VII SA/Wa 1030/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi H. M. i R. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie nakazu rozbiórki skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołań H. M. oraz R. M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r., znak: [...], odmawiającej wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] kwietnia 2001 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lutego 2001 r., znak: [...], nakazującą R. M. wykonanie rozbiórki domku rekreacyjnego wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na działce nr [...] przy ul. L. [...] w B. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podniósł, iż zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania może być wydane tylko w przypadkach, gdy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną w sprawie, gdy podanie o wznowienie zostało wniesione po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., albo gdy w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia, określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, iż H. M. i R. M. w dniu [...] lutego 2007 r. wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie nakazania R. M. wykonania rozbiórki domku rekreacyjnego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...] przy ul. L. [...] w B. [...] podnosząc, iż H. M. nie brała czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, co wypełnia przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na ustalenia dokonane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z których wynika, iż strona przekroczyła termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, bowiem o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedziała się już w 2003 r. (upomnienie z dnia [...] kwietnia 2003 r., znak: [...] skierowane m.in. do H. M.). Powyższe potwierdzają również inne pisma (z dnia [...] kwietnia 2003 r., znak: [...], z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...], z dnia [...] czerwca 2006 r., znak: [...]) skierowane do H. M. i przez nią odebrane. Zdaniem organu odwoławczego, skoro został przekroczony termin, zakreślony w art. 148 § 1 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zasadnym było odmówienie jego wznowienia. Tym samym organ II instancji uznał stanowisko organu wojewódzkiego za zgodne z prawem. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli H. M. oraz R. M., wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. Skarżący zaskarżonym decyzjom zarzucili naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz podnieśli, iż w toku prowadzonego postępowania nie zostało wykazane w sposób ewidentny, że H. M. została w sposób formalny powiadomiona o decyzji administracyjnej z dnia [...] kwietnia 2001 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec, czego skarga podlega oddaleniu. Należy zauważyć, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej decyzji która na mocy art. 16 § 1 k.p.a. jest objęta zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego też względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi. Wskazać należy, iż przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie czy wniosek taki oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. Jeżeli przekroczono termin do jego złożenia, lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania organ administracji wyda decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Ciężar dowodu spoczywa na stronie, to ona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Precyzja we wskazaniu daty jest o tyle istotna, iż w oparciu o nią ustala się czy podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97, LEX Nr 43046). Mając powyższe rozważania na uwadze i przenosząc je na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż badana przez Sąd decyzja o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego jest prawidłowa. Poza sporem pozostaje fakt oparcia żądania wznowienia postępowania administracyjnego na przesłance wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący wskazują bowiem, że H. M. została pominięta jako strona w postępowaniu administracyjnym dotyczącym nakazu rozbiórki domku rekreacyjnego wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na działce nr [...] przy ul. L. [...] w B. [...]. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania ze wskazanej przez skarżących przyczyny biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Powyższy przepis art. 148 § 2 k.p.a. jest jasny w swojej treści, ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji (jak np. termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 1 k.p.a. czy termin z art. 111 § 1 kpa do żądania uzupełnienia decyzji), lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1998 r., sygn. akt I SA 769/97). Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. W pierwszym przypadku chodzi o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Zdaniem Sądu organy administracyjne prawidłowo oceniły, iż skarżąca H. M., o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia dowiedziała się już w 2003 r. Powyższe potwierdzają pisma otrzymane przez H. M., których odbiór sygnowała własnym podpisem, jest to m.in. upomnienie z dnia [...] kwietnia 2003 r., znak: [...], pismo z dnia [...] kwietnia 2003 r., znak: [...], pismo z dnia [...] lipca 2003 r., [...], pismo z dnia [...] czerwca 2006 r., znak: [...]). Skarżąca brała również udział w oględzinach przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2006 r., co znajduje odzwierciedlenie w protokóle z oględzin, podczas których ustalono, iż sporny budynek rekreacyjny, objęty nakazem rozbiórki z dnia [...] lutego 2001 r., nie został rozebrany. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że skarżąca H. M., była świadoma, iż toczyło się postępowanie w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego samowolnie zrealizowanego na działce nr [...] i że zapadła w nim decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2001 r., znak: [...]. Zasadne są zatem ustalenia co do przekroczenia przez H. M. ustawowego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania wnioskiem z dnia [...] lutego 2007 r., bowiem już w 2003 r. skarżąca powzięła wiadomości o istnieniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2001 r., znak: [...]. Jeszcze raz należy podkreślić, że nie ma wymogu formalnego powiadomienia strony o wydaniu decyzji administracyjnej, wystarczy sam fakt powzięcia wiadomości o istnieniu decyzji, ażeby od tego momentu zaczął biec termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 12710 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.