VII SA/Wa 1040/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] Rzecznik Praw Pacjenta, na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r., poz. 159 ze zm. – dalej jako "ustawa"), w zw. z art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 – dalej jako "k.p.a."), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjenta wobec podmiotu leczniczego: Wojewódzkiego Szpitala Psychiatrycznego im. prof. [...] w G. Organ administracji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że do Rzecznika Praw Pacjenta wpłynął wniosek A. B. (dalej jako "skarżąca") w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów przez Wojewódzki Szpital Psychiatryczny im. prof. [...] w G. W uzasadnieniu powyższego pisma skarżąca podniosła, że brak jest tablic informacyjnych dotyczących dyżurów Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego w Szpitalu, na wszystkich oddziałach podmiotu leczniczego. Ponadto skarżąca zarzuciła, iż nikt z personelu medycznego: ordynatorów, lekarzy, pielęgniarek, psychologów i innych pracowników nic nie wie o tablicach. Ponadto personel medyczny twierdzi, że nigdy nie było na oddziale tablic, nie jest im znane miejsce dyżurów Rzecznika na terenie szpitala, nie są im znane dni i godziny dyżurów Rzecznika, a w celu rozwiązania wszystkich wątpliwości, kierują do Rzecznika podając jedynie numer telefonu Rzecznika lub też do Dyrektora Szpitala. Rzecznik Praw Pacjenta zauważył, że znaczna część wniosku dotyczy zarzutów skierowanych pod adresem kwalifikacji Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego w Wojewódzkim Szpitalu Psychiatrycznym im. prof. [...] w G. Skarżąca zarzuca bowiem, że Rzecznik jest Rzecznikiem Szpitala, gdyż reprezentuje interesy szpitala, a nie jest Rzecznikiem reprezentującym Prawa Pacjenta. Ponadto, w ocenie skarżącej, Rzecznik nie realizuje powierzonych mu obowiązków. Skarżąca podniosła również, iż na stronie internetowej Biura Rzecznika Praw Pacjenta, brak jest podstawowych i niezbędnych informacji dotyczących Rzeczników Praw Pacjenta Szpitali Psychiatrycznych. Organ analizując przedstawione zarzuty uznał, że wniosek skarżącej dotyczy naruszenia przez Szpital, Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego oraz przez Rzecznika Praw Pacjenta dyspozycji art. 10a i art. 10b ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego, rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu działania Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego oraz art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Odmawiając wszczęcia postepowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów wobec Wojewódzkiego Szpitala Psychiatrycznego im. prof. [...] w G., Rzecznik Praw Pacjenta uznał, że wskazane przez skarżącą okoliczności, w żaden sposób nie uprawdopodobniają pozbawienia lub ograniczenia zbiorowych praw pacjentów. Ponadto funkcjonowanie Szpitala, w ocenie organu, nie wypełniło dyspozycji art. 59 ust. 1 ustawy. Rzecznik Praw Pacjenta wyjaśnił, że zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy, przez praktykę naruszającą zbiorowe Prawa pacjentów rozumie się bezprawne, zorganizowane działania lub zaniechania podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, mające na celu pozbawienie pacjentów praw lub ograniczenie tych praw, w szczególności podejmowane celem osiągnięcia korzyści majątkowej. Natomiast Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu działania Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego, w § 7 stanowi, że Rzecznik umieszcza na tablicach informacyjnych, w izbie przyjęć oraz w oddziałach szpitala psychiatrycznego informacje o możliwości korzystania z pomocy Rzecznika przez pacjenta, jego przedstawiciela ustawowego lub osobę sprawującą faktyczną opiekę nad pacjentem. Na tablicach informacyjnych umieszcza się dni, godziny i miejsca przyjęć Rzecznika. W ocenie Rzecznika Praw Pacjenta powyższy przepis nie stanowi o innych tablicach informacyjnych, na których miałyby zostać zamieszczone dodatkowe informacje, zatem informacje o Rzeczniku powinny zostać umieszczone na tablicach informacyjnych w Szpitalu, przeznaczonych do umieszczania ogólnodostępnych ogłoszeń. Jednocześnie Rzecznik Praw Pacjenta wyjaśnił, że w dniu 14 grudnia 2015 r. zwrócił się do Dyrektora Wydziału ds. Zdrowia Psychicznego o udostępnienie kopii protokołu kontroli doraźnej/wizytacji stanowiska pracy Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego w Wojewódzkim Szpitalu Psychiatrycznym im. prof. [...] z dnia 9 kwietnia 2015 r. Z protokołu wynika, że w trakcie kontroli/wizytacji stanowiska pracy Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego w Wojewódzkim Szpitalu Psychiatrycznym im. prof. [...] w G. ustalono, iż brak jest zastrzeżeń w zakresie dyscypliny pracy, realizacji zadań Rzecznika oraz w przedmiocie informacji o Rzeczniku Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego, Rzeczniku