VII SA/Wa 1017/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie NSA Bogusław Moraczewski, As. WSA Mariola Kowalska, Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2005 r. sprawy ze skargi [...] Przedsiębiorstwa [...]Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]maja 2004 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności skargę oddala Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] marca 2004 r. znak: [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity:Dz. U. z 2000r. Nr98 poz.1071) uwzględniając wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2003 r. sygn. akt IV SA 3216/01 stwierdził nieważność decyzji Prezydenta miasta [...]: - z dnia [...] grudnia 2000r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego Nr [...] przy ul. [...] dz. [...] obr. [...] (bez przyłączy i dróg) na rzecz inwestora [...] Sp. z o.o. - z dnia [...] lutego 2001r. Nr [...] zmieniającą decyzję Nr [...] z dnia [...]grudnia 2000r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego Nr [...] przy ul. [...] dz. [...] obr. [...] (bez przyłączy i dróg) poprzez zatwierdzenie projektu zamiennego zagospodarowania terenu, w którym zmieniono dojazd do budynku. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał na rażące naruszenie w wydawanych decyzjach przepisu art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 07 lipca Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126) w związku z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewoda [...] podkreślił, iż przepis ten nakłada na organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu m. in. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W opinii organu przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a to oznacza że bez ustalenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymienionymi w powyższym przepisie aktami organ nie może wydać zezwolenia na budowę określonego obiektu. Odwołanie od w/w decyzji złożyła spółka [...] Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o., która podnosi, że zaprojektowanie budynków w linii ukośnej, a nie równoległej do wyznaczonego pasa zieleni ochronnej powoduje jedynie miejscowe przekroczenie linii (pasa szerokości 10 m.), podczas gdy ilość i charakter terenów zielonych przewidzianych w projekcie zagospodarowania jest zgodna z ideą zieleni ochronnej przewidzianej w planie. W opinii skarżącej spółki stanowi to jedynie uchybienie zasad ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania, a nie jego rażące naruszenie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w sposób prawidłowy i kompletny wskazał, w jakim zakresie podlegający zatwierdzeniu projekt budowlany nie był zgodny ze zmieniającą miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]czerwca 2000r., a także decyzją Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]października 2000r. Nr [...], znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]maja 2004r. znak: [...] wniosło [...]Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na fakcie, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowanie terenu nakazywała pozostawienie pasa zieleni o szerokości minimum 10 m. W opinii skarżącej spółki miejscowe przekroczenie pasa zieleni poprzez umiejscowienie budynku narożnikiem w odległości 7m. od linii granicy stanowi ingerencję w planowany teren zielony o powierzchni kilkunastu metrów kwadratowych, to jest minimalną częścią całkowitego rzutu. Zdaniem strony skarżącej to uchybienie nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, gdyż nie utrudnia ono realizacji żadnego z celów określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd I instancji na podstawie art. 1 i art. 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga nie jest zasadna. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) tylko w takim zakresie możliwa jest jej sądowa kontrola. Kontrolowana decyzja zapadła w postępowaniu nadzorczym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie czy dana decyzja dotknięta została jedna z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa ( vide wyrok NSA z 22. 05.1987 r. IV S.A. 1062/86, ONSA 1987 r., nr1, poz.35). Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia dokonanego przez orzekające w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego stanowi art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126). Zgodnie z brzmieniem w/w przepisu organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności planu zagospodarowania działki lub terenu, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku niniejszego planu. W sprawie niniejszej wydana została w dniu [...]października 2000r. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja była ostateczna w dacie wydawania przez Prezydenta Miasta [...] na jej podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym była wiążąca dla organu orzekającego o udzieleniu pozwoleniu na budowę. Decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdzono zgodność zamierzonej inwestycji ze zmianą miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] obowiązującą dla terenu przedmiotowej inwestycji. Jest w sprawie niesporne , że w okresie pomiędzy wydaniem tej decyzji a wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę plan ten nie uległ zmianie. Skoro zatem stosownie do ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu omawiana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, to w niniejszej sprawie była to ocena wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Wskazać należy, że Wojewoda [...] trafnie wywiódł w motywach zaskarżonej decyzji, że dokonywanie przez organ wydający pozwolenie na budowę samodzielnych ustaleń w tej kwestii, odbiegających od ustaleń zawartych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowi oczywiste, rażące naruszenie prawa powołanego art. 35 ust. l pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 47 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla przedmiotowej inwestycji teren objęty wnioskiem o udzielenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu został w obowiązującej zmianie miejscowego planu ogólnego oznaczony symbolami [...]. Decyzja Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]grudnia 2000r. i analogicznie decyzja z [...]lutego 2001r. zatwierdziła projekt zagospodarowania terenu usytuowania budynku Nr. [...] w 90 % na terenie oznaczonym symbolem [...]. Budynek ten został zaprojektowany w odległości 7m od granicy terenu [...]z terenem sąsiedniej zabudowy ( powyższe dotyczy granicy działki inwestora od strony północno- zachodniej), oraz 5m od strony granicy północno- wschodniej. Granica północno-zachodnia terenu przeznaczonego pod inwestycje oznaczona jest w planie zagospodarowania przestrzennego linią ciągłą co oznacza zgodnie z legendą linię rozgraniczającą tereny - ściśle określoną. Dla terenu określonego [...], zgodnie z ustaleniami do planu ustalono minimalną szerokość pasa zieleni – l0 m. Warunek ten został zamieszczony w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 2 ustaleń decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i pkt 7 ust 2 ustaleń do planu). Linia rozgraniczająca teren [...] jako przerywana w załączniku graficznym do planu oznacza linię rozgraniczającą tereny orientacyjnie natomiast linia wzdłuż terenu sąsiedniej zabudowy jako ciągła – linię rozgraniczającą tereny ściśle określoną. Oznacza iż wzdłuż linii ciągłej w pasie 10 m jest obowiązkowym jest pozostawienie pasa zieleni szerokości min l0m, a tym samym obowiązuje dla tego pasa zakaz zabudowy. W przedmiotowej sprawie, w obowiązującym pasie, zaprojektowany został budynek nr. [...]. Oddalony jest on od linii ciągłej będącej granicą terenu będącego w posiadaniu inwestora o 7m. Sąd podzielił stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Wojewody [...], iż w rozpatrywanej sprawie usytuowanie budynku nr [...] zostało zatwierdzone przez Prezydenta Miasta [...]przedmiotowymi decyzjami niezgodnie z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, niezgodnie z obowiązującą dla tego terenu zmianą planu, co stanowi niewątpliwie rażące naruszenie obowiązującego prawa i uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji obarczonych wadą z art. 156 §1 pkt.2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).