VII SA/Wa 1025/16

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2016r. po rozpoznaniu wniosku M. J. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. J. G., Z. P., I. P., D. S. i Z. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania nieważnościowego postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie prawa pomocy w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W załączeniu do zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2016r. skarżąca M. J. G. złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazać należy, że postanowieniem starszego referendarza z dnia 10 sierpnia 2016r. skarżąca została w niniejszej sprawie zwolniona od kosztów sądowych. Jak wynika, z art. 239 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Skoro więc skarżąca ma już przyznane w niniejszej sprawie prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych to brak jest podstaw do rozpoznawania w tym zakresie jej wniosku po raz kolejny. Zwolnienie od kosztów sądowych rozciąga się bowiem na wszystkie etapy postępowania sądowoadministracyjnego, w tym również na postępowanie międzyinstancyjne i postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie z art. 249 a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Wobec tego, że skarżąca została zwolniona od kosztów sądowych, niniejsze postępowanie jako zbędne, należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.