VII SA/Wa 104/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2016 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzestrzeganie przepisów w zakresie reklamy oddala skargę [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2016 r. (znak: [...]), którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] sierpnia 2016 r. (nr [...]) o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł w związku z nieprzestrzeganiem przepisów w zakresie prezentacji, reklamy i promocji suplementów diety "[...]" oraz "[...]". Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że opisaną decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] na podstawie art. 104 w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 1 i ust. 1 pkt 1 b lit. c ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2015r., poz. 594 ze zm.) wymierzył [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za nieprzestrzeganie przepisów w zakresie prezentacji i reklamy suplementu diety "[...]" oraz suplementu diety "[...]". Organ I instancji stwierdził, że informacje zawarte w wymienionych reklamach środków spożywczych wprowadzają konsumentów w błąd co do właściwości środka spożywczego oraz przypisują im właściwości lecznicze których nie posiadają, co jest niedopuszczalne w świetle art. 7 ust. 1 lit. a i b, art. 7 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. L 304 z 22.11.2011, str. 18-63). Sporne środki spożywcze są ponadto znakowane oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi w sposób niezgodny z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (sprostowanie, Dz. U. UE L 12 z 18.01.2007 r. ze zm.), a więc z naruszeniem art. 52a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji i wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie uchylenie decyzji i odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej albo uchylenie decyzji i obniżenie wysokości wymierzonej kary pieniężnej. Organ odwoławczy decyzją z [...] października 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 104, art. 103 ust. 1 pkt 1 i ust. 1 pkt 1 b lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz art. 37 ust. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Główny Inspektor Sanitarny w uzasadnieniu decyzji podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżąca Spółka nie przestrzegała przepisów w zakresie prezentacji i reklamy telewizyjnej oraz radiowej dwóch suplementów diety ("[...]" oraz "[...]") określonych w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z 25 października 2011 r. Oznaczenia tych środków były także niezgodne z wymaganiami rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, co stanowi naruszenie art. 52a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że postępowanie zakończone kwestionowaną decyzją było prowadzone z urzędu, w związku z pismem - informacją Państwowego Powiatowego Inspektor Sanitarny w [...] dotyczącym niezgodnej z prawem reklamy w środkach masowego przekazu spornych suplementów diety. W toku postępowania w tej sprawie organ I instancji (Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...]) postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. dopuścił jako dowód w sprawie dokumenty zebrane w tym postępowaniu. Organ odwoławczy nie podzielił także stanowiska skarżącej, ze fakt umorzenia postępowania przez PPIS w [...] w sprawie treści reklam suplementów diety ukazujących się w środkach masowego przekazu, powoduje bezprzedmiotowość postępowania w rozpoznawanej sprawie. Organ dodał, że powodem umorzenia postępowania było wycofanie zakwestionowanych reklam ze środków masowego przekazu przed zakończeniem tego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 21 stycznia 2014 r., VII SA/Wa 2158/13 stwierdził, że wymierzenie kary na podstawie art. 103 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie jest warunkowane uprzednim wydaniem przez państwowego powiatowego inspektora sanitarnego decyzji nakazującej, czy też zakazującej podmiotowi pewnych działań. Postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary jest bowiem niezależne od postępowania w sprawie usunięcia nieprawidłowości, polegających na niewłaściwym oznakowaniu suplementów diety, prowadzonego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Uzasadniając wymiar kary pieniężnej, Główny Inspektor Sanitarny podał, że stosownie do art. 103 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, uwzględnił szkodliwość czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu. Organ odwoławczy podkreślił, że wymierzona kara powinna być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca. Ma pełnić funkcję represyjną, to jest stanowić dolegliwość za naruszenie prawa, a także prewencyjną, dyscyplinującą, to jest powinna zapobiegać podobnym naruszeniom w przyszłości (art. 17 ust. 2 tiret 3 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002). Według organu, stopień szkodliwości czynu w niniejszej sprawie jest znaczny, bowiem strona dopuściła się naruszenia przepisu, który ma celu ochronę konsumenta. Przypisywanie właściwości leczniczych produktom, które takich właściwości nie mają, mogą mieć istotny wpływ na zdrowie i życie ludzkie, gdyż informacje te mogą decydować o