VII SA/Wa 1020/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2021 r. sprawy ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 grudnia 2020 r. sygn. II OSK 2638/20 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2500/19 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. - oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2500/19 uwzględnił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] i uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r., o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o.o. Oddział Dystrybucji [...] pozwolenia na budowę stacji transformatorowej Sn/nN typu "Minibox" 20/630a, linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV - kategoria obiektu XXVI, przewidzianych do realizacji w [...] przy ul. [...] na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], obręb [...]. [...] sp. z o.o., będąca użytkownikiem wieczystym działek nr ew. [...],[...] i [...] złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podniosła, że decyzja Starosty jest niezgodna z decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż pozwolenie na budowę dotyczy dodatkowej linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15000 V, która nie była ustalona w decyzji lokalizacyjnej. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2009 r. o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że nie dopatrzył się rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem inwestor legitymował się decyzją lokalizacyjną dla inwestycji polegającej na budowie przedmiotowej sieci elektroenergetycznej. Wskazał na art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, ze zm.) i wyraził pogląd, że ostateczne położenie inwestycji zatwierdzone decyzją o pozwoleniu na budowę może różnić się od tego, które zostało wskazane na załączniku graficznym do decyzji lokalizacyjnej. Dla oceny zgodności inwestycji z decyzją lokalizacyjną decydujące znaczenie ma część opisowa decyzji lokalizacyjnej, w której wskazano działki inwestycyjne i zakres prowadzonych prac. W konsekwencji nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja naruszała rażąco warunki określone w decyzji lokalizacyjnej. Nawet gdyby przyjąć jako wiążący przebieg sieci przedstawiony na załączniku do decyzji lokalizacyjnej, to odstępstwo w wydanym pozwoleniu na budowę było niewielkie. Kwestionowany odcinek sieci został usytuowany na terenie, na którym występuje gęsta sieć elektroenergetyczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając decyzję GINB o odmowie stwierdzenia nieważności wskazał, że decyzja lokalizacyjna ustalała lokalizację infrastruktury technicznej, na którą składały się obiekty liniowe, tj. sieć elektroenergetyczna SN 15 kV i nN 0,4 kV oraz stacja transformatorowa typu Minibox 20/630 na określonych działkach, o określonym przebiegu i w określonych liniach rozgraniczających teren. Decyzja lokalizacyjna wiązała bezwzględnie Starostę [...] wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Analiza części graficznej decyzji lokalizacyjnej wskazuje, że przebieg sieci elektroenergetycznej SN 15 kV został wyznaczony wyłącznie na działkach nr ew. [...] oraz [...], natomiast projekt budowlany zatwierdzony decyzja o pozwoleniu na budowę lokalizuje przebieg dodatkowej linii 15 kV na działce nr ew. [...]. Sąd Wojewódzki nie zgodził się z twierdzeniem organu, że brak naniesienia linii rozgraniczających teren w załączniku graficznym decyzji lokalizacyjnej (wbrew jej części dyspozytywnej) oznacza, że dla oceny zgodności warunków decyzji lokalizacyjnej z projektem budowlanym decydujące znaczenia ma część opisowa, która z natury rzeczy jest bardzo ogólna. Za nieprawidłowe uznał stanowisko organu odwoławczego, że zaistniałe odstępstwo jest niewielkie gdyż nie wywołuje ograniczeń w zabudowie sąsiedniej, co przesądza o braku podstaw do zakwalifikowania tej wady jako rażącego naruszenia prawa. Wskazał na konieczność oceny skutków jakie wywołuje wadliwa decyzji o pozwoleniu na budowę na działkę nr ew. [...] lub inne działki, pozostające w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki. Organ powinien odnieść się do twierdzenia, że projekt budowlany (w przeciwieństwie do decyzji lokalizacyjnej) nie przewiduje zasilania z nowej stacji transformatorowej przedsiębiorstwa Spółki, w kontekście skutków jakie wywołało naruszenie przez organ architektoniczno-budowlany art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany został do rozważenia powyższego i dokonania ponownej oceny skutków społeczno-gospodarczych jakie ww. naruszenie wywołało w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sadu Administracyjnego zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 K.