. decyzji i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy. Jako podstawę skargi skarżący wskazał naruszenie przepisów postępowania w zakresie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez : 1) całkowite pominięcie zgłoszonych przez niego środków dowodowych w piśmie z dnia 3 stycznia 2012 r. na istotne w sprawie okoliczności, 2) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na dokonaniu oceny jedynie na podstawie uznanej za wiarygodną opinii Komornika Sądowego z pominięciem przeprowadzenia i oceny dowodów na okoliczności odmienne zawarte w jego w piśmie z dnia 3 stycznia 2012 r., 3) niedopuszczenie i nie przeprowadzenie zgłoszonych przez niego środków dowodowych na istotną w sprawie okoliczność łamania przez Komornika warunków egzekucyjnych, jak też ustalenia okoliczności przejęcia rzekomego długu od Zakładów [...] w [...] przez [...] w [...], 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 118 i 119 kc poprzez zgłoszenie roszczenia po upływie 19 lat. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wyjaśnił, iż skarżący jest dłużnikiem Skarbu Państwa - Ministra Skarbu Państwa na mocy art. 49 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych, przejętym po zlikwidowanym Przedsiębiorstwie [...] w [...]. Wskazał, iż należności zostały zasądzone nakazem zapłaty z dnia 8 marca 1995 r. w postępowaniu sądowym o sygn. akt [...] i stanowią one zobowiązanie cywilno-prawne. Minister Skarbu Państwa jest wierzycielem skarżącego. Na podstawie tytułu egzekucyjnego prowadzona jest przez Delegaturę Ministra Skarb Państwa w [...] egzekucja komornicza. Z otrzymanej korespondencji z Komornikiem Sądowym przy Sądzie Rejonowym w [...] wynika, że z powyższego tytułu spłacona została jedynie część kwoty, natomiast pozostałe pobrane z rachunku dłużnika środki zaspokajały innych wierzycieli. Organ wskazał, że przywołane w skardze przez skarżącego dokumenty są korespondencją prowadzoną na podstawie przepisów postępowania cywilnego oraz ustawy o rachunkowości i nie stanowią decyzji administracyjnych. Zaznaczył, iż skarżący wnosi o uchylenie zwykłego potwierdzenia zadłużenia nazywając je decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. – znak : [...]. Organ wyjaśnił, że "decyzja organu z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...]" oraz "decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2011 r. doręczona skarżącemu w dniu 3 stycznia 2012 r." - to ten sam dokument, który nie jest decyzją. Zaznaczył, iż jest to tylko potwierdzenie salda dłużnika J. B., wydruk na dzień 20.12.2011 r. stąd pewnie wskazana przez skarżącego data "decyzji", natomiast numer pisma napisany został na górze odręcznie [...]. Organ podkreślił, iż także wskazana "decyzja z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] doręczona w dniu 7 marca 2012 r." nie jest żadną decyzją tylko pismem wystosowanym przez Departament Budżetu i Finansów w odpowiedzi na wystosowane przez skarżącego w dniu 3 stycznia 2012 r. pismo do Departamentu. W piśmie tym organ poinformował skarżącego o stanie jego zadłużenia, a w szczególności o pozostałych do zapłacenia należnościach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie: p.p.s.a, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 a. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi J. B. jest dokument potwierdzający stan zadłużenia skarżącego na dzień 30 listopada 2011 r., który wydrukowany został z systemu w dniu 20 grudnia 2011 r. Stwierdzić należy, że dokument ten nie jest oparty na przepisach prawa administracyjnego, nie jest aktem władczym, nie stanowi jednostronnego oświadczenia woli organu administracji publicznej, określają sytuację prawną konkretnego wskazanego adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie. Sprawa J. B. została bowiem już rozstrzygnięta przez sąd powszechny w postępowaniu cywilnym. Został wydany nakaz zapłaty, została nadana mu klauzula wykonalności i na jego mocy komornik wszczął postępowanie egzekucyjne. Tą błędnie nazwaną przez skarżącego "decyzją", została jedynie wskazana wysokość jego zadłużenia na dany dzień 30 listopada 2011 r. Także błędnie nazwane "decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]" pismo jakie wysłał skarżącemu Departament Budżetu i Finasów MSP nie stanowi z całą pewnością decyzji administracyjnej, na którą można wnieść skargę do sądu administracyjnego. Jest ono bowiem informacją udzieloną skarżącemu przez organ w której podano jaka kwota wpłynęła na rachunek [...] oraz jaka pozostała jeszcze do zapłaty. Z wyliczenia spraw podlegających właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, a także z istoty sprawy sądowoadministracyjnej, określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a., bezspornie wynika, iż skarga skarżącego nie ma charakteru administracyjnoprawnego, lecz ma charakter cywilnoprawny. Przywołane w skardze przez skarżącego dokumenty są korespondencją prowadzoną na podstawie przepisów postępowania cywilnego oraz ustawy o rachunkowości i nie stanowią decyzji administracyjnych. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.