wyborze takich produktów przez konsumenta w stanach chorobowych. Zatem konsument wierząc, że informacje zamieszczone w prezentacji i reklamie produktów są prawdziwe, może stosować wskazany produkt do leczenia konkretnych chorób, czego skutkiem może być nie tylko brak poprawy stanu zdrowia, ale również jego pogorszenie z uwagi na brak właściwości leczniczych. Suplement diety "[...]", skierowany został z przeznaczeniem do stosowania dla dzieci (wrażliwej grupy konsumentów), co mogło dodatkowo wpływać na przekonanie rodziców chorych dzieci o skuteczności tego preparatu. Organ dodał, że firma [...] Sp. z o.o. jest firmą farmaceutyczną z wieloletnią praktyką w branży farmaceutycznej i produkcji suplementów diety i w swojej ofercie proponuje bogaty wybór produktów leczniczych, wyrobów medycznych, suplementów diety, kosmetyków. Zatem bez wątpienia doskonale odróżnia produkty lecznicze od tych o działaniu "wspomagających". Tym bardziej niezrozumiałe jest przypisywanie środkom spożywczym, w tym suplementom diety właściwości upodabniających je do produktów leczniczych. Spółka prowadząc działalność powinna mieć świadomość istnienia przepisów dotyczących znakowania suplementów diety, a także wynikających z nich ograniczeń. Organ zwrócił uwagę, że nie jest to pierwsza kara nałożona na skarżącą (nie przestrzegała przepisów prawa żywnościowego w zakresie znakowania, w tym prezentacji, reklamy i promocji środków spożywczych "[...]", "[...]", "[...]" i innych). Z drugiej strony spółka podjęła działania mające na celu dostosowanie treści kwestionowanych reklam do obowiązujących wymagań prawa oraz zaprzestała ich emisji. Okoliczność ta ma z oczywistych względów łagodzący wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w skardze na tę decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2016 r. wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia" oraz zasądzenie kosztów postępowania. W obszernej skardze Spółka powtórzyła zarzuty odwołania. Skarżąca podniosła, że organy orzekające w tej sprawie nie były uprawnione do reagowania na wniosek Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] stycznia 2016 r. zatytułowanego "wniosek o nałożenie kary pieniężnej", ponieważ ten organ nie miał podstaw do jego złożenia. Zdaniem strony w związku z umorzeniem postępowania przez Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...], postępowanie w sprawie wymierzenia kary powinno zostać umorzone. Spółka podkreśliła, że zaprzestała emisji reklam nie dlatego, że podziela stanowisko organów co do naruszenia przepisów rozporządzenia (UE) nr 1169/2011. W związku z tym organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w sytuacji gdy zachodziły podstawy do jej uchylenia i umorzenia postępowania dopuścił się naruszenia art. 138 § pkt 2 k.p.a. Zdaniem stromy organ odwoławczy powinien rozważyć ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i wymierzenie kary w niższej wysokości, ze względu na opisane uchybienia. Spółka sformułowała także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a , art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 b lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zw. z art. 7 ust. 1 lit. a), b), a także w zw. z art. 7 ust. 3, a także w zw. z art. 7 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011. W ich uzasadnieniu powtórzyła stanowisko zawarte w odwołaniu. Skarżąca podniosła, że w zawiadomieniu z 11 kwietnia 2016 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego organ powołał jedynie przepisy prawa, które jego zdaniem zostały naruszone, nie wyjaśnił natomiast przedmiotu tego postępowania. Organ w tym zawiadomieniu już niejako przesądził, że skarżąca dopuściła się naruszenia prawa. Skarżąca podkreśliła, że w związku z umorzeniem przez Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...] postępowania w sprawie poprawy treści reklam suplementów diety, organy orzekające w tej sprawie nie miały podstaw do przyjęcia, że Spółka dopuściła się naruszenia przepisów prawa żywnościowego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] nie ma bowiem kompetencji do oceny zaistnienia uchybień, ponieważ należy to to do właściwości rzeczowej państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]). Spółka podniosła, że stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia nie uzasadniają tak wysokiej kary pieniężnej. Zwróciła uwagę, ze konsument uważny i ostrożny zauważa hasta i informacje reklamowe. Konsument dostatecznie dobrze poinformowany wie zaś, czym jest suplement diety i jakie jest jego działanie. Konsument dostatecznie dobrze poinformowany, ważny i ostrożny dokonuje świadomych wyborów związanych ze spożywaną żywnością. Jednocześnie Spółka realizuje czynności mające na celu i umożliwiające dokonywanie przez konsumentów takich właśnie świadomych wyborów. Skarżąca stwierdziła, że fakt, że reklama dotyczy produktu dla dzieci czy też że w reklamie występuje dziecko nie oznacza, że sama reklama jest skierowana do dzieci. Kierowanie reklamy do dzieci miałoby miejsce wówczas gdyby w samej reklamie występowały wezwania do dzieci, których to wezwań treścią byłoby: nakłonienie dzieci do kupienia produktu lub nakłonienie rodziców, by ci kupili dzieciom