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy poprzez błędną ocenę, że organ nie dokonał wystarczającej oceny skutków niezgodności projektu budowlanego z częścią graficzną decyzji o lokalizacji celu publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną wskazał, że z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika zasada związania organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Związanie dotyczy tych warunków decyzji, które określają parametry planowanego obiektu, jak również warunków i zasad, które powinna spełniać inwestycja. Decyzja lokalizacyjna z [...] września 2008 r. obejmowała budowę: kontenerowej stacji transformatorowej typu Minibox 20/630, linii kablowych SN 15 kV jako "wcinkę" w istniejącą linię kablową średniego napięcia, linii kablowych NN 0,4 kV wyprowadzanymi z projektowanej stacji transformatorowej w celu powiązania z istniejącym układem zasilania odbiorców po demontażu stacji transformatorowej murowanej 3-1046. Inwestycja miała być realizowana na działkach nr [...], [...], [...] [...] i [...]. Usytuowanie stacji transformatorowej na jednej z tych działek i przebieg linii kablowych średniego i niskiego napięcia uwidoczniono na mapie stanowiącej załącznik do decyzji (pkt 3). Na mapie tej nie zostały określone linie rozgraniczające teren inwestycji (Sąd Wojewódzki błędnie przyjął, że decyzja lokalizacyjna zawiera linie rozgraniczające). Nieokreślenie w decyzji lokalizacyjnej linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali, stanowiło już naruszenie art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu. Z załącznika do decyzji lokalizacyjnej wynika, że linia kablowa średniego napięcia (SN 15 kV) zaprojektowana została wyłącznie na dwóch działkach nr [...] i [...]. Jej przebieg został naniesiony na mapie, a projektowana lokalizacja odpowiada opisowi w warunkach i zasadach zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, budowa linii kablowych SN 15 kV miała zostać wykonana kablami o podanych parametrach "jako wcinka w istniejącą linię kablową SN 15 kV". Nie stanowi przedmiotu sporu miejsce dotychczasowego przebiegu linii kablowej średniego napięcia (w ciągu drogi gminnej ul. [...]). Tymczasem zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę z [...] czerwca 2009 r. projekt budowlany przewidywał budowę dodatkowej linii kablowej SN 15 kV na działce nr [...]. Przebieg tej linii na etapie sporządzania projektu budowlanego był zmieniany i korygowany (odręczny dopisek "ZUD - uzgodnił poprawioną trasę"). W sprawie nie chodziło tylko o zmianę przebiegu linii kablowej średniego napięcia (na działkach nr [...] i [...]), lecz o określenie usytuowania linii kablowej na zupełnie innej działce (nr [...]). Wskazuje na to część opisowa i graficzna projektu budowlanego. Nie jest to niewielkie, nieznaczne odstępstwo. W decyzji lokalizacyjnej w ogóle nie przewidziano usytuowania linii kablowej SN 15 kV na działce nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także, że Sąd Wojewódzki uchylając kontrolowaną decyzję nie przesądził, że decyzja o pozwoleniu na budowę dotknięta jest kwalifikowana wadą z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., lecz wskazał organowi na potrzebę dokonania oceny skutków społeczno-gospodarczych stwierdzonego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przez organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lipca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2500/19, odwołania [...] Sp. z o.o., od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 15 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2500/19 przesądził, że decyzja Starosty [...] z [...] marca 2009 r., została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W tym kontekście organ wskazał, że sporna inwestycja obejmuje budowę stacji transformatorowej SN/NN typu "Minibox" 20/630a i linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i NN 0,4 kV na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] w [...]. Stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę powinien dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestor – [...] sp. z o.o. - legitymowała się decyzją Burmistrza [...] z [...] września 2008 r., nr [...], [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej SN 15 kV i nn 0,4 kV w [...] ul. [...], w obrębie [...], na działkach o nr ew. [...], [...], [...],[...], [...]. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja Starosty [...] z [...] marca 2009 r., została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Decyzją Burmistrza [...] z [...] września 2008 r., ustalono na rzecz [...] sp. z o.o. lokalizację inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznych SN 15 kV i nn 0,4 kV w [...] na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...], [...] i [...]. W warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu podano, że w ramach tej inwestycji planuje się: budowę linii kablowych SN 15 kV wykonanych kablami 3 x YHAKXS 1 x 120 mm2 jako wcinkę w istniejącą linię kablową tego samego typu; budowę kontenerowej stacji transformatorowej typu Minibox 20/630; budowę linii kablowych niskiego napięcia 0,4 kV wykonanych kablami typu YAKY, wyprowadzonymi z projektowanej stacji transformatorowej celem powiązania z istniejącym układem zasilania odbiorców po demontażu stacji transformatorowej murowanej nr S-1046. Decyzja zawiera również załącznik graficzny z lokalizacją planowanej inwestycji. Ponownie oceniając, wskazane przez Sąd naruszenie w kontekście skutków społeczno-gospodarczych, organ uznał, że przedstawiony na załączniku graficznym do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przebieg sieci nie potwierdza aby decyzja przewidywała zasilanie z nowej stacji transformatorowej przedsiębiorstwa spółki. Wniosku takiego nie można wyprowadzić z zamieszczonej w części opisowej decyzji ogólnej informacji, że zakres prac obejmuje budowę linii kablowych niskiego napięcia 0,4 kV wyprowadzanych z projektowanej stacji transformatorowej celem powiązania z istniejącym układem zasilania odbiorców po demontażu stacji transformatorowej murowanej nr S-1046. Zamieszczona w załączniku graficznym do decyzji lokalizacyjnej informacja "w obrębie istniejącej stacji transformatorowej nr S-1046 przewidzianej do demontażu kable nn 0,4 kV wyprowadzone z tej stacji powiązać z projektowanymi kablami z proj. Stacji transfor. Matoroll za pomocą zestawów montażowych ZRMZ" również nie oznacza, że nowa stacja miała zasilać w energię nieruchomość spółki. Przyczyna i cel przedmiotowej inwestycji zostały wskazane w warunkach technicznych z [...] marca 2008 r., nr [...], dotyczących rozbudowy sieci elektroenergetycznej [...] Sp. z o.o. w celu usunięcia kolizji istniejącej stacji transformatorowej nr S-1046 z działką nr [...] w [...], wydanych przed decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W warunkach tych wskazano: "W związku z wpłynięciem pisma [...] Sp. z o.o. w [...] w sprawie istniejącej stacji transformatorowej nr S-1046 na działce nr [...] będącej własnością [...], na podstawie opracowanego projektu budowlanego należy: a) wybudować kompaktową stację transformatorową 15/0,4 kV (...), b) stację zasilić przelotowo istniejącymi liniami kablowymi 15 kV (...), c) istniejących odbiorców zasilanych siecią kablową 0,4 kV ze stacji transformatorowej S-1046 podłączyć do projektowanej stacji transformatorowej (oprócz zasilania [...]). d) istniejącą stację transformatorową nr S-1046 należy zdemontować. Powyższe zamiary inwestora nie są jednak istotne przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych stwierdzonego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego polegającego na wybudowaniu nieprzewidzianego w decyzji lokalizacyjnej odcinka linii 15 kV. O tym jaki będzie zakres inwestycji decyduje wyłącznie inwestor. Pomiędzy naruszeniem prawa a wywołanymi przez nie skutkami musi istnieć związek przyczynowo - skutkowy. Organ podkreślił, że zatwierdzony decyzją Starosty [...] z [...] marca 2009 r., projekt budowlany nie obejmuje swoim zakresem rozbiórki jakichkolwiek obiektów elektroenergetycznych. Wybudowanie dodatkowej linii 15 kV na działce nr ew. [...] nie skutkuje pozbawieniem nieruchomości spółki zasilania w energię elektryczną. Skutek taki mogłyby dopiero wywołać roboty polegające na rozbiórce urządzeń elektroenergetycznych służących do zasilania przedsiębiorstwa spółki. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że zaprojektowano "swoisty bajpas energetyczny, bocznikujący trafostację na działce nr [...] i zagrażający odcięciem odbiorców od dostaw energii elektrycznej" organ uznał je niezasadne, gdyż zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2020 r., poz. 833 ze zm.) przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane zapewnić wszystkim odbiorcom oraz przedsiębiorstwom zajmującym się sprzedażą paliw gazowych lub energii, na zasadzie równoprawnego traktowania, świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii, na zasadach i w zakresie określonym w ustawie; świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji tych paliw lub energii odbywa się na podstawie umowy o świadczenie tych usług. Zdaniem GINB nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności. Jednocześnie projektant i sprawdzający złożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Organ nie stwierdził, aby decyzja Starosty [...] z [...] marca 2009 r., nr [...], naruszała rażąco przepisy obowiązujące w dacie jej wydania. Ponadto nie jest ona obarczona żadną z pozostałych z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałyby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021 r. W skardze wskazano, że organ pominął ocenę prawną zawartą w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie stwierdził, że "projekt budowlany nie obejmuje swoim zakresem rozbiórki jakichkolwiek obiektów elektroenergetycznych", nie zauważając, że z zatwierdzonego projektu budowlanego, wynika demontaż urządzeń elektroenergetycznych. Na stronach 8 i 16 projektu budowlanego, znajdują się jednoznaczne stwierdzenia o rozbiórce urządzeń elektroenergetycznych S-1046, zamontowanych w budynku skarżącej, co skutkuje pozbawieniem nieruchomości skarżącej zasilania w energię elektryczną. Skarżący wskazał na szereg pism inwestora, z których jego zdaniem wynika pozbawienie nieruchomości Spółki zasilania w energię elektryczną w skutek zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego – m. in. pismo inwestora [...] z dnia 29.09.2009 r. informujące o nowoprojektowanej stacji transformatorowej na działce [...] oraz konieczności wystąpienia przez Spółkę z wnioskiem o określenie warunków przyłączenia do sieci energetycznej, w wypadku zamiaru korzystania w przyszłości z energii elektrycznej. W ocenie skarżącego dostawca energii elektrycznej stosuje praktyki polegające na nadużywaniu swojej pozycji dominującej, a on jako odbiorca energii elektrycznej nie może wybrać innego dostawcy. Jest skazany na monopolistę, do którego jest podłączony kablami zasilającymi. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Na wstępie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutów skargi musiała uwzględniać to, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję (oraz Sąd obecnie ją kontrolujący), związany był oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2020r., sygn. akt VII SA/Wa 2500/19. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania prawne co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynności były przedmiotem postępowania. Stwierdzenie, że "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie dlaczego stosowania tej normy przez organ, który wydał ten akt zostało uznane za błędne. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawa oraz sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu poglądowi w pełnym zakresie. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążącej na organie administracyjnym i sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu pierwotnego wyroku. W prawomocnym wyroku z 15 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2500/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesądził, że decyzja Starosty [...] z [...] marca 2009 r., została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego bowiem z części graficznej decyzji lokalizacyjnej wynikało, że przebieg sieci elektroenergetycznej SN 15 kV został wyznaczony na działkach nr [...] oraz [...], natomiast projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę lokalizował przebieg dodatkowej linii 15 kV na działce nr ew. [...]. W tym kontekście Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał ponownej oceny decyzji Starosty [...] z [...] marca 2009 r. i wskazał, że inwestycja obejmowała budowę stacji transformatorowej SN/NN typu "Minibox" 20/630a i linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i NN 0,4 kV na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] w [...]. Stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę powinien dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestor – [...] sp. z o.o. - legitymował się decyzją Burmistrza [...] z [...] września 2008 r., nr [...], [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej SN 15 kV i nn 0,4 kV w [...] ul. [...], w obrębie [...], na działkach o nr ew. [...], [...],[...],[...],[...]. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W decyzji Burmistrza [...] z [...] września 2008 r., ustalono na rzecz [...] sp. z o.o. lokalizację inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznych SN 15 kV i nn 0,4 kV w [...] na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...], [...] i [...]. W warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu podano, że w ramach tej inwestycji planuje się: budowę linii kablowych SN 15 kV wykonanych kablami 3 x YHAKXS 1 x 120 mm2 jako wcinkę w istniejącą linię kablową tego samego typu; budowę kontenerowej stacji transformatorowej typu Minibox 20/630; budowę linii kablowych niskiego napięcia 0,4 kV wykonanych kablami typu YAKY, wyprowadzonymi z projektowanej stacji transformatorowej celem powiązania z istniejącym układem zasilania odbiorców po demontażu stacji transformatorowej murowanej nr S-1046. Decyzja zawierała również załącznik graficzny z lokalizacją planowanej inwestycji. Oceniając, wskazane przez Sąd naruszenie w kontekście skutków społeczno- gospodarczych, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że przedstawiony na załączniku graficznym do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przebieg sieci nie potwierdza aby decyzja ta przewidywała zasilanie z nowej stacji transformatorowej przedsiębiorstwa spółki. Wniosku takiego nie można wyprowadzić z zamieszczonej w części opisowej decyzji ogólnej informacji, że zakres prac obejmuje budowę linii kablowych niskiego napięcia 0,4 kV wyprowadzanych z projektowanej stacji transformatorowej celem powiązania z istniejącym układem zasilania odbiorców po demontażu stacji transformatorowej murowanej nr S-1046. Tym niemniej zdaniem Sądu, okoliczności ta nie stanowi o zaistnieniu skutków społeczno-gospodarczych decyzji o pozwoleniu na budowę polegających na pozbawieniu skarżącej spółki zasilania w energię elektryczną. Podkreślić należy, że kwestionowaną decyzją Starosty [...] z [...] marca 2009 r., nie udzielono pozwolenia na rozbiórkę urządzeń elektroenergetycznych, mimo że w projekcie przewidziano demontaż stacji transformatorowej nr S-1046, to istotą inwestycji była przebudowa istniejącej infrastruktury elektroenergetycznej. Przepisy prawa budowlanego nie obligują inwestora do podawania przyczyn jakie legły u podstaw decyzji o realizacji danej inwestycji, ani też nie obligują organu administracji architektoniczno - budowlanej do badania tych przyczyn. Zatem przebudowa istniejących linii elektroenergetycznych pozostawała w kompetencji jej właściciela i w aspekcie prawa budowlanego pozostawała bez wpływu na uprawnienia skarżącej spółki do korzystania z energii elektrycznej – wynikające z przepisów odrębnych (Prawa energetycznego). Ewentualne zaprzestanie przez przedsiębiorcę energetycznego dostaw energii elektrycznej należy rozpatrywać wyłącznie w kontekście niewykonania zobowiązania wynikającego z umowy o świadczenie usług dostawy energii, co nie podlega ocenie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Z ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) wynikają zasady i warunki zaopatrzenia i użytkowania energii. W szczególności przepisy do art. 4, art. 5, art. 7 ww. ustawy, odnoszą się do zadań i obowiązków przedsiębiorstwa energetycznego oraz umów na dostarczanie energii i przyłączenie do sieci. Spory wynikające ze stosowania przepisów ustawy prawo energetycznego rozpoznawane są w sposób określony w tej ustawie, a nie przez organy architektoniczno-budowlane. Zdaniem Sądu organ odwoławczy rozparzył sprawę zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2500/19 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2020 r., sygn. akt lI OSK 2638/20. Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest każde naruszenie prawa, ale tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., II OSK 824/09). Reasumując nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.