VII SA/Wa 1016/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 czerwca 2025 r. sprawy ze sprzeciwu E. I. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 marca 2025 r., nr 338/25 w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz E. I. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 27 marca 2025 r., nr 338/25, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również jako "MWINB") uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W (dalej również jako "PINB") z 28 października 2024 r., nr IIWT/924/2024, w przedmiocie nakazania usunięcia nieprawidłowości. Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Jak wynika z akt sprawy, PINB wydał decyzję nr [...] z [...] października 2024 r., mocą której nakazał [...] w W usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych w stanie technicznym budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w tym tarasu przynależnego do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W, zgodnie z zaleceniami wynikającymi z ekspertyzy technicznej z kwietnia 2023 r. opracowanej przez mgr inż. arch. T. P. (posiadającego uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej o nr [...], legitymującego się wpisem do [...] o nr [...] poprzez: 1) wykonanie szczelnej obróbki ścian kominów, ścian ogniomuru attyki na stropodachu nad VI piętrem budynku (po uprzednim zdemontowaniu wszystkich elementów wadliwie wykonanych i dokonaniu reperacji murów zaprawą naprawczą do betonów); 2) odtworzenie tynków wierzchnich; 3) dokonanie naprawy ubytków i nieszczelności w pokryciu papą połaci dachu, wraz z wykonaniem prawidłowych izoklinów blokujących napór wód opadowych na ścianę komina; 4) oczyszczenie i wypełnienie specjalistyczną masą do wykonywania uszczelnień i likwidowania przecieków wszystkich odkrytych w trakcie napraw szczelin i pęknięć w elementach stropodachu (takich jak ogniomur attyki, komin, płyty korytkowe pod papą); 5) zdemontowanie siatek w otworach wentylacyjnych kominów - w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji PINB wskazano, iż roboty budowlane należy prowadzić pod nadzorem osoby uprawnionej posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. Po zakończeniu robót budowlanych teren należy uporządkować. O wykonaniu obowiązku należy poinformować Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla W. Z zachowaniem ustawowego terminu odwołanie od ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W wniosła E. I., zarzucając jej naruszenie szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym naruszenia zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli oraz zasady szybkości i prostoty postępowania administracyjnego, w tym postępowania dowodowego. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją, wydaną po rozpoznaniu odwołania, uchylił w całości decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych rozstrzygnięć organu pierwszej instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, bądź postępowania administracyjnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. W ocenie, Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zaskarżona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W z [...] października 2024 r., zasługuje na uchylenie, a sprawa winna zostać przekazania do ponownego rozpatrzenia. MWINB wskazał, że na chwilę obecną brak jest jednoznacznego stanowiska potwierdzającego, iż posiadany przez mgr inż. arch. T. P. zakres uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (decyzja Wojewody Warszawskiego nr [...] /U/98 z dnia [...] czerwca 1998 r., upr. Nr WA-7/98) pozwala w/w osobie na dokonywanie oceny stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych, w tym dachu oraz pozostałych elementów górnej części budynku tj. komin, system rynnowy, właz, a także przewodów kominowych w zakresie ich prawidłowej wentylacji. W ocenie organu odwoławczego, posiadanie uprawnień do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, a więc kompetencji wyłącznie do sporządzania i sprawdzania projektów budowlanych może nie pozwalać na dokonywanie oceny inwestycji w zakresie prawidłowości jej wykonania pod względem technicznym, bądź do dokonywania oceny przewodów kominowych w zakresie ich prawidłowej wentylacji. MWINB wskazał, że to organ pierwszej instancji powinien ustalić ponad wszelką wątpliwość, czy T. P. posiada wystarczające kwalifikacje do sporządzenia ekspertyzy technicznej z uwagi na fakt, iż ekspertyza techniczna z kwietnia 2023 r. sporządzona przez mgr inż. arch. T. P. została przedłożona w ramach wykonania zastępczego wykonanego przez PINB za stronę zobowiązaną na podstawie art. 81 c ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418). Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że akta sprawy zawierają ocenę techniczną przedmiotowego budynku z [...] czerwca 2023 r. sporządzoną przez mgr inż. M. C., posiadającego uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (nr upr. [...]) oraz instalowanie w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych i wodociągowych i kanalizacyjnych, którą PINB winien ocenić. Z uwagi na powyższe, MWINB stwierdził zasadność uchylenia zaskarżonej decyzji PINB i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wydania rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami obowiązującego prawa. MWINB wskazał, że według jego ustaleń konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy wykracza poza dyspozycję art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 dalej jako "k.p.a."). W związku z tym zasadne, zdaniem MWINB, jest uchylenie decyzji PINB nr [...] z [...] października 2024 r., i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Ponadto MWINB stwierdził, że z uwagi na przedstawione w uzasadnieniu decyzji PINB stanowisko dotyczące mocy dowodowej ekspertyzy z kwietnia 2023 r. oraz konieczność ponownej oceny materiału dowodowego sprawy, przedwczesnym jest zajmowanie przez MWINB merytorycznego stanowiska w zakresie argumentacji przedstawionej w odwołaniu przez E. I. Sprzeciw od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2025 r., nr [...]/25 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), złożyła E. I. Zaskarżając decyzję MWINB w całości podniosła zarzut nieważności, wskazując, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej i/lub z rażącym naruszeniem prawa, jako, że MWINB, w całkowicie wadliwy prawnie sposób, rozpoznał odwołanie złożone przez skarżącą, opatrzone datą 20 listopada 2024 r., które powinien uznać za przedwczesne, gdyż zostało złożone przez skarżącą - w celu uniknięcia negatywnych dla niej skutków, zgodnie z udzielonym jej przez PINB pouczeniem, ale przed rozpoznaniem złożonego przez skarżącą wcześniej, tj. w dniu [...] listopada 2024 r., wniosku o uzupełnienie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W nr [...]/[...]/2024 z [...] października 2024 r. E. I. sformułowała również zarzut nierozpoznania istoty sprawy poprzez całkowity brak rozpoznania złożonego przez nią - w sposób zgodny z prawem i udzielonymi jej pouczeniami - opatrzonego data [...] marca 2025 r. - odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W nr II [...]/[...]/2024 z [...] października 2024 r. Wobec podniesionych zarzutów wniosła o uwzględnienie sprzeciwu w całości, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych. Powyższe stanowisko znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu sprzeciwu. W odpowiedzi na sprzeciw, MWINB wniósł o oddalenie sprzeciwu, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. MWINB wskazał, że badając ponownie materiał dowodowy nie znalazł podstaw do skorzystania z uprawnień autokontrolnych i zastosowania przepisu art. 64c § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: sprzeciw zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.). Wskazać należy również, iż zgodnie z art. 64b p.p.s.a. w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 p.p.s.a. nie stosuje się, co oznacza, że w tym postępowaniu stronami są jedynie wnoszący sprzeciw i organ administracji, którego decyzji sprzeciw dotyczy. Ponadto, co istotne, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Obowiązkiem sądu administracyjnego, który rozpoznaje sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc czy organ administracji zasadnie odstąpił od ogólnej zasady ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy. Rozpoznając sprzeciw, Sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, ponieważ na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Nie może więc poddać ocenie decyzji objętej sprzeciwem w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na treść art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Według art. 151a § 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Natomiast, stosownie do art. 151a § 2 p.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw. Następnie wyjaśnić wypada, że zgodnie z treścią art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Z treści powyższego wynika obowiązek organu odwoławczego do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Procesowym przejawem zasady dwuinstancyjności są określone w art. 138 k.p.a. formy rozstrzygnięć, jakie mogą zapaść w postępowaniu odwoławczym. W szczególności podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.pa. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Innymi słowy, możliwość wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy, została powiązana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie zawisłej sprawy, a więc gdy merytoryczna ocena sprawy przez organ odwoławczy skutkowałaby naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Taki stan rzeczy powodowałby pozbawienie strony prawa do dwukrotnego rozpoznania jej sprawy przez dwa różne organy administracji. Niemniej aktualna treść art. 138 § 2 k.p.a. ogranicza rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego do swego rodzaju ostateczności. Może być zastosowany tylko w razie stwierdzenia, że zakres sprawy pozostały do wyjaśnienia przekracza ramy postępowania uzupełniającego, o którym mowa w art. 136 k.p.a. Przepis art. 136 § 1 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zatem konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, bądź ocena już złożonych dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej. Zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. poprzedzone być powinno wykazaniem, że ewentualne postępowanie dowodowe przeprowadzone w oparciu o przepis art. 136 § 1 k.p.a. będzie niewystarczające, (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2023 r., sygn. II