produkt, Sporna reklama nie zawiera żadnego wezwania do dzieci. Stąd nie może być uznana za reklamę skierowaną do dzieci. Zdaniem strony organy pominęły, że w reklamach audiowizualnych występuje informacja o tym, że reklamowany produkt jest suplementem diety, właśnie po to, aby odbiorca reklamy nie miał żadnych wątpliwości co do właściwości lub działania reklamowanych produktów jako suplementów diety. Ta okoliczność przeczy tezom o wprowadzaniu w błąd konsumenta odnośnie rodzaju i właściwości produktu i przypisywaniu produktowi właściwości zapobiegania chorobom i ich leczenia. Spółka dodała, że zmienił się od 1991 roku model konsumenta, jaki podlega ochronie - ze średnio poinformowanego na dostatecznie dobrze poinformowanego, uważnego i zorientowanego. Tymczasem organ w uzasadnieniu decyzji wskazuje na potrzebę ochrony konsumenta, a posługuje się nieaktualnym wzorcem ochrony konsumenckiej. W ocenie Spółki treść przekazu reklamowego w najmniejszym nawet stopniu nie sugeruje zapobiegania chorobom lub ich leczenia. Wskazuje jedynie, że składniki produktu wspomagają utrzymanie prawidłowego stanu fizjologicznego, czyli zdrowych zatok. W szczególności treść "Zdrowe zatoki na długo" w najmniejszym nawet stopniu nie sugeruje właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia. Wskazuje jedynie, że składniki produktu wspomagają utrzymanie prawidłowego stanu fizjologicznego, czyli zdrowych zatok. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 51 a ustawy, spółka podniosła, ze sformułowanie "Ziele werbeny (...) podnosi odporność, pozwalając utrzymać zdrowe zatoki na długo" zostało użyte na podstawie oświadczenia [...] to body defences against external agents obecnego na tzw. liście pending. Dotyczy ono całego organizmu, w tym również dróg oddechowych, do których należą m.in. zatoki. Z faktu, że, zgodnie z oświadczeniem, ziele werbeny wspiera odporność organizmu, wynika, że pomaga ono również w utrzymaniu zdrowych zatok. Na fizjologiczne działanie ziela werbeny w obrębie dróg oddechowych wskazują również publikacje naukowe. Główny Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 i art. 103 ust. 1b lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Z pierwszego z powołanych przepisów wynika, że kara pieniężna jest wymierzana za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych (w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji) określonych m. in. w art. 52 a tej ustawy (który stanowi że środki spożywcze mogą być znakowane oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi, pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu nr 1924/206). Zgodnie z art. 103 ust. 1 b lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, karę pieniężną wymierza się również za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych określonych m. in. rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności (...). Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Sanitarnego zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że skarżąca Spółka nie przestrzegała wymogów prezentacji i reklamy telewizyjnej oraz radiowej dwóch suplementów diety ("[...]" oraz "[...]") określonych w rozporządzeniu nr 1169/2011 r. oraz oznakowała środki niezgodne z wymaganiami rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności i w ten sposób dopuściła się naruszenia art. 52a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Przede wszystkim nie jest uzasadniony zarzut skargi, że na podstawie art. 104 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, nie było dopuszczalne nałożenie kary pieniężnej przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], wobec niestwierdzenia przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] naruszenia przepisów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zdaniem skarżącej, umorzenie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] postępowania administracyjnego w sprawie "wydania decyzji administracyjnej dotyczącej poprawy treści reklam" ukazujących się w środkach masowego przekazu, stanowiło podstawę do umorzenia postępowania w rozpoznawanej sprawie jako bezprzedmiotowego. Odnosząc się do tego zarzutu należy wyjaśnić, że postępowanie przed Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...], zakończone decyzją o jego umorzeniu, zostało przeprowadzone na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Ten przepis stanowi, że w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny, nakazuje w drodze decyzji, usuniecie w określonym terminie stwierdzonych uchybień. W rozpoznawanej sprawie naruszenia stanowiące podstawę wymierzenia kary w oparciu o art. 104 ust. 1 i 2 w związku z art. 103 ust. 1 pkt 1 i ust. 1 pkt 1b ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia wypełniają znamiona naruszenia określonego w art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Są to jednak dwa odrębne, niezależne od siebie postępowania. Umorzenie postępowania prowadzonego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, dotyczącego treści emitowanych reklam nie czyni bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, w sytuacji, gdy to pierwsze postępowanie zostało umorzone z powodu zaniechania naruszeń. Kara pieniężna