VII SA/Wa 104/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska WSA Tomasz Stawecki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej oddala skargę 1. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA") decyzją z [...] listopada 2019 roku, znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] oraz [...] (dalej "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własna decyzję nr [...], z [...] września 2019 roku, znak [...]. Zaskarżona decyzja GDDKiA została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Skarżący pismem z [...] lipca 2019 r. wystąpili do GDDKiA z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie lokalizacji i zezwolenia na budowę zjazdów z drogi krajowej nr [...] (dalej też: "[...]") do działek nr ewid. [...] położonych w miejscowości [...]. Skarżący wskazali, że w czasie remontu generalnego DK [...] uprzednio istniejące zjazdy do działek nr ewid. [...] położonych w miejscowości [...] nie zostały odtworzone. Nie figurowały one bowiem w Banku Danych Drogowych. Skarżący podkreślili też, że umowie sprzedaży nieruchomości obejmujących ww. działki, zawarte zostało oświadczenie, że posiadają one dostęp do drogi publicznej, zaś obecny faktyczny brak zjazdu z drogi krajowej nr [...] uniemożliwia skarżącym korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z ich przeznaczeniem. Należy przy tym podkreślić, że już w dniu [...] grudnia 2014 r. skarżący wystąpili do GDDKiA o odtworzenie i odbudowę zjazdu z DK [...] do nieruchomości składającej się z działek o numerach ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Rozpatrując ten wniosek GDDKiA decyzją nr [...] z [...] lutego 2015 r. umorzył postępowanie wskazując, że przedmiotowa sprawa nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Po rozpoznaniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy GDDKiA decyzją z [...] kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy. Ostateczna decyzja GDDKiA stała się przedmiotem skargi skarżących do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z [...] lipca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1109/15 wskazana skarga została oddalona. Skarżący zakwestionowali wyrok sądu pierwszej instancji wywodząc skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt I OSK 2720/16 Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną skarżących oddalił. 3. Po rozpatrzeniu wniosku skarżących z [...] lipca 2019 r. i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, GDDKiA w dniu [...] września 2019 r. wydał decyzję nr [...], którą nie zezwolił skarżącym na lokalizację zjazdu indywidualnego z DK [...]do nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewid. [...], celem obsługi komunikacyjnej działek nr ewid. [...] w miejscowości [...]. Wymieniona decyzja została wydana na podstawie art. 29 ust 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. – o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm., dalej: "u.d.p."), § 9 ust. 1 pkt 3, § 77 i § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych") oraz na art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."). Organ ustalił, że działki o numerach ewidencyjnych [...] w miejscowości [...] są niezabudowane i wykorzystywane na cele leśno-rolne. Natomiast [...] na całej swej długości zaliczona została zarządzeniem nr [...] GDDKiA z dnia [...] października 2017 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy technicznej "GP"). W przypadku dróg tej klasy, z uwagi na ich przeznaczenie do obsługi ruchu tranzytowego oraz poruszania się pojazdów z wyższymi prędkościami, należy dążyć do ograniczania ilości zjazdów do nieruchomości przylegających do tych dróg. Istnienie każdego zjazdu ogranicza bowiem płynność ruchu na drodze klasy "GP" oraz stanowi potencjalne źródło zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. GDDKiA powołał się przy tym na § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym na drodze klasy GP, stosowanie zjazdów dopuszczalne jest jedynie wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Biorąc pod uwagę powyższe, GDDKiA stwierdził, że obsługę komunikacyjną nieruchomości skarżących należy realizować poprzez ustanowienie służebności drogi koniecznej, w szczególności na części niezabudowanej działki nr ewid. [...] prowadzącej do drogi lokalnej (działka nr ewid. [...]), połączonej z [...] oraz z układem dróg lokalnych. 