OSK 737/23; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2023 r., sygn. IV SA/Po 457/23). Podkreślić należy również, że przedmiotem rozważań Sądu w sprawie prowadzonej w trybie art. 64a i nast. p.p.s.a. powinny być wyłącznie zagadnienia dotyczące wydania w postępowaniu odwoławczym decyzji kasatoryjnej. Ocena w ramach badania zasadności wniesionego sprzeciwu powinna ograniczać się wyłącznie do skontrolowania kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Ustawodawca wąsko zakreślił wobec tego zakres uruchamianej sprzeciwem kontroli sądowoadministracyjnej. Nie dotyczy ona bowiem zgodności zaskarżonej decyzji ze wszystkimi przepisami prawa (art. 1 § 2 p.p.s.a.), lecz wyłącznie zgodności z art. 138 § 2 k.p.a. Takie założenie pozwala osiągnąć znaczną szybkość postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w związku z wniesionym sprzeciwem, tak by osiągnąć terminy określone przez ustawodawcę, jak też gwarantuje, że nie zostanie rozstrzygnięta istota sprawy administracyjnej rzutująca, np. na niebiorących udziału w postępowaniu uczestników. Sąd administracyjny nie powinien jednak sprowadzać tejże kontroli do fikcji, a więc abstrahując od przepisów prawa materialnego, mających w danej sprawie zastosowanie (por. wyrok NSA z dnia 5 września 2023 r., sygn. II OSK 1643/23; wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 grudnia 2023 r., sygn. II SA/Łd 875/23). Ponownego podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia tylko wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem gdy: organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, postępowanie wyjaśniające zostało co prawda przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe uniemożliwiając wydanie rozstrzygnięcia. W katalogu tym nie mieści się odmienna od organu I instancji ocena prawna stanu faktycznego sprawy, jak i ewentualne braki w materiale dowodowym, które dadzą się uzupełnić w trybie art. 136 k.p.a. Zdaniem Sądu, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie, kwestią stanowiącą oś sporu pozostawała zgodność z prawem decyzji organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ, która uzasadniona została przez organ odwoławczy między innymi koniecznością zbadania zakresu uprawnień posiadanych przez mgr inż. arch. Tomasza Pisarskiego. Zdaniem Sądu, powody wskazane w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej, mogły być konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego. Podkreślić należy bowiem, że zgodnie z aktualnym modelem postępowania, przeprowadzenie postępowania dowodowego i orzeczenie merytoryczne w tym zakresie nie przekraczało kompetencji organu wynikających z art. 136 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji MWINB wskazał, iż w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego podjął pewne działania mające na celu wyjaśnienie zakresu posiadanych przez mgr inż. arch. Tomasza Pisarskiego uprawnień budowlanych, co było możliwe na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Jak wyjaśnił MWINB, nie udało się jednak ustalić zakresu uprawnień mgr inż. arch. T. P., w szczególności czy są one wystarczające do dokonywania oceny stanu technicznego budynków, wobec czego nie sposób poczynić jednoznacznych wniosków w tym obszarze. MWINB wskazał, że posiadane przez mgr inż. arch. T. P. uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, uprawniają wyłącznie do sporządzania i sprawdzania projektów budowlanych, i mogą nie pozwalać na dokonywanie oceny inwestycji w zakresie prawidłowości jej wykonania pod względem technicznym, bądź do dokonywania oceny przewodów kominowych w zakresie ich prawidłowej wentylacji. Zdaniem Sądu, MWINB miał jednak możliwość dokonania wiążących ustaleń (ocen) w celu weryfikacji zakresu uprawnień osoby sporządzającej ekspertyzę stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego w niniejszej sprawie. Przede wszystkim wskazać należy na stosowne przepisy regulujące kwestie samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, za którą zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2025 r., poz. 418), uważa się działalność związaną z koniecznością fachowej oceny zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązania zagadnień architektonicznych i technicznych oraz techniczno-organizacyjnych, a w szczególności działalność obejmującą: 1) projektowanie, sprawdzanie projektów architektoniczno-budowlanych i technicznych oraz sprawowanie nadzoru autorskiego; 2) kierowanie budową lub innymi robotami budowlanymi; 3) kierowanie wytwarzaniem konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz nadzór i kontrolę techniczną wytwarzania tych elementów; 4) wykonywanie nadzoru inwestorskiego; 5) sprawowanie kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych. Z kolei, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 16 ww. ustawy, zostało wydane rozporządzenie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, które określa rodzaje i zakres przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie oraz sposób stwierdzania posiadania przygotowania zawodowego i jego weryfikacji. Zamiast więc występować do [...] czy [...], MWINB winien w oparciu o analizę powyższych regulacji, dokonać samodzielnych ustaleń w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, do czego