o której mowa w art. 104 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia jest wymierzana za nierzetelne informowanie na temat właściwości środka spożywczego i przypisywanie mu działania lub właściwości, których nie posiada i ta podstawa ukarania nie została zniesiona przez zaprzestanie dalszego emitowania nierzetelnych informacji (reklam). Postępowanie w sprawie nałożenia kary jest konsekwencją naruszeń w postaci emitowania kwestionowanych reklam, stwierdzonych w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Jeżeli te naruszenia zostały wykazane, istnieją podstawy do nałożenia za nie kary pieniężnej, nawet jeżeli zaniechano dalszych naruszeń. Oznacza to, że postępowanie w sprawie wymierzenia kary nie było zależnie od wyniku postępowania przedmiocie usunięcia nieprawidłowości w reklamie produktu - suplementu diety (por. np. wyrok NSA z 5 kwietnia 2017 r., II OSK 2203/15). Zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił, że skarżąca Spółka nierzetelnie informowała o właściwościach dwóch środków - suplementów diety i w ten sposób naruszyła art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011. Należy przypomnieć, że zgodnie z tym przepisem informacje na temat żywności (w tym. np. reklamy) muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta, nie mogą wprowadzać w błąd co do właściwości środka spożywczego, przypisywać środkowi spożywczemu działania lub właściwości których nie posiada. Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 39 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia suplement diety to środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety, będący skoncentrowanym źródłem witamin, składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, z wyłączeniem produktów posiadających właściwości produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego. Według art. 2 pkt 32 ustawy z 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2016 r., poz. 2142), produkt leczniczy to substancja lub mieszanina substancji, posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt lub podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne. Zdaniem Sądu sporne reklamy sugerują, że suplementy diety zapobiegają chorobom, je leczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela również stanowisko organów, że spółka zastosowała nieuprawnione oświadczenie zdrowotne w reklamie radiowej suplementu diety "[...]" i w ten sposób naruszyła art. 52 a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Należy przypomnieć, że organ zakwestionował oświadczenie o treści: "ziele werbeny zawarte w "[...]" podnosi odporność, pozwalając utrzymać zdrowe zatoki na długo", ponieważ nie jest ono tożsame z dopuszczonym oświadczeniem zdrowotnym, które wskazuje, że ziele werbeny przyczynia się do obrony organizmu przed czynnikami zewnętrznymi. Jest również zasadne stanowisko organu, że oświadczenie zdrowotne zawarte w reklamach telewizyjnych obu suplementów diety ("ziele tymianku wspiera zdrowie górnych dróg oddechowych") jest zbliżone treścią do dopuszczonego oświadczenia, niemniej nie jest z nim tożsame. Bezzasadny jest zarzut skargi, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] nie ma kompetencji do oceny zaistnienia uchybień, stanowiących podstawę nałożenia kary, ponieważ należy to to do właściwości rzeczowej państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]). W przyznanych w art. 104 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu kompetencjach do nakładania kar za naruszenia określone w art. 103 tej ustawy mieszczą się bowiem, siłą rzeczy kompetencje do badania i ustalania okoliczności faktycznych - naruszeń stanowiących podstawę ukarania. Nie jest też uzasadniony zarzut skargi, że organy orzekające w tej sprawie nie miały podstaw do dopuszczenia dowodów z postępowania zakończonego decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] kwietnia 2016 r. o umorzeniu postępowania w sprawie poprawy treści kwestionowanych reklam. Sąd podziela stanowisko organów, że w sprawie nie nastąpiło sugerowane przez skarżącą naruszenie prawa polegające na użyciu przez organ powiatowy słowa "wniosek" w odniesieniu do zawiadomienia organu wojewódzkiego o stwierdzonych nieprawidłowościach w oznakowaniu suplementów diety. Ani organ powiatowy nie przypisywał sobie kompetencji do wystąpienia z formalnym wnioskiem do organu wojewódzkiego o nałożenie kary pieniężnej, ani też organ wojewódzki nie prowadził żadnego postępowania na wniosek w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a. Należy powtórzyć, że w myśl art. 103 ust. 1 ustawy kara jest wymierzana za nieprzestrzeganie przez podmiot wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji i reklamy i promocji. Kara jest wymierzana za samo naruszenie tych wymagań, niezależnie od stopnia winy. Natomiast dla wymiaru kary ma znaczenie stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasowa działalność podmiotu na rynku spożywczym i wielkość produkcji. W ocenie Sądu organy prawidłowo oceniły te przesłanki i na tej podstawie zasadnie nałożyły na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Z tych wszystkich powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), oddalił skargę.