4. Z przedstawionym stanowiskiem organu nie zgodzili się skarżący i wnioskiem z [...] września 2019 r. zwrócili się do GDDKiA o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący zakwestionowali twierdzenie, że większa liczba zjazdów z [...]i częstotliwość ich występowania stanowić może potencjalne źródło zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Skarżący podkreślili, że zamierzają korzystać ze zjazdu jedynie kilka razy w roku. Nadto, skarżący ponownie powołali się na postanowienie o dostępie do drogi publicznej znajdujący się w umowie sprzedaży nieruchomości oraz na uprzednie faktyczne istnienie zjazdu z [...] do nieruchomości stanowiącej ich własność. Zdaniem skarżących, z przyczyn technicznych i prawnych nie jest możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej, a w konsekwencji zapewnienie dla ich nieruchomości dostępu do drogi publicznej innego niż poprzez postulowany zjazd z [...]. 5. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania w sprawie GDDKiA wydał [...] listopada 2019 r. zaskarżoną decyzję, którą utrzymał w mocy własną wcześniejszą decyzję z [...] września 2019 r. Organ wskazał, że podstawę prawną wydanej decyzji stanowią art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. Przywołując treść art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p. GDDKiA wyjaśnił, że wyrażenie zgody przez zarządcę drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu, bądź odmowa wyrażenia takiej zgody następuje w formie decyzji administracyjnej, w ramach tzw. uznania administracyjnego. Granice swobody organu wyznaczają w takim wypadku interes społeczny oraz słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o wydanie takiej zgody, a także obowiązujące przepisy i ograniczenia wynikające z warunków technicznych, zawartych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Organ podkreślił również, że zakwalifikowanie [...] do kategorii dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasa GP) i w konsekwencji konieczność uwzględniania treści § 9 ust. 1 pkt 3 przywoływanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z tą regulacją stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyłącznie wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest możliwe wykonanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni. Organ podkreślił, że w jego ocenie, w niniejszej sprawie nie zachodzi taki wyjątkowy przypadek, ponieważ możliwe jest zapewnienie dojazdu do nieruchomości skarżących z wykorzystaniem drogi wewnętrznej zlokalizowanej na działce nr ewid. [...]. Gmina [...] poinformowała też organ o tym, że działka drogowa nr [...] jeszcze w 2019 r. miała zostać przebudowana, poprzez ułożenie nawierzchni asfaltowej o szerokości 4 metrów oraz utwardzeniu poboczy na szerokości 75 cm po obu stronach drogi. Dodatkowo, GDDKiA podniósł, że za odmową wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu zgodnie z wnioskiem skarżących przemawiają również pomiary natężenia ruchu drogowego, wskazujące na konieczność dopełnienia szczególnej staranności po stronie tego organu jako zarządcy drogi o zapewnienie warunków gwarantujących jak najwyższy poziom bezpieczeństwa pojazdów poruszających się po [...]. Organ podkreślił w konsekwencji, że zlokalizowanie kolejnego, trzydziestego zjazdu na analizowanym odcinku [...] prowadziłoby do obniżenia poziomu bezpieczeństwa w ruchu, w związku z czym od 2011 r., jako zarządca drogi nie udzielał zgód na lokalizowanie nowych zjazdów. Ponadto, wcześniejsze istnienie faktycznego zjazdu z [...] do nieruchomości skarżących, na co dowodem miała być treść aktu notarialnego, nie może przesądzać o obecnej decyzji. GDDKiA przypomniał, że w 2015 r. toczyło się postępowanie w sprawie odtworzenia i odbudowy zjazdu z [...] do działek nr ewid. [...] i nr [...]. Wydana została wówczas decyzja nr [...] z [...] lutego 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego na skutek wniosku skarżących z [...] grudnia 2014 r., a następnie decyzja z 17 kwietnia 2015 r., utrzymująca w mocy poprzednią decyzję. W postępowaniu tym ustalono, że zjazdy z [...], na które powoływali się skarżący nigdy nie figurowały w Banku Danych Drogowych, a zatem nie były zjazdami legalnymi wykonanymi przez zarządcę drogi lub za jego zgodą. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem GDDKiA z [...] listopada 2019 r. skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i nakazania GDDKiA wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z [...] do działki nr [...], celem obsługi komunikacyjnej działek nr ewid. [...], bądź uchylenia przedmiotowej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania GDDKiA. W skardze zarzucono GDDKiA, że naruszył szereg przepisów postępowania administracyjnego, gdyż m.in. nie zawiadomił skarżących o prowadzeniu prac remontowych na [...], przez co uniemożliwił skarżącym zgłoszenie zastrzeżeń dotyczących likwidacji istniejących zjazdów. Nadto, skarżący zarzucili naruszenie przez GDDKiA art. 77 k.p.a. oraz art. 78 k.p.a., albowiem w ich ocenie nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył właściwie materiału dowodowego sprawy, a w szczególności nie ustalił, że zjazdy do wymienionych działek istniały "od zawsze" i były zjazdami legalnymi, za znajdowało potwierdzenie w akcie notarialnym nabycia ww. nieruchomości. Skarżący podważali również zasadność stanowiska GDDKiA jakoby zlokalizowanie 30. zjazdu mogłoby stanowić znaczące utrudnienie ruchu drogowego. Nieruchomość skarżących znajduje się na terenie zabudowanym, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. Skarżący stwierdzili również, że ze względu na art. 145 § 2 Kodeksu cywilnego nie mają możliwości ustanowienia w ramach postępowania sądowego drogi koniecznej na części działki nr ewid. [...]. Właściciel wskazanej nieruchomości sprzeciwia się takiemu rozwiązaniu. 7. Odpowiadając w dniu [...] stycznia 2020 r. na ww. skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że w uzasadnieniu swojej decyzji z [...] listopada 2019 roku odniósł się w istocie do wszystkich argumentów skarżących. Organ przypomniał też, że w swojej decyzji przedstawił szereg orzeczeń sądów administracyjnych, które potwierdzają zasadność stanowiska przyjętego przez zarządcę drogi. 8. Pismem z [...] lutego 2020 r. skarżący uzupełnili brak formalny skargi poprzez wskazanie posiadanych numerów PESEL oraz ustosunkowali się do treści odpowiedzi na skargę złożonej przez GDDKiA. Skarżący podkreślili, że poprzedni właściciel ww. nieruchomości nie miał problemów z korzystaniem z istniejących zjazdów co oznacza, że korzystał ze zjazdów w sposób uprawniony. Według skarżących GDDKiA nie wyważył w sposób prawidłowy interesu publicznego i ich interesu odmawiając udzielenia zezwolenia na wykonanie zjazdów, a także, że uprzednio likwidując istniejący zjazd w trakcie remontu [...], naruszył tym samym szereg przepisów postępowania administracyjnego. Sprawa, na którą powołuje się GDDKiA w odpowiedzi na skargę, nie mogła prowadzić do powstania stanu powagi rzeczy osądzonej, albowiem nie dotyczyła wykonania zjazdów, ale ich odtworzenia 9. Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. zwrócono się zarówno do skarżących, jak i organu o wskazanie, czy wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zarówno organ, jak i skarżący zgodę taką wyrazili. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 10. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 11. Analizując zaskarżoną decyzję GDDKiA z dnia [...] listopada 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że decyzja ta wydana została zgodnie z prawem i nie jest obciążona żadną z wad, które mogłyby prowadzić stwierdzenia jej nieważności, bądź wydania jej z naruszeniem prawa, jak też jej uchylenia. Zdaniem Sądu organ przeprowadził w sposób rzetelny i zgodny z wymogami określonymi przez ustawodawcę w k.p.a., a w szczególności w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokonując następnie w oparciu o ten materiał prawidłowych ustaleń faktycznych. Również wykładnia przepisów prawa materialnego, a następnie ich subsumpcja do ustalonego stanu faktycznego przeprowadzone zostały przez GDDKiA w sposób prawidłowy. 12. Odnosząc się do okoliczności sprawy należy podkreślić w szczególności, że w myśl art. 29 ust. 1 u.d.p. budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z tym wszakże zastrzeżeniem, że w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi (art. 29 ust. 2 u.d.p.). Z kolei, zgodnie z art. 29 ust. 4 u.d.p. ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę, albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. W pierwszej kolejności w kontekście przywołanych przepisów oraz twierdzeń podnoszonych przez skarżących, należy wskazać, że ewentualne istnienie przed 2015 r. faktycznego dojazdu łączącego DK [...]z nieruchomością skarżących nie oznacza, że przed przebudową drogi istniał zjazd w rozumieniu przepisów u.d.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że za zjazd w rozumieniu art. 29 u.d.p. może być uznany wyłącznie taki, który został wykonany przez zarządcę drogi lub za jego zgodą (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 486/12, Lex nr 1275921). Tymczasem organ w pełni przekonywująco uzasadnił, jak i dlaczego ustalił, że zjazd z [...] do nieruchomości skarżących nigdy nie powstał na skutek jego działań, bądź za jego zgodą. Jednocześnie skarżący nie powołali żadnego dowodu, który mógłby ustalenia GDDKiA w tym zakresie podważyć. Nie może bowiem stanowić dowodu uprzedniego istnienia zjazdu postanowienie aktu notarialnego umowy sprzedaży nieruchomości, o tym, że ma ona dostęp do drogi publicznej. Stwierdzenie takie stanowi bowiem jedynie co najwyżej oświadczenie wiedzy jednej ze stron czynności cywilnoprawnej. Klauzula taka nie jest też w żadnym wypadku wiążące dla organów władzy publicznej. 