VII SA/Wa 1044/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A. SA na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru montażu nośnika reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A. SA kwotę 770 zł (siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] marca 2005 r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wniósł sprzeciw do zamiaru montażu przez Spółkę "A. SA" nośnika reklamowego o wymiarach tablicy 2,9m x 5,9m na terenie przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgłoszony obiekt wymaga uzyskania pozwolenia na budowę w trybie art. 28 Prawa budowlanego, a nie zgłoszenia. Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka "A. SA" zarzucając organowi naruszenie art. 29 i 30 Prawa budowlanego, ponieważ zgłoszenie dotyczy montażu urządzenia nie trwale powiązanego z gruntem, a nie budowy urządzenia, a nadto naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 10, art. 7, art. 77 i art. 107 kpa. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją znak [...] nr [...] wydaną dnia [...] czerwca 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że właściwe wykonanie nośnika reklamowego wymaga wykonania robót budowlanych (przygotowanie gruntu, wykonanie fundamentu), a nie montażu – co wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Organ uznał, że przedstawiona w zgłoszeniu inwestycja jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową, wymagającą obligatoryjnie - zgodnie z dyspozycją art. 28 Prawa budowlanego, uzyskania pozwolenia na jej wykonanie. Organ wskazał, że art. 29 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy dotyczy jedynie instalowania reklam na już istniejących obiektach jak budynki, słupy, wiadukty wieże, mosty, a nie na gruncie. Z dokonanego zaś zgłoszenia, zdaniem organu, niewątpliwie wynika, że zamiarem inwestora jest wykonanie nowego obiektu budowlanego, w określonym miejscu i na odpowiednio przygotowanym gruncie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka "A. SA" z siedzibą w [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżący zarzucił organowi nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a więc naruszenie art. 7 i 77 kpa, poprzez przyjęcie, że zgłoszenie obejmuje obiekt trwale związany z gruntem, oraz naruszenie art. 10 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w jego brzmieniu obowiązującym od 24 grudnia 1997 r., po zmianie dokonanej przez art. 1 pkt 12b ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r., o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw – Dz. U. nr 111, poz. 726) instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym nie wymaga pozwolenia na budowę. Zmianą powyższą wyeliminowano z treści art. 29 ograniczenie polegające na ustaleniu, że pozwolenia na budowę nie wymaga jedynie instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych wykonanych na istniejących obiektach budowlanych. Z porównania treści przepisu art. 29 Prawa budowlanego sprzed i po zmianie obowiązującej od 24 grudnia 1997r. jednoznacznie wynika, że instalacja tablic reklamowych jest możliwa również na gruncie. Taka interpretacja art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego prowadzi do wniosku, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Oczywistym jest, że z uwagi na umiejscowienie, wysokość czy konstrukcję inwestycji organ architektoniczno-budowlany posiada uprawnienia do jej kontrolowania pod kątem wymagań i zagrożeń przewidzianych w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, a w przypadku stwierdzenia któregokolwiek z nich do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Jednakże w niniejszej sprawie ani organ I instancji, ani też organ odwoławczy nie dokonał żadnych ustaleń, co do tego czy zamontowanie przedmiotowej tablicy reklamowej z uwagi na przesłanki wskazane w w/w przepisie będzie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. W szczególności brak jakichkolwiek ustaleń, co do tego, czy obiekt ten spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszy stan środowiska lub stan zabytków. Dokonanie oceny wystąpienia którejś z tych przesłanek, wykazanie konkretnego zagrożenia jakie może wiązać się z podjęciem realizacji zgłoszonych robót budowlanych, ustalenie czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymogom prawa, są niezbędne dla oceny czy zostały spełnione przesłanki z art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Z uwagi na brak tych ustaleń, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.