był zobowiązany jako organ II instancji (merytorycznej). Organ odwoławczy powinien zatem dokonać rozróżnienia zakresu poszczególnych specjalności w budownictwie i dopiero na tej podstawie stwierdzić przydatność lub nie ekspertyzy autorstwa mgr. inż. arch. T. P. Takich ustaleń i ocen MWINB jednak zabrakło, czemu na przeszkodzie nie stał z pewnością przepis art. 136 k.p.a. MWINB ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że ponownie rozpoznając sprawę PINB winien powtórnie ocenić zebrany materiał dowodowy, w szczególności ustalić, czy uprawnienia jakimi dysponuje mgr. inż. arch. T. P. wystarczają do dokonania oceny stanu technicznego budynku przy ul. Narbutta 6 w Warszawie. Tego rodzaju powtórna ocena materiału dowodowego, zdaniem Sądu, jest podstawowym obowiązkiem organ odwoławczego i obligatoryjnie winna zostać przeprowadzona również przez organ odwoławczy. Decyzja organu odwoławczego zapadła więc z istotnym naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., była bowiem co najmniej przedwczesna. Dostrzeżone przez MWINB wady postępowania przed organem pierwszej instancji, nie czyniły zatem niemożliwym przynajmniej dążenie do merytorycznego rozpoznanie sprawy. Ponowna ocena i ewentualne uzupełnienie materiału dowodowego, w zakresie określonym w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej, w oczywisty sposób było dopuszczalne w trybie art. 136 k.p.a. i nie prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego opisanej w art. 15 k.p.a. Organ odwoławczy nie przeprowadził również całościowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W aktach sprawy znajdują się bowiem także inne dokumenty zawierające ocenę techniczną budynku i protokoły oględzin nieruchomości (por. np. protokół nr [...]/IIWT/2024 z dnia [...] maja 2024 r. – k. 704 - 711 akt administracyjnych), które umożliwiają ocenę i rozpatrzenie niniejszej sprawy przez organ odwoławczy bez konieczności przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania. MWINB nie dokonał ponadto samodzielnej weryfikacji oceny technicznej przedmiotowego budynku z [...] czerwca 2023 r. sporządzonej przez mgr inż. M. C. (k. 679 - 695 akt administracyjnych), posiadającego uprawnienia budowalne do kierowania robotami budowanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Zatem, pogłębiona analiza zagadnienia zakresu uprawnień mgr. inż. arch. T.P. oraz weryfikacja znajdujących się w aktach administracyjnych dowodów w ich całokształcie, mogła umożliwić merytoryczne orzeczenia organu odwoławczego. Należy dostrzec, że organ pierwszej instancji wydał orzeczenie po tym jak wcześniejsze orzeczenie w tej samej materii zostało uchylone. Tym bardziej więc organ drugiej instancji powinien dążyć do ostatecznego rozpoznania sprawy. Sąd uwzględniając sprzeciw ocenił, że kontrolowana kasatoryjna decyzja organu drugiej instancji, zapadła z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., co skutkowało jej uchyleniem. Organ odwoławczy nie wyjaśnił w rzeczowy i przekonujący sposób z jakiej przyczyny odstąpił od wydania decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie. W uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej nie zostało również wykazane ażeby konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Powołane przez organ odwoławczy okoliczności nie wypełniają zatem, zdaniem Sądu, przesłanek warunkujących wydanie decyzji kasacyjnej. Podkreślenia wymaga przy tym, że Sąd nie miał ustawowych podstaw do badania innych zagadnień związanych z przedmiotowym postępowaniem i merytorycznymi zarzutami przedstawionymi w sprzeciwie. Kontrola sądowoadministracyjna w tym trybie nie może więc, co do zasady, obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy. Sformułowanie wniosków w tym zakresie byłoby bowiem niedopuszczalne. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy zobowiązany będzie zastosować się do powyższej oceny prawnej i wskazań Sądu. Rolą organu będzie zatem dokonanie kompleksowej, merytorycznej oceny zakresu uprawnień mgr. inż. arch. T. P. Ponadto, w ponownym postępowaniu MWINB winien zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania dokonać ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie, mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji. Jeżeli w wyniku powyższych czynności organ stwierdzi, że stan faktyczny sprawy jest jasny i pozwala na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy - ewentualnie konieczne jest przeprowadzenie postępowania uzupełniającego - winien podjąć rozstrzygnięcie o charakterze merytorycznym (w razie konieczności po wcześniejszym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 136 k.p.a.). W przeciwnym wypadku, organ będzie miał na uwadze, że decyzję kasacyjną może wydać tylko w sytuacjach przewidzianych prawem, szczegółowo uzasadniając spełnienie przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. i wykazując brak podstaw do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego na podstawie art. 136 k.p.a. Ze wszystkich wyżej omówionych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. – obciążając MWINB obowiązkiem zwrotu na rzecz E. I kosztów postępowania sądowego w kwocie 100 zł (wpis od skargi). Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym uzasadnione było treścią art. 64d § 1 p.p.s.a.