VII SA/Wa 1037/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi [...] SP. z o.o. z/s w [...] na postanowienie [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] marca 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...]z [...] stycznia 2015 r. nr [...]w przedmiocie nałożenia grzywny w wysokości 50.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym Nr [...]z [...] listopada 2014 r. i wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...]Nr [...]z [...] marca 2014 r., nakazującej [...]sp. z o.o. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez dokonanie całkowitego demontażu reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem lampami halogenowymi na zachodniej elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy Al. [...]w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że w związku z niewykonaniem przez [...]sp. z o.o. obowiązku wskazanego w decyzji PINB [...]Nr [...]z [...] marca 2014 r. - organ powiatowy, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. 30 września 2014 r. do podmiotu zobowiązanego zostało skierowane upomnienie wzywające do wykonania obowiązku. Upomnienie doręczono 16 października 2014 r. W dniu 24 października 2014 r. organ powiatowy dokonał czynności kontrolnych na nieruchomości przy Al. [...] w [...], w wyniku których stwierdził, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany. Wobec czego [...] listopada 2014 r. organ powiatowy wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie podmiotowi zobowiązanemu w dniu 1 grudnia 2014 r. wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. W piśmie z 8 grudnia 2014 r. [...]sp. z o.o. wniosła zarzuty w związku z doręczeniem ww. tytułu wykonawczego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego [...] postanowieniem Nr [...] z [...] stycznia 2015 r. uznał zarzuty za bezzasadne. 9 stycznia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego [...]dokonał kolejnych czynności kontrolnych na nieruchomości przy Al. [...] w [...], w wyniku których stwierdził, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany w całości. Ustalił, że na budynku pozostawiono elementy konstrukcji wsporczej oraz oświetlenie lampami halogenowymi. W związku z powyższym postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. Nr [...] organ powiatowy zastosował względem podmiotu zobowiązanego środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że organ powiatowy zasadnie zastosował środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia. Powołując się na treść art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ wskazał, że organ powiatowy prawidłowo zastosował dyspozycję tego przepisu, w sposób nie budzący wątpliwości uzasadnił wysokość kwoty grzywny w oparciu o art. 121 § 4 cytowanej ustawy, wskazał, że jej wysokość ma na celu efektywność prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Kwota ta nie przekracza jednocześnie dopuszczalnych ustawowych granic. Ponadto pomimo, że decyzja nakazująca z [...] marca 2014 r. stała się ostateczna, podmiot zobowiązany nadal nie wykonał obowiązku w całości. Odpowiadając na argumenty zażalenia organ wyjaśnił również, że częściowe wykonanie obowiązku ani samo przystąpienie do realizacji wykonania obowiązku nie stanowi przesłanki do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Niedyspozycja finansowa zobowiązanego nie stanowi przesłanki do uchylenia postanowienia o nałożeniu grzywny. Organ nie ma obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny możliwościami finansowymi zobowiązanego. Stosownie do art. 29 cytowanej ustawy organ nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie jest jednak również zwolniony z obowiązku badania dopuszczalności prowadzenia postepowania egzekucyjnego pod względem formalnym. Na koniec organ podkreślił, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nie uiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 § 1 ustawy). Ponadto na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości (art. 126 ustawy). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2015 r. złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], dochodząc jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca Spółka zarzuciła: 1. naruszenie przepisu art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, pomimo braku podstaw do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej, 2. naruszenie przepisu art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Skarżąca nie wykonała obowiązku nałożonego na nią przez organ egzekucyjny, tj. nie dokonała demontażu urządzenia, co do którego toczyło się postępowanie przed organem nadzoru budowlanego, 3. naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewskazanie, na jakiej podstawie organ egzekucyjny ustalił okoliczność niewykonania obowiązku przez Skarżącą, pomimo przedstawienia organowi dowodów w tym przedmiocie, niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację prezentowaną wcześniej w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając legalność zaskarżonego postanowienia -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Sąd w pełni podziela argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. W niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie nakładające na skarżącą spółkę grzywnę w wysokości 50.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym - całkowitego demontażu reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem lampami halogenowymi. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego do dnia orzekania przez Sąd bezspornie wykazała, że skarżąca spółka pomimo upomnienia nie wykonała nałożonego obowiązku dlatego uzasadnione było wszczęcie postępowania egzekucyjnego poprzez doręczenie skarżącej tytułu wykonawczego. W przypadku niewykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym możliwe jest zastosowanie środka egzekucyjnego - jednego spośród określonych w art. 1a pkt 12b ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.). Dokonując wyboru właściwego środka, organy zobowiązane są uwzględniać zasady postępowania egzekucyjnego wyrażone w art. 7 § 2 i 3 cytowanej ustawy, tj. zastosowanie takiego środka (dolegliwości), który prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku i jest najmniej uciążliwy dla zobowiązanego oraz który umożliwia zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek zostanie spełniony. W niniejszej sprawie organ zastosował środek egzekucyjny w postaci grzywny. Grzywna ma zastosowanie między innymi wówczas, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego obowiązku egzekucji o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 2 ustawy) i może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej (art. 120 § 1 cyt. ustawy). Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego (art. 32) oraz postanowienie o nałożeniu grzywny. Postanowienie to powinno zawierać wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie wynikającym z przepisów prawa budowlanego, będzie orzeczone wykonanie zastępcze (art. 122 § 2). Postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w oparciu o tytuł wykonawczy odpowiadający wszystkim wymogom z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tytuł zawierał pouczenie z art. 33 ustawy, przez taksatywne wymienienie, co może stanowić podstawę zarzutu w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, w tym między innymi była wskazana niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5). Skarżący skorzystał ze środka zaskarżenia, jakim jest zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego [...] postanowieniem Nr [...] z [...] stycznia 2015 r. uznał jednak zgłoszone zarzuty za bezzasadne. Wskazać należy, że organ egzekucyjny wszczynając postępowanie egzekucyjne badał dopuszczalność egzekucji administracyjnej i prawidłowo ocenił, że tytuł wykonawczy Nr [...] z [...] listopada 2014 r. wydany na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] marca 2014 r., uprawnia go do wszczęcia egzekucji (art. 29). Organ wszczynając egzekucję nie jest natomiast jednocześnie uprawnionym do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, jako środka najmniej uciążliwego dla skarżącej spółki, prowadzącego jednocześnie do wykonania przez nią nakazanego demontażu. Dopiero brak skuteczności grzywny w celu przymuszenia winien być podstawą do zastosowania innego środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 125 § 1 cytowanej ustawy w razie wykonania obowiązku przewidzianego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Nadto, zgodnie z art. 126 tej ustawy - na wniosek zobowiązanego - uiszczona lub ściągnięta grzywna może być w uzasadnionych przypadkach zwrócona w części (75 %) lub całości. Unormowania te wskazują, że środek egzekucyjny w postaci grzywny jest, co do zasady, środkiem o charakterze łagodniejszym od wykonania zastępczego. W przypadku zastosowania tego drugiego środka, zobowiązany zostaje bowiem obciążony pełnymi kosztami wykonania zastępczego, (art. 127 i art. 133 § 1 ustawy). W badanej sprawie ustalenia wysokości grzywny prawidłowo organ dokonał na podstawie art. 121 § 2 ustawy. Przepis ten stanowi, że z zastrzeżeniem § 5, każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Przepis ten określa górną granicę grzywny. Organ wymierzając grzywnę na tej podstawie działa w granicach uznania administracyjnego. Uznanie to nie oznacza jednak dowolności, organ winien zatem wskazać przesłanki, jakimi kierował się określając wysokość nałożonej grzywny. Organ winien wziąć pod uwagę takie okoliczności sprawy, jak postępowanie zobowiązanego po orzeczeniu nakazu wykonania obowiązku, przyczyny niewykonania obowiązku, upływ czasu, w jakim zobowiązany zwleka z wykonaniem nałożonego na niego obowiązku. Jeszcze raz przypomnieć zatem należy, że nakaz demontażu reklamy wynika z decyzji z dnia [...] marca 2014 r. Po kontroli przeprowadzonej w dniu 11 września 2014 r., z której wynikało niewykonanie obowiązku - w dniu 30 września 2014 r. skierowano do skarżącej Spółki upomnienie wzywające do wykonania tego obowiązku. Po przeprowadzeniu kolejnej kontroli w dniu 24 października 2014 r., z której wynikało, że Spółka nadal nie wykonała obowiązku - organ w dniu [...] listopada 2014 r. wystawił Tytuł wykonawczy. A zatem, z akt administracyjnych sprawy oraz dołączonych do nich protokołów z kontroli przeprowadzonych kolejno w dniach 11 września 2014 r., 24 października 2014 r., 9 stycznia 2015 r. oraz 11 marca 2015 r. wynika, że obowiązek nie został wykonany. Podkreślić należy, że ciężar dowodu, iż obowiązek o charakterze niepieniężnym został wykonany w rozumieniu art. 33 § pkt 1 u.p.e.a. obciążą stronę wnoszącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W związku z tym zadaniem dłużnika było takie przeprowadzenie czynności związanych z usunięciem przedmiotowej reklamy aby kwestia wykonania obowiązku nie budziła żadnych wątpliwości organu egzekucyjnego. Sąd stwierdza, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia nie doszło do żadnych uchybień formalnych, w szczególności