Praw Pacjenta oraz Biurze Rzecznika Praw Pacjenta. Powyższe, w ocenie organu potwierdza, że przesłanki konieczne do wszczęcia przez organ postępowania w przedmiocie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów wynikające z art. 59 ust. 1 ustawy, nie zostały przez Szpital spełnione. Ponadto Rzecznik Praw Pacjenta wskazał, że w dniu 29 stycznia 2016 r. wystąpił do Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego z żądaniem udostępnienia zdjęć tablic informacyjnych na przykładowych oddziałach Szpitala. W ocenie organu uzyskany materiał dowodowy wykazał, iż zarzuty skarżącej nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym. Jednocześnie Rzecznik Praw Pacjenta zwrócił uwagę, że skarżąca w swoim wniosku wskazała, iż Dyrektor w sprawie informacji dotyczących miejsca, dni i godzin dyżurów Rzecznika, kieruje do Pani Rzecznik podając numer telefonu na jej prywatną komórkę W ocenie organu z powyższego wynika, że pacjenci mają zapewniony kontakt z Rzecznikiem, również po godzinach jego pracy, zatem zarzuty naruszenia przez Szpital art. 10 a i art. 10b ustawy o ochronie zdrowia psychicznego nie znalazły uzasadnienia w materiale dowodowym. W ocenie organu skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów (zdjęcia, zeznania świadków, skargi pacjentów) na poparcie zarzutów, iż na wszystkich oddziałach Szpitala nie ma informacji z danymi Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego. Ponadto do dnia wydania decyzji do Biura Rzecznika Praw Pacjenta nie wpłynęły skargi pacjentów na nienależyte wypełnianie obowiązków przez Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego. Również na stronie internetowej Biura Rzecznika Praw Pacjenta, w zakładce "o Biurze", następnie "Rzecznicy Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego", znajduje się wykaz zakładów opieki zdrowotnej, w których pełnią funkcję Rzecznicy Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego, wraz z danymi adresowymi. Wobec powyższego organ uznał, że brak jest dowodów uprawdopodobniających stosowanie praktyk naruszenia lub ograniczenia zbiorowych praw pacjentów przez Wojewódzki Szpital Psychiatryczny im. prof. [...] w G. Skargę na powyższą decyzję złożyła A. B. Skarżąca zarzuciła, że Rzecznik Praw Pacjenta odmówił skarżącej wydania kserokopii wszystkich zgromadzonych akt i dokumentów dotyczącej niniejszej sprawy. Ponadto skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu zawartym w zaskarżonej decyzji, jakoby skarżąca nie zgromadziła materiału dowodowego w postaci "zdjęć, zeznań świadków, skarg pacjentów". Jednocześnie wskazała, że nie ma uprawnień do odbierania zeznań świadków, natomiast z uwagi na ustawę o ochronie danych osobowych nie ma również dostępu do skarg pacjentów. Ponadto brak wpływu skarg pacjentów nie jest, w ocenie skarżącej, tożsame z wiedzą o instytucji rzecznika Praw Pacjentów, zatem niewpłynięcie skarg jest spowodowane faktem, że pacjenci i ich przedstawiciele nie mieli wiedzy, która umożliwiłaby wniesienie skargi. Skarżąca zarzuciła również, że nie otrzymała odpowiedzi na swój wniosek "o wskazanie przysługujących środków prawnych" oraz na złożone przez nią pismo skierowane do Naczelnika Rzeczników Praw Pacjenta Szpitali Psychiatrycznych. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, z których wynikałoby, że pacjenci byli pouczani o konkretnych prawach pacjentów i możliwości korzystania z pomocy Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego. Brak jest danych personalnych Rzecznika, danych do kontaktu (numeru budynku i numeru gabinetu), a także kompetencji (wykształcenie, szkolenia itp.). W ocenie skarżącej powyższe jest niezgodne z art. 10d ustawy o ochronie zdrowia psychicznego i art. 56 ustawy o prawach pacjenta. Ponadto ogólnikowe stwierdzenie sporządzane przez lekarza psychiatrę przyjmującego pacjenta do Szpitala na Izbie Przyjęć, nie spełnia w ocenie skarżącej wymogu, że pacjent został pouczony o jego prawach (brak podpisu pacjenta, że zapoznał się z prawami pacjenta). Zdaniem skarżącej wyjaśnienia wymaga, czy w poszczególnych salach, gdzie przebywają pacjenci w różnym stanie zdrowia (unieruchomieni w pasach, niepełnosprawni ruchowo czy intelektualnie) mają dostęp do informacji w formie do nich odpowiedniej. W odpowiedzi na skargę Rzecznik Praw Pacjenta wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących braku dostępu do akt sprawy wskazał, że strona ma prawo do wglądu w akta sprawy i sporządzania z nich notatek, ale prawo to przysługuje wówczas, gdy organ prowadzi postępowanie administracyjne lub po jego zakończeniu, natomiast Rzecznik Praw Pacjenta nie prowadził w niniejszej sprawie postępowania. Organ wyjaśnił również, że § 7 rozporządzenia z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu działania Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego nie nakłada obowiązku umieszczenia na tablicach informacyjnych kompetencji Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego tj. jego wykształcenia, odbytych studiów czy szkoleń. Skarżąca w piśmie z dnia 16 maja 2016 r., odniosła się do twierdzeń Rzecznika Praw Pacjenta zawartych w odpowiedzi na skargę. Wskazała ponadto, że organ w odpowiedzi na skargę nie przedstawił żadnych informacji w związku z art. 11 ust. 3 oraz nie przedstawił żadnych dowodów na to, że zapewnił ochronę praw pacjentom szpitali psychiatrycznych. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 29 września 2016 r. skarżąca wskazała, że Szpital przyznał się do błędu i zmienił, a także uzupełnił po dniu 25 maja 2016 r. swoją stronę internetową o brakujące informacje dotyczące Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego. Skarżąca zarzuciła jednak, że nie ma możliwości skontaktowania się z Rzecznikiem Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego w Gdańsku oraz nadal brakuje informacji dla pacjentów dotyczących ich praw w szpitalu psychiatrycznym w wersji skróconej. Również w piśmie z dnia 23 listopada 2016 r. skarżąca potwierdziła, że Rzecznik Praw Pacjenta w dalszym ciągu nie zapewnia dostępu do informacji dotyczącej dyżurów Rzeczników Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego, przez co nie gwarantuje ochrony praw pacjentom korzystającym ze świadczeń zdrowotnych w szpitalach psychiatrycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., Rzecznik Praw Pacjenta, na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r., poz. 159 ze zm.), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjenta wobec podmiotu leczniczego: Wojewódzkiego Szpitala Psychiatrycznego im. prof. [...] w G. Podstawą materialno-prawną kontrolowanej przez Sąd decyzji stanowił art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta zgodnie z którym Rzecznik odmawia, w drodze decyzji, wszczęcia postępowania, jeżeli działanie lub zaniechanie w sposób oczywisty nie spełnia przesłanek określonych w art. 59 ust. 1 lub jeżeli wnoszący o wydanie decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe prawa pacjentów nie uprawdopodobnił pozbawienia pacjentów ich praw lub ograniczenia tych praw. Przepis artykułu 59 ustawy zawiera definicję praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. Zgodnie z jego treścią przez praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów rozumie się dwa rodzaje zachowań: 1) bezprawne zorganizowane działania lub zaniechania podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych oraz 2) stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu zorganizowanie wbrew przepisom o rozwiązywaniu sporów zbiorowych akcji protestacyjnej lub strajku przez organizatora strajku, które mają na celu pozbawienie pacjentów praw lub ograniczenie tych praw, w szczególności podejmowane celem osiągnięcia korzyści majątkowej. Nie jest zbiorowym prawem pacjentów suma praw indywidualnych. Dla zakwalifikowania praktyki jako naruszającej zbiorowe prawa pacjentów, konieczne jest wykazanie, że dochodzi do naruszenia praw nieoznaczonej z góry większej liczby, czy grupy pacjentów. Przy czym naruszenie zbiorowych praw pacjentów wymaga powtarzalności zachowania, wskazującej na stałość postępowania, w odniesieniu do określonej grupy pacjentów. Istotne dla oceny czy bezprawne zorganizowane działania lub zaniechania stanowi praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów jest to, aby zachowanie to było podjęte przez podmiot udzielający świadczenia zdrowotne. Artykuł 63 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i rzeczniku praw pacjenta zawiera dwie normy prawne ustanawiające przesłanki odmowy wszczęcia postępowania. Pierwsza norma prawna ustanawia dwie przesłanki, których wystąpienie daje podstawę do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania: – przesłankę przedmiotową oraz przesłankę "oczywistości" braku przesłanki przedmiotowej. Przesłanka przedmiotowa została unormowana przez odesłanie do regulacji art. 59 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, który stanowi, że "Przez praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów rozumie się: 1) bezprawne zorganizowane działanie lub zaniechanie podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, (...) – mające na celu pozbawienie pacjentów praw lub ograniczenie tych praw, w szczególności podejmowane celem osiągnięcia korzyści majątkowych. Nie jest zbiorowym prawem pacjentów suma praw indywidualnych". Druga przesłanka to przesłanka "oczywistości" braku przesłanki przedmiotowej. Przesłanka "oczywistości" jest spełniona w takich przypadkach, gdy stan faktyczny sprawy odpowiada hipotetycznemu stanowi faktycznemu zapisanemu w normie prawnej przepisu prawa materialnego bez koniecznych czynności postępowania dowodowego. Artykuł 63 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w drugiej