VII SA/Wa 1029/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 5 maja 2014 r. U. S. złożyła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...]. W skardze został sformułowany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że jej ewentualna szkoda poniesiona wskutek rozbiórki obiektu wiąże się z poniesieniem nakładów finansowych w celu wykonania nałożonego obowiązku. Realizacja nakazu rozbiórki prowadzić będzie do zniszczenia co najmniej części użytych do budowy materiałów budowlanych, a nadto ewentualny powrót do stanu poprzedniego po wykonaniu tego obowiązku, wymagać będzie również poniesienia dodatkowych kosztów oraz dodatkowego nakładu pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] października 2013 r. nakazująca U. S. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] położonego przy ul. O. w J. Strona skarżąca nie wyjaśniła ani nie uprawdopodobniła na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem decyzji o rozbiórce. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie brakuje argumentacji na temat wysokości ewentualnej szkody spowodowanej rozbiórką obiektu budowlanego. Samo oświadczenie skarżącej, że rozbiórka wyrządzi jej znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki jest w tym zakresie niewystarczające. Możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danej decyzji musi być realna i poparta rzeczowymi dowodami źródłowymi. Strona na gruncie art. 61 § 3 ppsa zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Brak wskazania tej szkody i jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.