zobowiązanej doręczono tytuł wykonawczy wydany na podstawie ostatecznej decyzji zobowiązującej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że organy egzekucyjne zasadnie zdecydowały o zastosowaniu grzywny, prawidłowo określiły wysokość grzywny, kierując się przede wszystkim w okolicznościach przedmiotowej sprawy zapewnieniem skuteczności tego środka egzekucyjnego oraz charakterem nałożonego obowiązku. Wysokość wymierzonej grzywny mieści się w granicach wskazanych przez art. 121 § 2 ustawy i została prawidłowo uzasadniona w zaskarżonym postanowieniu. Według Sądu dokonana przez organy ocena nie nosi cech dowolności. Grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji nałożonego obowiązku. Celem nałożenia grzywny jest między innymi uniknięcie konieczności sięgania do następnego bardziej dolegliwego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze. Zgodnie z art. 121 § 4 ustawy, w przypadku egzekucji dotyczącej spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Wymierzając grzywnę organ musi zatem uwzględnić, że środek ten, z uwagi na jednokrotność zastosowania, powinien być odpowiednio dolegliwy, aby zapewnić jego skuteczność. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi dotyczących prawidłowości decyzji o nakazie demontażu, jak i wszelkich okoliczności związanych z jej wydaniem wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Okoliczności związane z zasadnością orzeczenia nakazu rozbiórki/demontażu nie podlegają badaniu w postępowaniu egzekucyjnym i nie mogą stanowić argumentów przemawiających przeciwko nałożeniu na skarżącą grzywny. Przeciwnie, fakt kwestionowania nakazu demontażu, świadczy o braku woli jego wykonania i konieczności zastosowania grzywny w odpowiednio dolegliwej wysokości. Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. A zatem, organ egzekucyjny nie może badać zasadności lub wadliwości decyzji bądź postanowienia będących podstawą egzekucji, gdyż nie może ingerować w kwestie merytoryczne, które rozstrzygnął inny organ. Z tego względu podnoszona przez skarżącą Spółkę okoliczność kwestionująca zasadność nałożonego obowiązku nie podlega badaniu przez organ egzekucyjny. Wykonanie obowiązku wymaganego w postępowaniu egzekucyjnym zawsze obciąża zobowiązanego. Nie jest rolą organu egzekucyjnego dochodzić prawidłowości nałożenia obowiązku ani pod względem przedmiotu (samego obowiązku) ani pod względem podmiotu obciążonego (zobowiązanego). Na marginesie zwrócić należy uwagę na fakt znany Sądowi z urzędu, że w sprawie ze skargi [...]Sp. z o.o. prowadzonej pod sygnaturą VII SA/Wa 2069/14 Sąd w postanowieniu z dnia 21 listopada 2014 r. umorzył postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ([...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...]), wskazując, że: "z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz dołączonego do skargi protokołu z dnia 20 sierpnia 2014 r. wynika, iż obowiązek wynikający z zaskarżonego rozstrzygnięcia organu został wykonany. Nie ma więc podstaw do rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a postępowanie w przedmiocie jego rozpoznania winno ulec umorzeniu." Biorąc pod uwagę powyższe wskazać zatem trzeba, że ww. postanowienie Sądu nie rodzi obowiązku wskazanego w art. 153 p.p.s.a. zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Nie ma również w niniejszej sprawie zastosowania przepis art. 170 p.p.s.a. zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powołane przepisy mają zastosowanie w przypadku orzeczeń merytorycznych, orzekających co do istoty, nie zaś formalnych. Postanowienie Sądu z 21 listopada 2014 r. w sprawie VII SA/Wa 2069/14 miało charakter formalny (nie materialny) i jako takie nie poddaje się wymogom powołanych przepisów. Nie bez znaczenia jest również fakt, że sama skarżąca Spółka we wszczętych przez siebie sprawach sądowych dotyczących tej samej decyzji pierwotnej (decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...]) różnie odnosi się do nałożonego na nią obowiązku: w skardze powołuje się na protokół demontażu reklamy z sierpnia 2014 r., z którego wynika, że obowiązek został wykonany. Protokół ten wziął pod uwagę Sąd w postanowieniu z 21 listopada 2014 r. w sprawie VII SA/Wa 2069/14. Jednocześnie w skardze Spółki na postanowienie uznające za bezzasadne zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku wynikającego z tej samej decyzji zarejestrowanej pod sygnaturą VII SA/Wa 1038/15 we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia skarżąca wskazuje, że demontaż i rozbiórka spowodują trudne do odwrócenia skutki (skarga do Sądu opatrzona jest datą 10 kwietnia 2015 r.). Jednocześnie z akt administracyjnych sprawy (protokoły z 9 stycznia 2015 r. i 11 marca 2015 r. oraz dołączona do nich dokumentacja fotograficzna) wynika, że w styczniu 2015 r. oraz w marcu 2015 r. reklama wielkoformatowa na budynku była zamontowana. Informacje podawane przez skarżącą Spółkę są zatem różne, mylące i wprowadzające w błąd. Konkludując, nie można uznać, że organy naruszyły art. 33 pkt 1 i art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto, Sąd stwierdza -wbrew zarzutom skargi- że organy przeprowadziły prawidłowo postępowanie z zachowaniem reguł wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na ocenę bezzasadności przedmiotowej skargi wpłynął niewątpliwy fakt, iż zaskarżone i poprzedzające je postanowienie zawierają rzetelne i wyczerpujące uzasadnienia, spełniające wymogi przewidziane w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w wyroku.