VII SA/Wa 1017/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. znak [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości. skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2007r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku K. S., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...], utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...] W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w piśmie z dnia 5 grudnia 2006r., skierowanym do niego, K. S. zakwestionowała decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. z dnia [...] października 2006 r., znak: [...], którą udzielano pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego, wybudowanego na działce nr [...] w H. przy ul. [...], w części dotyczącej parteru i kotłowni w pomieszczeniu piwnic i która była decyzją ostateczną w ramach I instancji. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r., znak; [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał w/w wniosek do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, celem rozpoznania . Następnie po ponownym rozpatrzeniu sprawy zapadło zaskarżone postanowienie . W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że zgodnie art. 19 k.p.a był zobowiązany do przestrzegania z urzędu właściwości rzeczowej i miejscowej. Orzekł zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a , bowiem jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, do organu właściwego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosła K. S. , opisując "kłamstwo, fałsz, manipulację urzędów na dole i górze". Wskazała na, jej zdaniem błędne wytyczenie granic działki sąsiadów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje . Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie , zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, które miałoby skutkować jego uchyleniem. Wskazać należy, z zgodnie z przepisem art. 19 k.p.a organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Stosownie do art. 65 § 1 k.p.a, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Powyższa regulacja ma na celu nałożenie na organ administracji publicznej obowiązku kontroli swojej właściwości rzeczowej, miejscowej i instancyjnej, chroniąc w ten sposób stronę przed skutkami nieznajomości prawa w zakresie m.in. formułowania żądań i kierowania ich do właściwych organów. Przepisy normujące właściwość organów administracyjnych mają charakter bezwzględnie obowiązujący. W przypadku ich naruszenia przy wydawaniu decyzji kodeks postępowania administracyjnego ustanawia sankcję w postaci stwierdzenia nieważności decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z dnia 7 października 1982 r., sygn. akt II SA 1119/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 95). W niniejszej sprawie skoro we wniosku z dnia 5 grudnia 2006r., K. S. kwestionowała ostateczną, w ramach I instancji decyzję, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. z dnia [...] października 2006 r., znak: [...], którą udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku , to organem właściwym do rozpoznania zarzutów wobec tej decyzji jest [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sad orzekł jak w sentencji ,w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).