VII SA/Wa 1038/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi [...] SP. z o.o. z/s w [...] na postanowienie [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za bezzasadne skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] marca 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...]z [...] stycznia 2015 r. nr [...]w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów wniesionych przez [...]Sp. z o.o., w związku z prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...]z [...] listopada 2014 r. postępowaniem egzekucyjnym wszczętym w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...]Nr [...]z [...] marca 2014 r., nakazującą [...]sp. z o.o. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez dokonanie całkowitego demontażu reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem lampami halogenowymi na zachodniej elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy Al. [...] w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że w związku z niewykonaniem przez [...] sp. z o.o. obowiązku wskazanego w decyzji PINB [...]Nr [...]z [...] marca 2014 r. - organ powiatowy, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. 30 września 2014 r. do podmiotu zobowiązanego zostało skierowane upomnienie wzywające do wykonania obowiązku. Upomnienie doręczono 16 października 2014 r. W dniu 24 października 2014 r. organ powiatowy dokonał czynności kontrolnych na nieruchomości przy Al. [...] w [...], w wyniku których stwierdził, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany. Wobec czego [...] listopada 2014 r. organ powiatowy wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie podmiotowi zobowiązanemu w dniu 1 grudnia 2014 r. wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. W piśmie z 8 grudnia 2014 r. [...] sp. z o.o. wniosła zarzuty w związku z doręczeniem ww. tytułu wykonawczego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego [...] postanowieniem Nr [...]z v stycznia 2015 r. uznał zarzuty za bezzasadne. Ten sam organ w dniu 9 stycznia 2015 r. dokonał kolejnych czynności kontrolnych na nieruchomości przy Al. [...] w [...], w wyniku których stwierdził, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany w całości. Ustalił, że na budynku pozostawiono elementy konstrukcji wsporczej oraz oświetlenie lampami halogenowymi. W związku z powyższym postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. Nr [...]organ powiatowy uznał przedstawione zarzuty za bezzasadne. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że organ powiatowy słusznie uznał zgłoszone zarzuty za bezzasadne. Powołując się na treść art. 33 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.) organ wskazał, że w zażaleniu wskazano na zarzuty art. 33 pkt 1 i 4, tj. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; oraz błąd co do osoby zobowiązanego. Organ odwoławczy w pełni poparł argumentację organu I instancji i odpierając wskazane zarzuty wykazał ich bezzasadność wskazując, że obowiązek nie został wykonany (art. 33 pkt 1), co potwierdzają protokoły z przeprowadzonych kontroli, m.in. w dniu 24 października 2014 r. i w dniu 9 stycznia 2015 r., co więcej dokonanych po zawiadomieniu przez podmiot zobowiązany o wykonaniu obowiązku. W wyniku przeprowadzonych kontroli nie stwierdzono wykonania egzekwowanego obowiązku w całości. W kwestii zaś błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4) organ odwoławczy również podzielił stanowisko organu powiatowego uznającego ten zarzut za bezzasadny. Przedmiotowe postępowanie egzekucyjne prowadzone jest względem adresata egzekwowanej decyzji Nr [...]z dnia [...] marca 2014 r., tj. [...]Sp. z o.o., która jest zobowiązana do wykonania ciążącego na niej obowiązku. A zgodnie z orzecznictwem i doktryną błąd co do osoby zobowiązanego może mieć miejsce w sytuacji, gdy egzekucja jest prowadzona przeciwko innej osobie aniżeli zobowiązany. Zobowiązana Spółka była szczegółowo informowana przez organ powiatowy na etapie postępowania administracyjnego o przesłankach uzasadniających nałożenie nań ww. obowiązku, jako Inwestora samowoli budowlanej, na tę samą Spółkę nałożono obowiązek i co do tej samej Spółki prowadzona jest egzekucja, dlatego też również i ten zarzut (art. 33 pkt 4) należy uznać w całości za bezzasadny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2015 r. złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], dochodząc jego uchylenia i ewentualnie uchylenia postanowienia organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca Spółka zarzuciła: 1. naruszenie przepisu art. 33 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne uznanie, że Skarżąca nie wykonała obowiązku nałożonego na nią decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...]z dnia [...] lipca 2014 roku i w konsekwencji niezasadne utrzymanie w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...]z dnia v stycznia 2015 r., 2. naruszenie przepisu art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ odwoławczy jakichkolwiek czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcie w całości okoliczności sprawy ustalonych przez organ pierwszej instancji, które nie miały miejsca w trakcie toczącego się postępowania i w konsekwencji błędne uznanie, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany, 3. naruszenie przepisu art. 33 pkt 5 ustawy prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne uznanie, że możliwe jest wykonanie obowiązku nałożonego na Skarżącą, podczas gdy obowiązek ten został już wykonany, a istniejąca obecnie na elewacji budynku konstrukcja nie jest tą, którą instalowała Skarżąca i nie stanowi jej własności i niemożliwe jest wykonanie przez nią obowiązku objętego tytułem wykonawczym i w konsekwencji błędne utrzymanie w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]Nr [...]z dnia [...] stycznia 2015 r., 4. naruszenie przepisu art. 7 oraz art. 8 k.p.a. w związku z przepisem art. 18 ustawy prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez przeprowadzenie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy i w konsekwencji naruszenie zasady prawdy obiektywnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację prezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając legalność zaskarżonego postanowienia -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Sąd w pełni podziela argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. W niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych przez dłużnika obowiązku niepieniężnego - [...]Sp. z o.o. - w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym całkowitego demontażu reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem lampami halogenowymi. Na wstępie wskazać zatem należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zgodnie zaś z art. 34 § 4 cytowanej ustawy, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W niniejszej sprawie nakaz demontażu reklamy wynika z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...]Nr [...]z [...] marca 2014 r. Po kontroli przeprowadzonej w dniu 11 września 2014 r., z której wynikało niewykonanie obowiązku - w dniu 30 września 2014 r. skierowano do skarżącej Spółki upomnienie wzywające do wykonania tego obowiązku. Po przeprowadzeniu kolejnej kontroli w dniu 24 października 2014 r., z której wynikało, że Spółka nadal nie wykonała obowiązku - organ w dniu [...] listopada 2014 r. wystawił Tytuł wykonawczy. A zatem, ze zgromadzonych do dnia złożenia skargi akt administracyjnych sprawy oraz dołączonych do nich protokołów z kontroli przeprowadzonych kolejno w dniach 11 września 2014 r., 24 października 2014 r., 9 stycznia 2015 r. oraz 11 marca 2015 r. wynika, że na dzień przeprowadzanych kontroli obowiązek nie został wykonany. Bezsporne jest zatem w sprawie, że skarżąca Spółka pomimo upomnienia nie wykonała nałożonego obowiązku dlatego uzasadnione było wszczęcie postępowania egzekucyjnego poprzez doręczenie skarżącej tytułu wykonawczego. Podkreślić należy, że ciężar dowodu, iż obowiązek o charakterze niepieniężnym został wykonany w rozumieniu art. 33 § pkt 1 u.p.e.a. obciążą stronę wnoszącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W związku z tym zadaniem dłużnika było takie przeprowadzenie czynności związanych z usunięciem przedmiotowej reklamy aby kwestia wykonania obowiązku nie budziła żadnych wątpliwości organu egzekucyjnego. Prowadzone postępowanie egzekucyjne jest więc następstwem niewykonania przez zobowiązaną Spółkę obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...]Nr [...]z [...] marca 2014 r. Wskazać należy, że organ egzekucyjny wszczynając postępowanie egzekucyjne zbadał dopuszczalność