normie prawnej daje podstawy do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania, jeżeli podmiot wnoszący o wydanie decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe prawa pacjentów nie uprawdopodobni pozbawienia pacjentów ich praw lub ograniczenia tych praw. Reasumując Rzecznik Praw Pacjenta nie został ustawowo zobligowany do wszczęcia postępowania w każdej sprawie, o której został poinformowany, zaś regulacja zawarta w art. 63 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta stanowi lex specialis w stosunku do art. 61a § 1 kpa. Natomiast zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, Rzecznik ma prawo żądać przedstawienia dokumentów oraz wszelkich informacji dotyczących okoliczności stosowania praktyk, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż mają charakter praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. W niniejszej sprawie Rzecznika Praw Pacjenta uzyskał informacje, które przeczą oświadczeniu Skarżącej, co pozwoliło mu na przyjęcie stanowiska o brak było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów przez Wojewódzki Szpital Psychiatryczny im. prof. [...] w G. W tym zakresie Rzecznik Praw Pacjenta oparł się na oświadczeniu pracownika Biura Rzecznika Praw Pacjenta – E. K. - sprawującej funkcję Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego, a więc osoby, której miejscem pracy jest ww. Szpital. Zgodnie z jej oświadczeniem z dnia 29 stycznia 2016 r. "na wszystkich Oddziałach Wojewódzkiego Szpitala Psychiatrycznego w G., na tablicach informacyjnych znajdują się informacje o możliwości korzystania z pomocy Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego oraz Rzecznika Praw Pacjenta przez pacjentów, jego przedstawiciela ustawowego lub osobę sprawującą faktyczną opiekę nad pacjentem, zgodnie z § 7 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu działania Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego. Podane są nr telefonu do Rzecznika, godziny pracy oraz nr pokoju." Na tą okoliczność dołączono do akt fotografie przedstawiające uwidocznione informacje o prawach pacjenta i danych kontaktowych z Rzecznikiem Praw Pacjenta i Rzecznikiem Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego. Jednocześnie słusznie organ podnosi, iż przepis § 7 rozporządzenia z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu sposobu działania Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego nie nakłada obowiązku umieszczenia na tablicach informacji w zakresie "kompetencji" Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego - tj. jego wykształcenia, odbytych przez niego studiów podyplomowych czy szkoleń. Podobnie przepisy art. 10a ust. 3 z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego a także art. 11 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Jednocześnie Rzecznik Praw Pacjenta uzyskał kopię protokołu kontroli stanowiska pracy rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego w Wojewódzkim Szpitalu psychiatrycznym im. prof. T. B. z dnia 9 kwietnia 2015 r. z którego wynika, brak zastrzeżeń w zakresie dyscypliny pracy, realizacji zadań Rzecznika oraz w przedmiocie informacji o Rzeczniku Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego, Rzeczniku Praw Pacjenta oraz Biurze Rzecznika Praw Pacjenta. Zasadnie więc organ uznał, że przesłanki konieczne do wszczęcia przez organ postępowania w przedmiocie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów wynikające z art. 59 ust. 1 ustawy, nie wystąpiły w sprawie niniejszej. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż czynności tych organ dokonał na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, które są dopuszczalne przed wydaniem decyzji o odmowie wszczęcia postępowania przez Rzecznika. Tymczasem skarżąca nie przedstawiła dowodów potwierdzających, iż na wszystkich oddziałach Szpitala nie ma informacji z danymi Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego. Ponadto do Biura Rzecznika Praw Pacjenta nie wpłynęły skargi pacjentów na nienależyte wypełnianie obowiązków przez Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego. Wniosek skarżącej nie wykazał bezprawnego zorganizowanego działania lub zaniechania Wojewódzkiego Szpitala Psychiatrycznego im. Prof. [...] w G. Skarżąca nie uprawdopodobniła także pozbawienia pacjentów ich praw lub ograniczenia tych praw, w szczególności podejmowane celem osiągnięcia korzyści majątkowych. W ocenie sądu Rzecznik Praw Pacjenta prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjenta gdyż okoliczności przedstawione we wniosku i wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego nie uprawdopodabniają pozbawienia pacjentów ich praw lub ograniczenia tych praw przez podmiot leczniczy, a także bezprawnego zorganizowanego działania lub zaniechania tego podmiotu. Z tych przyczyn skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.