13. Z kolei, zgodnie z art. 29 ust. 4 u.d.p. z uwagi na wymogi wynikające z przepisach o warunkach technicznych dróg, a w szczególności względy bezpieczeństwa, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę. albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Decyzja w tym zakresie ma charakter uznaniowy, choć nie dowolny i całkowicie arbitralny. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. – w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się istotne warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach. W szczególności, droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2.000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; wyjątkowo dopuszcza się mniejsze pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami. Z analogicznych powodów stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo, gdy w celu obsługi terenów przyległych do pasa drogowego brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia. Brzmienie owego przepisu wyraźnie wskazuje na wyjątkowy charakter możliwości stosowania zjazdów na drodze klasy GP, albowiem zlokalizowanie zjazdu z drogi tej klasy jest ostatecznością. Jak bowiem wynika z treści przywołanego przepisu stosowanie zjazdów w takiej sytuacji jest odstępstwem od reguł mających zapewniać wymagany poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego. W tym zakresie należy podkreślić, że ocena bezpieczeństwa ruchu drogowego na odcinku DK [...]w bezpośrednim sąsiedztwie działek należących do skarżących nie jest oparta na intuicji pracowników GDDKiA, lecz na solidnych danych empirycznych. W trakcie specjalistycznego badania przeprowadzonego w 2015 r. natężenie ruchu na wskazanym odcinku [...] wyniosło 7.629 pojazdów na dobę, w tym 1.860 samochodów ciężarowych. Takie obciążenie należy uznać za znaczące, a w związku z tym argument organu odwołującego się do bezpieczeństwa za kluczowy i rzetelny. Nie ulega bowiem wątpliwości, co również prawidłowo ustalił organ, że [...]jest drogą klasy GP, a w konsekwencji to, że znajduje do niej zastosowanie przywołane powyżej unormowanie § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia. To z kolei oznacza, że GDDKiA był uprawniony by powoływać się na tę regulację odmawiając, na podstawie art. 29 ust. 4 u.d.p., wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu skarżącym. 14. W przekonaniu Sądu GDDKiA dokonał przy tym prawidłowego wyważenia interesu publicznego oraz interesu skarżących. Zapewnienie płynności ruchu na jednej z głównych arterii w kołowym ruchu krajowym, a w konsekwencji również bezpieczeństwa ruchu drogowego, a zatem pośrednio ochrony najcenniejszych dóbr prawnych, takich jak życie i zdrowie może bowiem uzasadniać ograniczenie indywidualnych uprawnień związanych z własnością nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że organ trafnie ocenił, że istnieje możliwość zapewnienia dostępu nieruchomości skarżących do drogi publicznej w sposób odmienny od oczekiwanego przez nich zlokalizowania bezpośredniego zjazdu z DK 78. Realności alternatywnego, przedstawionego przez GDDKiA sposobu skomunikowania nieruchomości skarżących z systemem dróg publicznych skarżący skutecznie nie podważyli. Nie można za takie skuteczne podważenie ustalenia opartego na zebranych w sprawie przez organ dokumentach uznać gołosłownego stwierdzenia o braku bliżej niesprecyzowanych możliwości technicznych ku temu, jak też brak dojścia przez skarżących do porozumienia z właścicielem sąsiedniej nieruchomości. Istnieje bowiem przewidziana przez przepisy prawa droga sądowa, z której skarżący nie próbowali jednak dotąd skorzystać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podtrzymuje prezentowany dotychczas i przywołany przez GDDKiA w zaskarżonej decyzji pogląd, w myśl którego dopiero w przypadku braku możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej strona może wnieść do GDDKiA o zezwolenie na lokalizację zjazdu bezpośrednio z drogi krajowej. Oznacza to, że postępowanie w sprawie ustanowienia drogi koniecznej winno poprzedzać wystąpienie na drogę administracyjną o lokalizację zjazdu, a organ administracyjny - w przeciwnym wypadku - nie ma uprawnienia do przewidywania ewentualnego rozstrzygnięcia sądowego w tej sprawie, czy też do kalkulowania stopnia uciążliwości takiej służebności dla nieruchomości obciążonych (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2899/16). 15. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.