egzekucji administracyjnej i prawidłowo ocenił, że tytuł wykonawczy Nr [...]z [...] listopada 2014 r. wydany na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z v marca 2014 r., uprawnia go do wszczęcia egzekucji (art. 29 u.p.e.a.). Sąd stwierdza, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia w sprawie zarzutów nie doszło do żadnych uchybień formalnych, w szczególności zobowiązanej doręczono upomnienie a następnie, wobec niewykonania obowiązku, tytuł wykonawczy wydany na podstawie ostatecznej decyzji zobowiązującej. Obowiązek nie został wykonany nie może być zatem mowy o naruszeniu przepisu art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - brak wykonania obowiązku. Odnosząc się zaś do zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym oraz skargi dotyczącego błędu co do osoby zobowiązanego wskazać trzeba, że argumentacja Spółki nie znajduje uzasadnienia w dokumentacji sprawy. Tytuł wykonawczy wystawiono prawidłowo na skarżącą Spółkę, bo to ona jest zobowiązana do wykonania demontażu w świetle ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z [...] marca 2014 r. Podobnie, w tytule wykonawczym opisano prawidłowo przedmiot nakazu, zgodnie z ww. decyzją. Skarżąca jako inwestor wielkoformatowej reklamy jest zobowiązana do jej rozbiórki/demontażu. Podkreślić należy, że na tym etapie postępowania organ egzekucyjny jest związany treścią decyzji, która jest podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Wykonanie obowiązku wymaganego w postępowaniu egzekucyjnym zawsze obciąża zobowiązanego. Nie jest rolą organu egzekucyjnego dochodzić prawidłowości nałożenia obowiązku ani pod względem przedmiotu (samego obowiązku) ani pod względem podmiotu obciążonego (zobowiązanego). Zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnoszący błąd, co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 3 ustawy z 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), nie może zmierzać w kierunku ustalenia, kto jest zobowiązany do demontażu, byłoby to bowiem badanie zasadności i wymagalności tytułu wykonawczego. Tego rodzaju merytoryczna kontrola tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny jest niedopuszczalna z mocy art. 29 § 1 ww. ustawy. Zarzut błędu, co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Organ egzekucyjny (będący w tym przypadku jednocześnie wierzycielem) skierował do Spółki [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w dniu 30 września 2014 r. upomnienie wzywające do wykonania obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, a następnie wszczął to postępowanie. Pisemne upomnienie doręczono [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w dniu [...] października 2014 r. Tytuł wykonawczy Nr [...]z [...] listopada 2014 r. doręczono [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w dniu 1 grudnia 2014 r. W okolicznościach niniejszej sprawy pomiędzy treścią tytułu wykonawczego a treścią orzeczenia będącego podstawą jego wystawienia nie istnieje rozbieżność, co do Spółki zobowiązanej, a tylko taka sytuacja wypełnia przesłanki uznania, iż w sprawie wystąpił błąd, co do osoby zobowiązanej, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Słusznie zatem organy obu instancji uznały zgłoszone w sprawie niniejszej zarzuty za bezzasadne, podkreślając iż nie doszło do wykonania obowiązku, gdyż za takie wykonanie nie można uznać podjęcia przez zobowiązaną w sierpniu 2014 r. czynności zmierzających do zdjęcia reklamy z kotew bez jednoczesnego demontażu konstrukcji wsporczej (kotew) i oświetlenia. Wykonanie obowiązku przez zobowiązanego winno polegać na jego zaspokojeniu w taki sposób, że zobowiązanie wygasło. Wbrew twierdzeniom skargi brak jest podstaw do przyjęcia, że wskazane przez Spółkę czynności stanowią wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] marca 2014 r. Sąd w pełni akceptuje w tej kwestii stanowisko organów obu instancji, zgodnie z którym obowiązek demontażu reklamy wielkoformatowej winylowej wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem nie został przez zobowiązaną Spółkę wykonany. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie -w postępowaniu wszczętym zgłoszeniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym- argumentacja skarżącej, że istniejąca obecnie na elewacji budynku konstrukcja nie jest tą, którą instalowała Skarżąca i nie stanowi jej własności i niemożliwe jest wykonanie przez nią obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wykonanie obowiązku obciąża zobowiązanego wskazanego w decyzji nakazującej oraz -w wyniku niewykonania obowiązku- w tytule wykonawczym wystawionym na jej podstawie. Jeszcze raz podkreślić należy, że organ egzekucyjny nie bada prawidłowości nałożonego obowiązku pod względem podmiotowym ani przedmiotowym. Nie można też zgodzić się z argumentacją Skarżącej wskazującą na niewykonalność obowiązku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2094/14 "Niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku." Wskazać zatem należy, że skoro obowiązki nałożone na Skarżącą zostały określone w sposób pozwalający na ich wykonanie to zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.. przepisu nie zasługiwał na uwzględnienie. Kwestia w jaki sposób Skarżąca wyegzekwuje nałożone obowiązki nie jest w sferze zainteresowania organów egzekucyjnych ani też sądu administracyjnego. Podstawową kwestią jest fakt, iż obowiązki zostały nałożone zgodnie z przepisami prawa i na właściwego podmiot. Trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji. Na marginesie zwrócić należy uwagę na fakt znany Sądowi z urzędu, że w sprawie ze skargi [...]Sp. z o.o. prowadzonej pod sygnaturą VII SA/Wa 2069/14 Sąd w postanowieniu z dnia 21 listopada 2014 r. umorzył postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ([...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia v marca 2014 r. Nr [...]), wskazując, że: "z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz dołączonego do skargi protokołu z dnia 20 sierpnia 2014 r. wynika, iż obowiązek wynikający z zaskarżonego rozstrzygnięcia organu został wykonany. Nie ma więc podstaw do rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a postępowanie w przedmiocie jego rozpoznania winno ulec umorzeniu." Biorąc pod uwagę powyższe wskazać zatem trzeba, że ww. postanowienie Sądu nie rodzi obowiązku wskazanego w art. 153 p.p.s.a. zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Nie ma również w niniejszej sprawie zastosowania przepis art. 170 p.p.s.a. zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powołane przepisy mają zastosowanie w przypadku orzeczeń merytorycznych, orzekających co do istoty, nie zaś formalnych. Postanowienie Sądu z 21 listopada 2014 r. w sprawie VII SA/Wa 2069/14 miało charakter formalny (nie materialny) i jako takie nie poddaje się wymogom powołanych przepisów. Nie bez znaczenia jest również fakt, że sama skarżąca Spółka we wszczętych przez siebie sprawach sądowych dotyczących tej samej decyzji pierwotnej (decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...]) różnie odnosi się do nałożonego na nią obowiązku: w skardze powołuje się na protokół demontażu reklamy z sierpnia 2014 r., z którego wynika, że obowiązek został wykonany. Protokół ten wziął pod uwagę Sąd w postanowieniu z 21 listopada 2014 r. w sprawie VII SA/Wa 2069/14. Jednocześnie w skardze Spółki na postanowienie uznające za bezzasadne zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku wynikającego z tej samej decyzji zarejestrowanej pod sygnaturą VII SA/Wa 1038/15 we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia skarżąca wskazuje, że demontaż i rozbiórka spowodują trudne do odwrócenia skutki (skarga do Sądu opatrzona jest datą 10 kwietnia 2015 r.). Jednocześnie z akt administracyjnych sprawy (protokoły z 9 stycznia 2015 r. i 11 marca 2015 r. oraz dołączona do nich dokumentacja fotograficzna) wynika, że w styczniu 2015 r. oraz w marcu 2015 r. reklama wielkoformatowa na budynku była zamontowana. Informacje podawane przez skarżącą Spółkę są zatem różne, mylące i wprowadzające w błąd. Konkludując, nie można uznać, że organy naruszyły art. 33 § 1 pkt 1 i 5 oraz art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto, wbrew zarzutom skargi Sąd stwierdza, że organy przeprowadziły prawidłowo postępowanie z zachowaniem reguł wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na ocenę bezzasadności przedmiotowej skargi wpłynął niewątpliwie również fakt, iż zaskarżone i poprzedzające je postanowienie zawierają rzetelne i wyczerpujące uzasadnienia, spełniające wymogi przewidziane w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w wyroku.